I OSK 239/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1085/15 w sprawie ze skargi S.L. na orzeczenie Komendanta Głównego [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 5 listopada 2015 r. II SA/Wa 1085/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w całości orzeczenie Komendanta Głównego [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego oraz zasądził od Komendanta Głównego [...] na rzecz skarżącego S.L. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant [...] orzeczeniem z [...] stycznia 2015 r., działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko podkomisarzowi S.L. - ekspertowi Wydziału [...] obwinionemu o to, że[...] lipca 2014 r., jako policjant Zarządu [...] naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, iż upoważnił telefonicznie swojego brata, aspiranta Ł.L., policjanta tego samego zarządu, do podpisania w swoim imieniu raportu ze zwolnienia z zajęć służbowych z tytułu wypracowanych nadgodzin i przedłożenia go Naczelnikowi Wydziału [...] , nie informując o powyższym upoważnieniu, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, uznał wymienionego winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Organ wskazał, że [...] lipca 2014 r. skarżący sporządził raport o udzielenie dni wolnych w okresie od [...] do [...] lipca 2014 r. z tytułu "nadgodzin". W rubryce dotyczącej zastępstwa wskazał sierżanta sztabowego G.G. Przełożony policjanta, tj. Naczelnik [...], nadkomisarz R.M., zapoznał się z raportem [...] lipca 2014 r. i odmówił udzielenia dni wolnych dokonując zapisu na raporcie "odmowa ze względu na błędy merytoryczne". Przyczyną odmowy było wskazanie przez skarżącego w raporcie jako zastępującego go w czasie nieobecności G.G., który przebywał na urlopie wypoczynkowym. Jednocześnie R.M. telefonicznie skontaktował się z wykonującym poza terenem zarządu czynności służbowe skarżącym powiadamiając o decyzji. Na pytanie, czy uzgadniał zastępstwo z G.G., skarżący zaprzeczył. Przełożony polecił mu skorygować raport po powrocie z czynności do zarządu. Po tej rozmowie skarżący telefonicznie uzgodnił z innym policjantem, aspirantem M.N., że będzie go zastępować. Następnie zadzwonił do podinspektora T.T., aby w komputerze poprawił jego raport i wydrukował. Potem porozumiał się z bratem, aspirantem Ł.L., prosząc aby podpisał się w jego imieniu na raporcie i zaniósł go do sekretariatu R.M. Powyższy sposób załatwienia sprawy wyjaśnił obawą, że udzielenie zgody na dni wolne może nastąpić w ostatniej chwili, co mogło wpłynąć na utrudnienie objęcia zaplanowanej opieki nad dzieckiem. Raport przełożonemu przekazała sekretarka J.S. informując, że dostarczył go Ł.L. Z uwagi na to, iż R.M. wiedział o nieobecności S.L. na terenie uznał, iż podpis na nowym raporcie został podrobiony. Z tych też powodów ponownie skontaktował się ze skarżącym telefonicznie informując o swoich zastrzeżeniach i podrobionym - według jego oceny - podpisie na drugim raporcie. Z relacji przełożonego wynika, że S.L. podczas rozmowy był zdenerwowany i odezwał się do niego ordynarnie. Organ wskazał, że włączonego do akt postanowienia Prokuratury Rejonowej [...] w K. z [...] sierpnia 2014 r. sygn. [...]o odmowie wszczęcia dochodzenia na zasadzie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. wynika, że Ł.L. złożył podpis na raporcie swojego brata S.L., przy czym obydwaj zgodnie potwierdzili, iż Ł.L. zrobił to z upoważnienia. W ocenie prokuratora raport podpisany przez Ł.L. miał charakter wewnętrzny i jego podpisanie przez inną niż autor osobę nie wyrządziło żadnej szkody w działaniu [ ...]. Komendant [...] postanowieniem z [...] października 2014 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. Rzecznik dyscyplinarny w sprawozdaniu zawnioskował o uniewinnienie S.L. od zarzucanego mu czynu, wskazując na brak obowiązujących w Policji przepisów regulujących kwestię udzielania upoważnień do reprezentowania policjanta w sprawach osobowych przez inne osoby, w tym najbliższe. W ocenie organu powyższe okoliczności dawały podstawę do uznania, iż S.L. popełnił zarzucany mu czyn. Skarżący korygując treść raportu o uzyskanie wolnych dni, upoważniając swojego brata, Ł.L. do złożenia podpisu na raporcie winien o takim sposobie załatwienia sprawy powiadomić swojego przełożonego R.M. i upewnić się, czy przełożony na taki sposób załatwienia sprawy wyrazi zgodę. Z akt sprawy wynika, że R.M. był zaskoczony, otrzymując niedługo po rozmowie raport S.L., który był nieobecny na terenie zarządu. Nadto, raport nie był podpisany przez autora. Organ uznał, że nie można uwzględnić tłumaczenia skarżącego, że telefonicznie powiadomił przełożonego o tym, że raport przyniesie jego brat. W sporządzonej przez siebie, na polecenie R.M. oraz A.P. , notatce służbowej z [...] lipca 2014 r. jak i notatce służbowej rzecznika dyscyplinarnego z [...] sierpnia 2014 r. z rozpytania S.L. brak jest informacji, aby powiadamiał przełożonego o takiej okoliczności, a w szczególności o upoważnieniu brata do podpisania raportu. Takie twierdzenie skarżącego zawarte w wyjaśnieniach z [...] grudnia 2014 r. organ uznał za przyjętą linię obrony. W opinii Komendanta [...] zasadnym było uznanie S.L. