IV SA/Po 945/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W.-G. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE A.W.-G. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej w B. – rejon ulicy C. i W, wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały w części dotyczącej §14 pkt 5 uchwały, zgodnie z którym dopuszcza się możliwość eksploatacji i modernizacji istniejącej napowietrznej linii elektromagnetycznej o napięciu 2x220 KV i 2x400 KV. W załączeniu do skargi przesłano wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 czerwca 2012r. w zakresie objętym wniesioną skargą wraz z dowodem doręczania w/w wezwania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżenie przepisu prawa miejscowego do sądu administracyjnego jest możliwe na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3). Do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) – zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60. Oznacza to, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zatem już z dniem wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie. W takiej sytuacji rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 ab initio p.p.s.a. W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, ze już pismem z dnia 13 kwietnia 2012r. (data wpływu do organu w dniu 19.04.2012r.) skarżąca wezwała Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem przez ten organ uchwały z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowy mieszkaniowej w B. – rejon ulicy C. i W. i wniosła o uchylenie §14 pkt 5 tejże uchwały. Jak wynika z akt sprawy Rada Miejska w K. pismem z dnia [...] maja 2012r. nr [...] poinformowała o pozostawieniu bez rozpoznania w/w wezwania. Wprawdzie w skardze strona skarżąca wskazała, że pismem z dnia 21 czerwca 2012r. wezwała Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia prawa, nie zmienia to jednak faktu, że powyższe wezwanie jest drugim wezwaniem jakie zostało skierowane do Rady Miejskiej w K. w związku z zaskarżoną uchwałą Nr [...]. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że ponowne wystosowanie przez stronę skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 21 czerwca 2012r.. (doręczone organowi w dniu 22 czerwca 2012r.) dotyczące uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] nie może zostać uznane za skuteczne, a bieg terminu do wniesienia przedmiotowej skargi należy liczyć od dnia skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 kwietnia 2012r. (data wpływu do organu w dniu 19.04.2012r.). Nie można bowiem instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa traktować, jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest czynnością prawną (wywołuje określone skutki prawne) przysługującą danemu podmiotowi (stronie postępowania) w stosunku do określonej uchwały czy zarządzenia jednokrotnie. Mimo, że przepisy prawa expressis verbis nie zabraniają ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy uznać, iż wniesienie skargi do sądu po kolejnym, przedmiotowo tożsamym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, nawet z zachowaniem terminów o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., należy uznać za niedopuszczalne (zob. postanowienie z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06 i z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 264/09, a także postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, publ. LEX nr 506026; postanowienia WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09, publ. Wspólnota z 2009 r., nr 38, poz.; z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 970/09, publ. LEX nr 530204; z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09, publ. LEX Nr 531743; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 678/08, publ. LEX nr 504538; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 235/10, publ. Wspólnota 2010/20/27). W konsekwencji ustalenia, że skoro strona skarżąca wyczerpała uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., to kolejne wezwanie nie mogło wywołać skutku procesowego polegającego na przesunięciu początku biegu terminu do wniesienia skargi. Tym samym stwierdzić należy, że termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę upłynął z dniem upływu 60 dnia od daty złożenia pierwszego wezwania, czyli wezwania z dnia 13 kwietnia 2012r. Oznacza to, że niniejsza skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. została wniesiona po terminie, o którym stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a.. W tej sytuacji należało uznać wniesioną skargę jako niedopuszczalną i odrzucić ją jako wniesioną z uchybieniem termin do jej wniesienia, liczonego od momentu skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym należało stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. ja