VI SA/Wa 687/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant spec. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w O., Dania na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Urząd Patentowy, po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "L’EASY" o nr [...] udzielonego na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wszczętej na skutek sprzeciwu, uznanego za bezzasadny, wniesionego przez L. z siedzibą w [...], Dania, na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj.: Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 ze zm. ) oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. orzekł o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy L'EASY o nr [...] w zakresie usług zawartych w klasie 35, tj.: "grupowanie towarów osób trzecich w sklepach i/lub hurtowniach z biurowymi materiałami drukowanymi, meblami biurowymi, sprzętem komputerowym i oprogramowaniem, artykułami użytku domowego i osobistego, w celu umożliwienia nabywcom dogodnego ich oglądania i dokonywania zakupów; pośrednictwo w zakresie sprzedaży towarów i usług; usługi agencyjne w zakresie sprzedaży towarów; wynajem maszyn i urządzeń biurowych", usług zawartych w klasie 36, tj.: "usługi leasingu finansowego, usługi leasingu operacyjnego, usługi leasingu zwrotnego, usługi leasingu operacyjnego pozabilansowego; usługi pomocnicze i usługi pośrednictwa związane z leasingiem; usługi kredytowe, usługi w zakresie obrotu wierzytelnościami i prawami" oraz usług zawartych w klasie 42, tj. "działalność w zakresie programowania, doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego i oprogramowania, wynajem sprzętu komputerowego i oprogramowania", w pozostałym zakresie sprzeciw oddalił i orzekł na kosztach postępowania. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie o sygn. akt SA/Wa 1020/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. z siedzibą w [...], Dania uchylił decyzję Urzędu Patentowego w części dotyczącej oddalenia sprzeciwu w zakresie następujących usług: z klasy 35: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania" oraz z klasy 36: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi". Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji o oddaleniu sprzeciwu w tym zakresie narusza art. 7, 77, a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. Urząd Patentowy nie przeprowadził szczegółowej analizy usług uznanych za niepodobne w kontekście wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza identyczności porównywanych oznaczeń. Sąd nakazał organowi dokonanie oceny podobieństwa usług w zaskarżonym zakresie i odpowiednio do poczynionych ustaleń ocenić ryzyko konfuzji. Rozpoznając ponownie sprawę Urząd Patentowy R.P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lipca 2019 roku sprawy o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy L EASY o nr [...] udzielonego na rzecz S. sp. z o. o. z siedzibą w [...], na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez L. z siedzibą w [...], Dania, na podstawie art 132 ust 2 pkt 2 w związku z art. 315 ust 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2003 r" nr 119 poz. 1117 ze zmianami) oraz art. 98 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art 256 ust. 2 p.w.p. orzekł o oddaleniu sprzeciwu i kosztach postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przypomniał, że sprzeciw L. z siedzibą w [...], Dania wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy L'EASY o nr [...] na rzecz S. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wpłynął w dniu 20 grudnia 2010 rok. Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art. 132 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej, podnosząc, że jest uprawiony do znaku towarowego Unii Europejskiej "L'EASY" o nr [...], który został przeznaczony do oznaczenia towarów i usług w klasach: 25, 36, 37, 39 i 42. W toku ponownego rozpoznania sprawy wnoszący sprzeciw podtrzymał wniosek o unieważnienie spornego prawa w zakresie usług z klasy 35: reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania oraz usług z klasy 36: działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi. Organ przytoczył treść art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej, w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia niniejszego postępowania i art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i wyjaśnił, że dokonując oceny podobieństwa na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w pierwszej kolejności poddane jest ocenie podobieństwo samych towarów i