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenie kary dyscyplinarnej - nagany. Skarżący postąpił samowolnie, nie zastanowił się nad konsekwencjami swojego postępowania, które mogło skutkować podejrzliwością i brakiem zaufania w relacjach między przełożonym a podwładnym. S.L. wywiódł odwołanie od powyższego orzeczenia i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie od zarzucanego mu czynu. Zdaniem skarżącego dokonano niewłaściwej oceny materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, iż skarżący nie poinformował telefonicznie przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu do podpisania za niego raportu i dostarczenia go, podczas gdy z materiałów wynika wniosek przeciwny. Ponadto zarzucił, iż błędnie przyjęto, że jego zachowanie, nawet w przypadku nie uprzedzenia przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu, wypełniło znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego złożenie raportu o nadgodziny i upoważnienie Ł.L. do podpisania się na tym raporcie nie może być uznane za czynność służbową i zakwalifikowane jako naruszenie określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Komendant Główny [...] orzeczeniem nr z [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy o Policji w punkcie 1 uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany, w punkcie 2 utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w pozostałym zakresie i odstąpił od ukarania. W uzasadnieniu Komendant jako bezsporną wskazał okoliczność, że S.L. upoważnił swojego brata do podpisania się za niego na raporcie o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu nadpracowanych godzin służbowych, i o tym fakcie nie poinformował R.M. Tłumaczenie skarżącego, że poinformował on o tym naczelnika w rozmowie telefonicznej Komendant uznał za przyjętą przez niego linię obrony. Okoliczność ta nie została potwierdzona w zeznaniach R.M. W odniesieniu do kwestii czy raport o zwolnienie z zajęć służbowych z tytułu nadpracowanych godzin jest związany bezpośrednio ze służbą i stanowi czynność służbową Komendant wskazał, iż policjanci wykonują w związku ze swoimi zadaniami dużo różnych czynności, pomimo iż nie są one opisane w ustawie o Policji. Komendant wywiódł, że na raporcie policjanta dotyczącym sprawy osobowej powinien podpisać się jego wytwórca, a nie inna osoba. Natomiast sposób postępowania skarżącego polegający na niepoinformowaniu przełożonego o wystąpieniu takiej sytuacji jest niedopuszczalny we wzajemnych relacjach służbowych. R.M. mógł mieć uzasadnione zastrzeżenia do autentyczności dokumentu i nie wyrazić zgody na przyjęcie go w takiej formie. W konsekwencji czyn popełniony przez skarżącego należało zakwalifikować jako naruszenia dyscypliny służbowej, tj. czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. Jednocześnie Komendant Główny [...] uwzględniając charakter popełnionego przez S.L. przewinienia dyscyplinarnego uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna nagany jest niewspółmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego czynu oraz ustalonych okoliczności opisanego zdarzenia. Komendant miał na uwadze dotychczasowy przebieg służby, opinię u przełożonych oraz charakter popełnionego przez S.L. przewinienia dyscyplinarnego, w tym brak negatywnych skutków dla służby i w konsekwencji uznał, że odstąpienie od jego ukarania jest zasadne. S.L. