I OZ 817/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 359/19 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H.P. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...]. stycznia 2019 r., nr [...]. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 359/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek H.P.(daje: skarżący) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że pismem z dnia 19 marca 2019 r. B.C. w imieniu skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...]. stycznia 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 kwietnia 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, że jest on uprawniony do reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, w rozumieniu art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod rygorem uznania że nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w tym artykule i tym samym nie może być w sprawie pełnomocnikiem strony skarżącej, a w konsekwencji przyjęcia, że skarżący działa osobiście w sprawie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie B.C. wyjaśnił, że jest ciotecznym bratem skarżącego. W związku z tym Sąd uznał, że B.C. nie może reprezentować skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie zarządzenia z dnia 8 sierpnia 2019 r. wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nadesłał podpisaną własnoręcznie skargę. Następnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 września 2019 r. skarżący został zobowiązany do uiszczania wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 200 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego odpisu skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi i zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostały doręczone skarżącemu w dniu 26 września 2019 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący uiścił tylko należny wpis. Pismem z dnia 28 października 2019 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia dodatkowego odpisu skargi wskazując, że nie uzupełnił wymaganych braków skargi ponieważ źle zrozumiał swojego kuzyna i prosił o wyrozumiałość z uwagi na swój wiek – 87 lat. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżący nadesłał wymagany odpis skargi. Na podstawie zarządzenia Sędziego WSA z dnia 13 grudnia 2019r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez określenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w przekroczeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi polegające na wskazaniu konkretnych faktów lub okoliczności, które okazały się niezawinioną przez stronę przeszkodą uniemożliwiającą dokonanie czynności w terminie np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. oraz do wykazania, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o wskazane w nim informacje. Skarżący wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu otrzymał w dniu 3 stycznia 2020 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. wyjaśnił, że na wezwanie Sądu z dnia 14 sierpnia 2019 r. nadesłał już podpisaną skargę dlatego też uważa, że kolejne wezwanie do nadesłania skargi uważa za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucając wniosek o przywrócenie terminu podkreślił, że skarżący nie wykazał, aby występując z wnioskiem o przywrócenie terminu dotrzymał siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. O wskazanie takich okoliczności skarżący został wezwany zarządzeniem Sądu z dnia 13 grudnia 2019 r., jednakże w odpowiedzi na powyższe wezwanie nie wskazał daty kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, oraz nie uprawdopodobnił braku winy w przekroczeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z powyższych względów Sąd I instancji odrzucił wniosek skarżącego w oparciu o art. 88 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.). Niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu zachodzi m.in. gdy nie uchybiono terminowi do dokonania czynności (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, 2008, s. 387). Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu musi zawierać elementy, bez których jego merytoryczne rozpatrzenie staje się niemożliwe. Sąd w przypadku stwierdzenia braków formalnych takiego wniosku wzywa wnioskującego o uzupełnienie dostrzeżonych braków w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. i określa termin na ich uzupełnienie oraz rygor. W niniejszej sprawie, Sąd dostrzegł braki formalne wniosku o przywrócenie terminu do w postaci braku podania daty od kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu oraz niewskazanie okoliczności uprawdopodabniających brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 13 grudnia 2019 r. wystosowano wezwanie do wnioskodawcy, jednoznacznie wskazując konieczne do uzupełnienia braki tego wniosku (k. 58 akt). Jednak otrzymana odpowiedź z dnia 7 stycznia 2020 r. nie zawierała informacji, o które wzywał Sąd. Wobec tego Sąd I instancji słusznie przyjął, że brak w postaci wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminowi nie został uzupełniony. W konsekwencji czego Sąd zasadnie stwierdził, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.