usług. Wskazał, że sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania następujących usług z klasy 35: reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania oraz usług z klasy 36: działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi. Natomiast przeciwstawiony znak towarowy Unii Europejskiej o nr [...] został przeznaczony do oznaczania towarów zawartych w klasie 9, takich jak: "urządzenia do zapisu, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, w tym aparaty TV, video oraz DVD, centra muzyczne, radioodbiorniki oraz odtwarzacze CD; sprzęt do przetwarzania danych, w tym komputery, drukarki, ekrany, oprogramowanie komputerowe, magnetyczne i optyczne nośniki danych, aparaty telefoniczne, telefony komórkowe oraz urządzenia", towarów zawartych w klasie 11, takich jak: "urządzenia oświetleniowe, grzewcze, do wytwarzania pary, do gotowania, chłodzenia, suszenia, wentylacyjne, do dystrybucji wody oraz celów sanitarnych, solaria" oraz usług zawartych w klasie 35, takich jak: "usługi handlu detalicznego oprogramowania komputerowego, konsumenckich produktów elektronicznych, w tym urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, telefonów komórkowych, kamer, sprzętu do przetwarzania danych oraz komputerów i sprzętu do użytku domowego i urządzeń do gotowania, mycia, chłodzenia i suszenia", usług zawartych w klasie 36, takich jak: "usługi finansowe, a mianowicie udzielanie pożyczek", usług zawartych w klasie 38, takich jak: "usługi telekomunikacyjne; wynajem aparatów telefonicznych, telefonów komórkowych oraz aparatów telefaksowych", usług zawartych w klasie 41, takich jak: "wynajem urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, w tym aparatów TV, video oraz DVD, centrów muzycznych, radioodbiorników oraz odtwarzaczy CD, wynajem urządzeń i aparatów optycznych, w tym cyfrowych kamer wideo oraz maszyn telefaksowych" oraz usług zawartych w klasie 43, takich jak: "wynajem piekarników, kuchenek mikrofalowych oraz kuchenek elektrycznych". Kolegium Orzekające stwierdziło, iż usługi zawarte w klasie 35, takie jak: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania", do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny oraz usługi zawarte w klasie 36, takie jak: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi" nie są podobne do towarów i usług do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony. W wykazie towarów i usług znaku przeciwstawionego nie występują usługi reklamy, czy też doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, nie występują także usługi, które byłyby podobne, lub też komplementarne z nimi. Zarówno towary jak i usługi, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony w tym zakresie nie pokrywają się, mają inny charakter, rodzaj oraz przeznaczenie, zatem ich krąg odbiorców także będzie inny. Wobec powyższego Kolegium uznało je za niepodobne. Wyżej wymienione usługi w klasie 35 oraz w klasie 36, mają ściśle określone przeznaczenie i są skierowane do konkretnego odbiorcy. Towary i usługi, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony w żaden sposób nie są do tych usług podobne ani nie są z nimi powiązane. Kolegium wskazało, że reklama jest czynnością towarzyszącą sprzedaży jednakże stwierdziło, że w przypadku, gdy podmiot oferujący na sprzedaż i na wynajem sprzęt elektroniczny, komputerowy i AGD sam się reklamuje to nie świadczy usług reklamy na rzecz osób trzecich lecz wykonuje czynności wspierające swoją główną działalność. Kolegium podniosło, że nie zna przypadku podmiotu gospodarczego, którego głównym profilem działalności jest produkcja i sprzedaż towarów np. sprzęt elektroniczny, komputerowy i AGD i jednocześnie świadczącego usługi reklamy na rzecz osób trzecich. W realiach rynkowych panujących w Polsce usługi reklamy na rzecz osób trzecich świadczą innego rodzaju podmioty, np. agencje reklamowe. A zatem usługi te nie są podobne, gdyż w zwykłych warunkach obrotu świadczą je podmioty o odmiennych profilach działalności, odmiennym zapotrzebowaniu lokalowym oraz zatrudniające personel o odmiennych kwalifikacjach. Wymaganym elementem świadczenia usług zawartych w zakresie ochrony znaku przeciwstawionego jest powierzchnia magazynowa i wystawowa. Agencje reklamy potrzebują biur. Podobne stanowisko Kolegium zajęło w kwestii usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Doradztwo w zarządzaniu działalnością gospodarczą polega na kompleksowym wsparciu w podejmowaniu optymalnych decyzji gospodarczych na każdym etapie istnienia firmy, od jej powstania poprzez fazę rozwoju, budowanie