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komendanta Głównego [...] z [...] lutego 2015 r. w zakresie punktu 2 i wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonym zakresie oraz jego uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie pkt 2 zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu [...] oraz zasądzenie na rzecz S.L. kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił: a) niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego i wynikającego z niej błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającego na uznaniu, że skarżący nie informował przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu do podpisania i dostarczenia raportu - podczas gdy analiza akt sprawy, w tym wyjaśnienia skarżącego, uprawniają do przeciwnego wniosku, b) błędne przyjęcie, że zachowanie skarżącego - nawet gdyby uznać, że nie doszło do uprzedniego zawiadomienia przełożonego o udzielonym bratu upoważnieniu do podpisania i dostarczenia raportu - wypełniało znamiona przewinienia dyscyplinarnego; - w sytuacji gdy zachowanie polegające na złożeniu raportu o urlop i upoważnienie Ł.L. do podpisania się na tym raporcie za skarżącego, nie może być uznane za "czynność służbową" sensu stricto w rozumieniu art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, gdyż była to jedynie czynność wewnętrzna, dotycząca wyłącznie wykonywania pracowniczych uprawnień obwinionego i niezwiązana z realizacją zadań ustawowych Policji wymienionych w art. 14 ust. 1 i 15 ust. 1 ustawy o Policji; - pomimo że analiza zebranego materiału dowodowego wykazuje, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 2 i art. 132a ustawy o Policji, bowiem nie doszło do naruszenia dyscypliny służbowej poprzez zawinione przekroczenie uprawnień lub niewykonanie obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów ani do działania stanowiącego przejaw nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej; c) uznanie odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego w sytuacji, gdy czyn zarzucany S.L. - nawet jeśli przyjąć, że formalnie stanowił przewinienie stypizowane w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji - charakteryzował się zerowym stopniem społecznej szkodliwości, nie doprowadził do jakiegokolwiek zakłócenia pracy Policji ani naruszenia jej dobrego imienia; d) naruszenie art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia ustawowych wymogów, nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia i bardzo pobieżnie odnosi się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, że udzielenie urlopu należy do zakresu spraw osobowych policjanta. Z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Jak wynika z powyższego, policjant w sprawach osobowych zwraca się osobiście. Możliwe jest oczywiście działanie przez pełnomocnika, ale wówczas zakres umocowania pełnomocnika i sam fakt jego ustanowienia powinien być udowodniony na piśmie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 5 listopada 2015 r.: • pełnomocnik skarżącego dodatkowo podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, • pełnomocnik organu na pytanie Sądu o wskazanie, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przez S.L. przewinienia dyscyplinarnego, oświadczył, na podstawie treści pisma z [...] lipca 2014 r. znajdującego się w aktach postępowania dyscyplinarnego, iż dekretacji na Naczelnika A. N. ([...]lipca 2014 r.) mógł dokonać Komendant [...] I.P. bądź jego zastępca, jednocześnie podał, że nie jest w stanie oświadczyć, czy jest to podpis Komendanta I.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 205 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchylił w całości orzeczenie Komendanta Głównego [...] z [...] lutego 2015 r. oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta [...] z [...] stycznia 2015 r. oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że ani z zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego [...], ani z orzeczenia Komendanta [...], jak też z postanowienia Komendanta [...] z [...] października 2014 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko S.L. nie wynika, w jakim dniu Komendant [...] – przełożony dyscyplinarny policjanta, powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Powyższe nie wynika także z pozostałych dokumentów nadesłanych przez organ do Sądu. Również pełnomocnik organu na rozprawie 5 listopada 2015 r. nie potrafił wskazać, w jakim dniu przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dodał, iż nie ma całkowitej pewności, co do tego, kogo podpis widnieje pod dekretacją Naczelnika A. N. ([...]lipca 2014 r.) i oświadczył, że dekretacji mógł dokonać Komendant [...] bądź jego zastępca. Niemożliwym było tym samym, nawet pośrednie, ustalenie przez Sąd czy postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w niniejszej sprawie z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Wobec braku całkowitej pewności, co do tego, czy podpis na rzeczonej dekretacji (znajdującej się na piśmie M.M. [...] K. z [...] lipca 