II OSK 1343/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 157/07 w sprawie ze skargi K. D. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 157/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 546/06 uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2005 r. o odmowie uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zagrody rolniczej składającej się z budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce nr [...] w S. , gmina S. . W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 sierpnia 2006 r. Sąd podniósł, że wadliwe jest stanowisko Ministra Środowiska co do stosowania przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) również do otuliny parku narodowego. Otulina parku narodowego nie należy, zdaniem Sądu, do ustawowo wyodrębnionych form ochrony przyrody, lecz zgodnie z art. 5 pkt 14, stanowi strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Ochronny cel otuliny dla parku narodowego nie uzasadnia jednak utożsamienia jej z parkiem narodowym, jako obszarem o rygorach prawnych ochrony określonych m.in. w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Oznacza to, iż stosownie do regulacji art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art. 5 pkt 14 ustawy o ochronie przyrody, dyrektor parku narodowego jest uprawniony do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dotyczących inwestycji lokalizowanych w otulinie parku narodowego, w kontekście ustawowego celu otuliny, a nie w kontekście działań zabronionych w obszarze samego parku, o których jest mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Rozpatrując ponownie sprawę Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] października 2005 r. Organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] w S. , gmina S. , stanowiąca własność K. D. , położona jest w otulinie [...] Parku Narodowego. Zabudowa przedmiotowej działki miałaby w ocenie Ministra Środowiska negatywny wpływ na migrację będących pod ochroną zwierząt, żyjących na terenie parku i jego otuliny. Na powyższe postanowienie K. D. złożył skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną stwierdzając, że organ odwoławczy zastosował się do wskazań określonych w wyroku z dnia 1 sierpnia 2006 r. Sąd podzielił argumentację Ministra Środowiska co do tego, iż odmowa uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zagrody rolniczej na działce nr [...], jest zasadna. Od powyższego wyroku K. D. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Jako podstawę zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazano: błędną wykładnię art. 5 pkt 14 i art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 53 ust. 4 pkt 7 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że przepisy te dają podstawę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, niezastosowanie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2, art. 53 ust. 4 pkt 7 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przyjęcie, że możliwe jest ograniczenie prawa zagospodarowania nieruchomości polegające na odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, mimo braku wyraźnego przepisu rangi ustawowej. W skardze kasacyjnej podniesiono też zarzuty naruszenia prawa procesowego: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nierozpoznanie jednego z zarzutów skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok nie odnosi się do faktu, iż zaskarżone postanowienia organów nie posiadają podstawy prawnej, art. 153 ww. ustawy poprzez wyrokowanie w oparciu o ocenę prawną inną, niż wyrażoną w wyroku z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 546/06, czyli naruszenie zasady związania oceną prawną w ramach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. W szczególności podstaw takich nie mają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd rozstrzygał w granicach sprawy w jej całokształcie tak jak tego wymaga, przywołany w skardze kasacyjnej, art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zawierając w tej mierze stosowne uzasadnienie, które mimo że budzi niezadowolenie strony wnoszącej skargę kasacyjną to nie zostało przez nią skutecznie zakwestionowane (brak wskazania naruszenia odpowiedniego przepisu ww. ustawy). Nie sposób też podzielić poglądu strony, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie ewidentnie miał na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jaki zapadł wcześniej w sprawie, zasadnie stwierdzając, iż organ administracji rozpoznając sprawę po tym wyroku wykonał wskazania w nim zawarte. Co do zaś zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego to w istocie rzecz się sprowadza do zarzutu błędnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) poprzez jego zastosowanie w sprawie mimo braku - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - podstaw ku temu, z tym że strona takiego zarzutu nie formułuje, ograniczając się do wskazania naruszenia przepisów art. 5 pkt 13 i art. 11 ust. 1 ww. ustawy, odpowiednio definiującego otulinę parku i zobowiązującego do jej wyznaczenia. Te zaś przepisy nie zostały naruszone, bowiem nie były i nie mogły być stosowane przez Sąd, w sytuacji gdy w sprawie nie chodzi o utworzenie otuliny, a położenie przedmiotowej działki w jej obszarze nie budzi żadnych wątpliwości. Jeżeli zaś chodzi o naruszenie przepisu art. 31 ust. 3 Konstytucji w związku z przywołanymi w skardze kasacyjnej przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) to również i ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, jako że ingerencja w prawa własności skarżącego nastąpiła - w świetle niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych - na podstawie ustawy, tak jak tego wymaga przywołany przepis Konstytucji, tj. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 7 w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zobowiązującym do uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy obiektów położonych w granicach otuliny parku z jego dyrektorem w kontekście ustawowo kształtowanego ochronnego celu otuliny. Mając to wszystko na uwadze, uwzględniając związanie zarzutami skargi kasacyjnej w myśl regulacji art. 183 § 1 wyżej przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 tej ustawy.