pozycji na rynku, umacnianie przewagi konkurencyjnej, podnoszenie wartości, jak również w okresach zastoju czy kryzysu. Wiąże się to z wnikliwą analizą specyfiki działalności oraz potrzeb. W szczególności usługa taka obejmuje doradztwo w wyborze optymalnej formy prawnej prowadzenia działalności, projektowanie struktur organizacyjnych i systemów zarządzania, doradztwo finansowe, pomoc w pozyskaniu kapitału na finansowanie działalności, sporządzanie biznes planów, doradztwo w procesach przekształceniowych (zmiana formy prawnej, fuzje, podział spółek) i przeprowadzenie tych procesów, ocenę opłacalności zamierzonego projektu, identyfikacji obszarów o niskiej efektywności kosztowej, analizę i propozycję optymalizacji procesów wewnętrznych oraz wykorzystania posiadanych zasobów, doradztwo restrukturyzacyjne, w tym restrukturyzację zadłużenia. Usługa taka wymaga spojrzenia kompleksowego na całą działalność prowadzoną przez zainteresowany podmiot w każdym jej aspekcie. Kadra zatrudniona w takiej instytucji doradczej to wykwalifikowani fachowcy z dziedziny finansów, podatków, prawa gospodarczego i zarządzania. Porównywane usługi są zatem świadczone przez podmioty dysponujące kadrą o odmiennych kwalifikacjach. Stąd odbiorcy nie uznają, że usługi te mogą być świadczone przez ten sam podmiot gospodarczy. Natomiast odnośnie podobieństwa usług związanych z nieruchomościami ujętych w zakresie ochrony spornego znaku towarowego do usług ujętych w zakresie ochrony znaku przeciwstawionego, tj. usług finansowych a mianowicie udzielania pożyczek, Kolegium Orzekające, nie kwestionując powołanego przez wnoszącego sprzeciw orzecznictwa, stwierdziło, że nie odzwierciedla ono sytuacji z niniejszej sprawy, bowiem znak wnoszącego sprzeciw nie jest przeznaczony do oznaczania szerokiej gamy usług finansowych obejmującej instrumenty finansowe oparte o inwestycje w nieruchomości lub usług bankowych, w tym kredytowych, które mogą być świadczone jedynie przez banki. Wnoszącemu sprzeciw w zakresie jego znaku przysługuje jedynie ochrona na usługę udzielania pożyczek, która może mieć charakter gotówkowy lub może być udzielana w formie sprzedaży ratalnej. Ponadto, o ile kredyt, który, zgodnie z polskim prawem, może być udzielany tylko przez wybrane instytucje, jest z reguły związany z konkretnym celem finansowania, to pożyczka może być przeznaczona na cele według uznania pożyczkodawcy bez ich wykazywania, w tym oferowany przez wnoszącego sprzeciw sprzęt elektroniczny, komputerowy i AGD, no co wskazuje kontekst, w jakim pojawia się usługa udzielania pożyczek w całym zakresie ochrony znaku przeciwstawionego. Usługa udzielania pożyczek, w kontekście całego wykazu towarów sugeruje bowiem powiązanie ze sprzedażą ratalną. Organ zauważył, iż usługi zawarte w zakresie ochrony znaku przeciwstawionego w klasach 35 i 36 to usługi sprzedaży i usługi udzielania pożyczek. Kolegium miało również na uwadze, iż przy dużych kwotach pożyczek zabezpieczeniem może być hipoteka. W tym kontekście udzielanie pożyczek może się wiązać z nieruchomościami, lecz jest to powiązanie zbyt odległe, aby uznać, iż usługi udzielania pożyczek są podobne do usług związanych z nieruchomościami, obrotem nieruchomościami, usługami w zakresie wynajmu nieruchomości, agencji obsługi nieruchomościami, zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi. Wobec powyższego Kolegium Orzekające stanęło na stanowisku, iż porównywane w niniejszej sprawie towary i usługi nie są podobne. W następnej kolejności Kolegium Orzekające poddało ocenie podobieństwo samych znaków i uznało, że porównywane oznaczenia są identyczne na wszystkich płaszczyznach postrzegania, co nie jest sporne. Ostatnią badaną przesłankę stanowi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa konfuzji, Kolegium uwzględniło model przeciętnego odbiorcy ukształtowany w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Stwierdziło, że docelową grupę odbiorców usług reklamy i doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, stanowią zorganizowane podmioty gospodarcze oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą na własną rękę. Są to bowiem usługi nakierowane na promocję oraz zoptymalizowanie działalności gospodarczej. Stąd na odbiorców tych usług składają się osoby o podwyższonym poziomie uwagi. Ponadto są to usługi, z których nie korzysta się pod wpływem impulsu. Skorzystanie z tego typu usług poprzedzone jest rozeznaniem oraz zasięgnięciem opinii. Natomiast odbiorcami usług związanych z obrotem nieruchomościami są właściwie wszyscy, bowiem