2014 r. l.dz. [...]) należy do Komendanta [...] I.P., Sąd nie miał podstaw do samodzielnego ustalenia, że w tym dniu nastąpiło powzięcie przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Sąd nie miał też podstaw do przyjęcia, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte zostało w ustawowym terminie. Zaskarżone orzeczenie, orzeczenie organu I instancji i akta sprawy nie pozwalają bowiem na dokonanie ustalenia, iż to np. dzień zlecenia przez Komendanta [...] przeprowadzenia czynności wyjaśniających ([...]lipca 2014 r.) był dniem powzięcia przez wymienionego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Dzień zlecenia czynności wyjaśniających nie musi być bowiem dniem powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Wobec niewykazania przez organy, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji i jednocześnie braku możliwości dokonania samodzielnych ustaleń w tym zakresie przez Sąd, konieczne stało się uchylenie – z uwagi na naruszenie powołanego przepisu – zarówno zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego [...] w całości, jak i orzeczenia Komendanta [...] w całości. Okoliczność zaskarżenia przez S.L. punktu 2 orzeczenia Komendanta Głównego [...] nie stanowiła przeszkody co rozpatrzenia sprawy przez Sąd w jej całokształcie, albowiem zarówno orzeczenie o odstąpieniu od ukarania, jak i orzeczenie o ukaraniu są nierozerwalnie związane ze stwierdzeniem winy. Rozstrzygnięcie zaś w tym zakresie mogło być podjęte tylko w postępowaniu dyscyplinarnym wszczętym z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Główny [...] wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 listopada 2015 r. zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono Sądowi I instancji wadliwe przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, a to w związku z naruszeniem: 1. art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 233 zd. 2 k.p.c. w zw. z § 5 art. 106 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentu na okoliczność czy którykolwiek z podpisów znajdujących się na piśmie z [...] lipca 2014 r. należy do przełożonego dyscyplinarnego - I.P. i zastąpienie go przyjęciem na rozprawie od pełnomocnika procesowego Komendanta Głównego [...] oświadczenia wiedzy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit .a w zw. z art. 141 § 4 i w zw. z art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zb. do art. 233 zd. 2 k.p.c., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) dokonanie ustaleń faktycznych sprawy w sposób nieprawidłowy, co przełożyło się na błędy w tych ustaleniach, b) bezzasadne przyjęcie, iż Sąd nie jest władny do dokonania ustalenia w zakresie daty podjęcia przez przełożonego wiedzy co do czynu zarzuconego skarżącemu, c) sprzeczność podstawy prawnej wyroku z jego uzasadnieniem. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Komendant Główny [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie rozpoznanie sprawy co do jej istoty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że Sąd I instancji zamiast podejmować próbę ustalenia na rozprawie czy podpis na piśmie należy do przełożonego dyscyplinarnie, powinien zażądać stosownego oświadczenia I.P. Zaniechanie dokonania takiej czynności spowodowało dokonanie kontroli zgodności z prawem orzeczenia w sposób wadliwy. W ocenie skarżacego kasacyjnie zaniechanie przez Sąd I instancji przeprowadzenia uzupełnijącego dowodu z dokumentu miało istotny wpływ na wynik postępowania. Ponadto skarżacy kasacyjnie wywiódł, że niezrozumiałe jest w kontekście treści uzasadnienia wyroku przywołanie jako podstawy prawnej roozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnianie. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. i art. 233 zd. 2 k.p.c. w zw. z § 5 art. 106 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentu na okoliczność czy którykolwiek z podpisów znajdujących się na piśmie z [...] lipca 2014 r. należy do przełożonego dyscyplinarnego - I.P. i zastąpienie go przyjęciem na rozprawie od pełnomocnika procesowego Komendanta Głównego [...] oświadczenia wiedzy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 106 § 5 p.p.s.a. "Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Z naruszeniem art. 106 § 5 p.p.s.a. mamy do czynienia w sytuacji, gdy sąd przeprowadzał dowody uzupełniające, a dokonując tego uchybił stosownym przepisom procedury cywilnej. Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 106 § 5 p.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej jedynie wtedy, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. W myśl zaś tego przepisu sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jedynym więc środkiem dowodowym, który może być przedmiotem postępowania dowodowego jest dowód z dokumentów. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie dowód taki nie został przeprowadzony. Postępowanie dowodowe, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie było bowiem prowadzone przez Sąd I instancji. Jako czynności z zakresu postępowania dowodowego nie można uznać pytań kierowanych do pełnomocnika, a dotyczących daty dotyczących powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego oraz podania informacji czy na określonym dokumencie widnieje podpis przełożonego dyscyplinarnego. W sytuacji, gdy Sąd I instancji sam nie uzupełniał postępowania dowodowego - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - nie mógł naruszyć art. 106 § 5 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopiero, gdy sąd dopuści przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, to wówczas w tym zakresie będą miały zgodnie z postanowieniami art. 106 § 5 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2016 r., II GSK 155/15, LEX nr 2101833). Przepis art. 106 § 5 P.p.s.a. zawiera odesłanie nie tylko do przepisów k.p.c., ale i do art. 106 § 3 p.p.s.a. ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. To zaś oznacza, iż odpowiednie przepisy k.p.c. są wtórne w stosunku do regulacji zawartej w art. 106 § 5 i art. 106 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., II OSK 723/11; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. II OSK 1567/13; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2015 r., II OSK 1647/14, LEX nr 1990785). Zarzucenie w skardze kasacyjnej naruszenia art. 233 § 2 k.p.c. nie mogło z powyższych przyczyn zostać uznane za zasadne. Zauważyć należy, że obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego i zgromadzenia oraz oceny całego materiału dowodowego spoczywa na organach prowadzących postępowanie, a nie na sądzie administracyjnym. Sąd administracyjny może przeprowadzić postępowanie dowodowe jedynie w celu wyjaśnia istotnych wątpliwości, a nie w celu zastępowania organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Przy czym decyzja co do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, z uwagi na użyte w art. 106 § 3 p.p.s.a. słowo "może", została pozostawiona do uznania sądu. Powyższe przesądza o niezasadności pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej i jednocześnie wskazuje na brak usprawiedliwionych podstaw w odniesieniu do drugiego z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Po pierwsze bowiem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał żadnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, a więc nie mógł ich dokonać w sposób nieprawidłowy. Wręcz przeciwne stwierdził, iż nie jest możliwe w oparciu o akta sprawy wywiedzenie, czy postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, co stanowiło przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Okoliczność ta powinna być niewątpliwa i wynikać z akt sprawy lub też być ustalona przez organ wszczynający postępowanie. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na brak informacji w jakiej dacie przełożony dyscyplinarnie powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, Sąd I instancji nie miał możliwości zweryfikowania czy postępowanie to zostało wszczęte w zakreślonym ustawowo terminie. Okoliczność ta nie wynikała z akt sprawy. Brak informacji, czy podpis znajdujący się na dekretacji dokonanej na piśmie nadkom. M.M. należy do Komendanta [...] podinsp. I.P. uniemożliwił zweryfikowanie przez Sąd I instancji, czy postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte w terminie. Zasadnie jednakże w powyższym zarzucie skargi kasacyjnej wskazano na sprzeczność podstawy prawnej wyroku w zestawieniu z treścią jego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny jako podstawę prawną wyroku podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który to przepis odnosi się do naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Tymczasem z uzasadnienia wyroku wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że brak ustalenia daty w jakiej przełożony dyscyplinarnie dowiedział się o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, a więc brak wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Jako podstawa prawna wyroku powinien być przytoczony art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.