potrzeba realizacji potrzeby mieszkaniowej dotyczy wszystkich ludzi. Jednakże jest to usługa, z której nie korzysta się często, ponadto wiąże się ona z zaangażowaniem sporych środków pieniężnych. Stąd skorzystanie z tych usług będzie poprzedzone zasięgnięciem opinii o podmiocie je świadczącym. Grupę odbiorców usług związanych z obrotem nieruchomościami mogą stanowić również inwestorzy chcący ulokować swe środki w nieruchomościach. Ta grupa odbiorców stanowi odbiorców o wyższym poziomie uwagi i rozeznaniu w ofercie usługodawców. Natomiast grupę docelowych odbiorców towarów i usług zawartych w zakresie ochrony znaku przeciwstawionego stanowić będą zasadniczo przeciętni konsumenci, właściwie poinformowani, dostatecznie uważni i rozsądni, którzy uważnie badają towar i jego znak towarowy. Oferta wnoszącego sprzeciw to głównie sprzęt AGD i elektronika. Są to towary, które mogą być oferowane w stacjonarnych punktach sprzedaży jak i za pomocą Internetu. Duża też jest ich rozpiętość cenowa. Ta okoliczność natomiast przekłada się na poziom uwagi odbiorców. Tańsze towary mogą być nabyte pod wpływem impulsu natomiast droższe będą przez odbiorców rozważane wnikliwiej. Analiza docelowych grup odbiorców porównywanych usług prowadzi do wniosku, iż usługi te realizują inne potrzeby będą kierowane do klientów o odmiennych celach i zapotrzebowaniach. W konsekwencji Kolegium Orzekające stanęło na stanowisku, iż nie zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd bowiem usługi do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe są tak dalece odmienne, że przeciętny odbiorca nie uzna, iż mogą one być świadczone przez ten sam podmiot gospodarczy lub podmiot z nim powiązany. Porównywane usługi wymagają bowiem odmiennego zaplecza lokalowego, magazynowego oraz realizacji przez kadrę pracowniczą o zupełnie innych kwalifikacjach. Sposób ich świadczenia jest również odmienny. Miejscem świadczenia usług reklamy, doradztwa w zarządzaniu działalnością, czy usług związanych z obrotem nieruchomościami jest biuro usługodawcy, gdzie klient, będąc obsługiwanym, przechodzi ten proces wieloetapowo na przestrzeni kilku spotkań. Natomiast skorzystanie z oferty wnoszącego sprzeciw polega raczej na krótkiej, jednorazowej transakcji w punkcie sprzedaży bądź przed monitorem własnego komputera. Reasumując, Kolegium Orzekające uznało, że w zakresie niniejszej sprawy nie zachodzą kumulatywnie przesłanki zawarte w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, L. z siedzibą w [...], Dania wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) poprzez brak zastosowania się organu co do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1020/18, 2. art. 132 ust 2 pkt 2 pwp, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym rozumieniu przesłanki podobieństwa usług, a także wadliwym pominięciu okoliczności identyczności oznaczeń w zakresie oceny całościowego ryzyka konfuzji, 3. art. 7 i 77 § 1 kpa polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, w tym kwestii wpływu identyczności oznaczeń na niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia usług, a także wadliwym ustaleniu stanu faktycznego, 4. art. 107 § 3 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, przedstawienie niepełnych i niespójnych przesłanek, na podstawie których uznano brak podobieństwa usług i w konsekwencji rozstrzygnięto o oddaleniu sprzeciwu, a także przedstawienie niepełnego uzasadnienia decyzji, wykluczającego możliwość zapoznania się przez stronę z motywami organu, uniemożliwiając tym samym kontrolę decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko Urzędu Patentowego w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy L EASY o nr [...] było przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie o sygn. akt SA/Wa 1020/18 uchylił decyzję Urzędu Patentowego w części dotyczącej oddalenia sprzeciwu w zakresie następujących usług: z klasy 35: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania" oraz z klasy 36: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi". Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji o oddaleniu sprzeciwu w tym zakresie naruszało art. 7, 77, a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. Urząd Patentowy nie przeprowadził szczegółowej analizy usług uznanych za niepodobne w kontekście wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza identyczności porównywanych oznaczeń. Sąd nakazał organowi dokonanie oceny podobieństwa usług w zaskarżonym zakresie i odpowiednio do poczynionych ustaleń ocenić ryzyko konfuzji. Wyrok, o którym wyżej mowa jest prawomocny, albowiem nie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do której złożenia był uprawniony także organ administracji. Tak więc, organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 p.p.s.a. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania, co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ocena prawna jest wiążąca, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Natomiast traci ona moc wiążącą: 1) w razie zmiany stanu prawnego, 2) w przypadku zmiany (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu ( czynności ). Można dodać, iż w świetle stanowiska zajętego w literaturze niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w powołanym przepisie byłoby naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej ( art. 174 pkt 1 p.p.s.a ). (por. A. Kabat (w:) Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, komentarza, Warszawa 2005, str. 347). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ zastosował się do zaleceń wskazanych w wyroku tut. Sądu dotyczących szczegółowej analizy usług uznanych za niepodobne w kontekście istotnych okoliczności sprawy jak i dokonania oceny ich podobieństwa i ryzyka konfuzji. W myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Art. 132 ust. 2 pkt 2 posługuje się pojęciem "towarów identycznych lub podobnych". Podobieństwo towarów nie jest więc tożsame z ich identycznością. Podobieństwo występuje w przypadku towarów tego samego rodzaju, o podobnym przeznaczeniu oraz warunkach zbytu. Cytowany przepis określa tzw. względną przeszkodę udzielenia prawa ochronnego i jak podkreśla się w literaturze przedmiotu jest to klasyczna przeszkoda w udzieleniu praw wyłącznych. Generalnie przepis ten ma na celu ochronę obrotu gospodarczego (w tym interesów uprawnionych przedsiębiorców) przed możliwością wywołania błędu co do pochodzenia towaru a zatem niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, gdyby w jej wyniku powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem. O tym, czy w konkretnym przypadku mogłoby dojść do kolizji praw z rejestracji, czy porównywane znaki towarowe są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Niebezpieczeństwo to polega na możliwości błędnego, nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony na niego znak. Podkreślenia bowiem wymaga, że pierwszoplanową funkcją znaku towarowego jest funkcja oznaczenia pochodzenia towaru (usługi), czyli funkcja odróżniania. Znak wskazuje, że towar (usługa) nim opatrzony pochodzi z przedsiębiorstwa osoby używającej tego znaku albo z innych przedsiębiorstw związanych z nim organizacyjnie, gospodarczo lub prawnie w sposób, który ma wpływ na powstanie lub zbyt towarów ze znakiem. Ten sam znak, czy też znak doń podobny, nie może być więc zarejestrowany na rzecz innej osoby dla takich samych, czy dla podobnych rodzajowo towarów (usług), jeżeli spowodowałoby to niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia tych towarów (usług). W literaturze podkreśla się, że unieważnienie prawa ochronnego służy naprawieniu błędu popełnionego przy jego udzieleniu. Jedyną przesłanką unieważnienia stanowi więc niespełnienie ustawowych warunków wymaganych przy udzieleniu prawa. (Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, Difin, wyd. II, Warszawa 2005, str. 273). Braki te są następstwem specyfiki postępowania zgłoszeniowego, w którym nie bada się w ogóle, czy zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do udzielenia prawa. Stroną postępowania jest wyłącznie zgłaszający, co pozbawia możliwości wszechstronnej i całościowej oceny zgłoszenia, uwzględniającej również prawa i interesy osób trzecich. Dlatego też ciężar wykazania przez te osoby, że przedmiot zgłoszenia nie zasługuje na ochronę, bo nie spełniał ustawowych warunków jej udzielenia, przesuwa się na okres po zakończeniu postępowania zgłoszeniowego. (A. Kisielewicz, Prawo własności przemysłowej w zarysie, Przemyśl 2008, wyd. III, str. 92). Powyższą ocenę potwierdza wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II GSK 113/07, LEX nr 372775, w którym wprost stwierdzono, że " W art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. ujęto ryzyko skojarzenia ze znakiem wcześniejszym jako kategorię błędu, nie zaś jako "samodzielną" przeszkodę w rejestracji, oderwaną od ochrony funkcji oznaczenia pochodzenia." Niewątpliwie należy przyjąć, że we wszystkich sprawach, w których powstaje problem podobieństwa znaków towarowych, jest on wypadkową dwóch - ściśle ze sobą powiązanych - elementów: po pierwsze - podobieństwa oznaczeń, a po drugie podobieństwa (jednorodzajowości) towarów, dla których znaki są zgłaszane, zarejestrowane lub używane. Oba te czynniki wyznaczają zakres ochrony znaku towarowego (tak m.in. M. Kępiński /w:/ Niebezpieczeństwo wprowadzania w błąd odbiorców co do źródła pochodzenia towarów w prawie znaków towarowych, ZNUJ PWOWI zeszyt nr 28 z 1982 r., s. 10). Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zakłada jednoczesne istnienie identyczności lub podobieństwa pomiędzy znakiem zgłaszanym a znakiem wcześniejszym oraz identyczność lub podobieństwo pomiędzy towarami i usługami, dla których dokonuje się zgłoszenia, a tymi, dla których zarejestrowany został wcześniejszy znak towarowy. Przesłanki te powinny być spełnione kumulatywnie (tak m.in. /w:/ wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-106/03 P, V. v. O., Rec. s. [...], pkt 51). Przy ocenie jednorodzajowości towarów/usług stosuje się różnorakie kryteria, takie jak przeznaczenie towarów (usług), zasadę działania, krąg odbiorców, do których są skierowane towary (usługi), sposób działania, sposób sprzedaży (dystrybucji) towarów (usług), czas użytkowania, pomocniczo wygląd towarów. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów do oznaczania których służą znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. Z kolei ustalenie ryzyka błędu co do źródła pochodzenia towarów i/lub usług będzie polegało na określeniu wypadkowej identyczności (podobieństwa) towarów i/lub usług oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi oraz identyczności (podobieństwa) samych oznaczeń (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt 1671/08, LEX nr 510739). Urząd Patentowy zasadnie przyjął, że art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp ma zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy następujące przesłanki: 1) podobieństwa lub identyczności oznaczeń, 2) podobieństwa lub identyczności towarów lub usług, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz 3) istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów lub usług. Odnosząc się do kwestii podobieństwa lub identyczności oznaczeń, poza sporem pozostaje, że porównywane oznaczenia są identyczne na wszystkich płaszczyznach postrzegania. Urząd Patentowy porównując usługi zawarte w klasie 35, takie jak: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania", do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny oraz usługi zawarte w klasie 36, takie jak: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi" stwierdził, że nie są podobne do towarów i usług do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony. Wyjaśnił, że w wykazie towarów i usług znaku przeciwstawionego nie występują usługi reklamy, czy też doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, nie występują także usługi, które byłyby podobne, lub też komplementarne z nimi. Zarówno towary jak i usługi, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony w tym zakresie nie pokrywają się, mają inny charakter, rodzaj oraz przeznaczenie, zatem ich krąg odbiorców także będzie inny. Sąd w składzie orzekającym podziela argumentację organu przyjmując ją za własną i uznając tym samym, że nie zachodzi konieczność jej powtórnego przytaczania. Organ, wywiązując się z zaleceń zawartych w w/w wyroku tut. Sądu, dokonał szczegółowej i pogłębionej analizy zasadnie wywodząc, że usługi w klasie 35 oraz w klasie 36, mają ściśle określone przeznaczenie i są skierowane do konkretnego odbiorcy. Towary i usługi, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony nie są do tych usług podobne ani z nimi powiązane. Organ prawidłowo ustalił także, iż usługi, realizujące wszak inne potrzeby, będą kierowane do klientów o odmiennych celach i zapotrzebowaniach. Usługi do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki towarowe są na tyle odmienne, że przeciętny odbiorca nie uzna, iż mogą one być świadczone przez ten sam podmiot gospodarczy lub podmiot z nim powiązany. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, iż nie zachodzą kumulatywnie przesłanki określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał w sposób wyczerpujący i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń strony, a także wystarczająco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Wbrew przekonaniu skarżącej nie doszło także do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Urząd Patentowy RP zarówno nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i nie uchybił przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 14