II GSK 393/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 508/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE I Wyrokiem z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 508/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę "A" Sp. z o.o. w P. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie konkursu ofert. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu 8 lutego 2017 r. ogłoszono postępowanie w trybie konkursu ofert na świadczenia opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze, w zakresie: świadczenia zespołu długoterminowej opieki domowej dla pacjentów wentylowanych mechanicznie, na obszarze powiatów: X, Y, Ł., Z, Ź i Ż. W ogłoszeniu wskazano wartość zamówienia i okres rozliczeniowy oraz że zostaną zawarte maksymalnie trzy umowy. Do wyznaczonego terminu wpłynęło pięć ofert, w tym oferta skarżącej, której to oferty braków formalnych nie stwierdzono. W trakcie weryfikacji w dniu 7 marca 2017 r. na miejscu wskazanym jako miejsce udzielania świadczeń przez skarżącą, komisja konkursowa stwierdziła brak sprzętu deklarowanego w formularzu ofertowym (okazano wyłącznie faktury zakupu oraz paszporty techniczne sprzętu). W konsekwencji, stwierdzając brak spełnienia warunków wymaganych w przepisach prawa, w tym warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm.; dale jako: "ustawa o świadczeniach"). Komisja konkursowa w dniu 13 marca 2017 r. odrzuciła ofertę skarżącej, o czym skarżącą poinformowała. Oferta skarżącej nie brała udziału w dalszej części postępowania konkursowego, zaś zgłoszony do odrzucenia oferty protest został oddalony przez komisję w dniu 24 marca 2017 r. Tego samego dnia nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, w wyniku, którego świadczenia na obszarze określonym w ogłoszeniu zostały zabezpieczone, zaś po wcześniejszym przeprowadzeniu negocjacji, do zawarcia umowy zostali wybrani trzej inni oferenci. Skarżąca złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku, na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy o świadczeniach oddalił odwołanie skarżącej. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Przede wszystkim skarżąca potwierdziła spełnianie wymagań ofertowych oraz wynikających z przepisów prawa, bowiem udzieliła odpowiedzi "TAK" na zapytanie w części VIII formularza ankietowego o brzmieniu "W okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy oferent spełnia i będzie spełniał wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych w zakresie będącym przedmiotem niniejszego postępowania oraz w zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów będących przedmiotem niniejszego postępowania". Organ pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca złożyła w ofercie oświadczenie z dnia 13 lutego 2017 r. zgodne z załącznikiem nr 3 do warunków postępowania, w którym w punkcie 1 stwierdziła, że: "zapoznała się z przepisami zarządzenia oraz z warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania", oświadczając jednocześnie w pkt 13, że "dane przedstawione w ofercie i niniejszych oświadczeniach są zgodne ze stanem prawnym i faktycznym". Wskazał, że w trakcie postępowania komisja konkursowa stwierdziła, że istnieje obowiązek przeprowadzenia weryfikacji oferenta w nowym miejscu udzielania świadczeń wykazanym w formularzu ofertowym, pomimo posiadania umowy, ale z uwzględnieniem innego obszaru terytorialnego (art. 134 ustawy o świadczeniach). Co prawda na dzień składania oferty, tj. 22 lutego 2017 r., skarżąca posiadała w swojej strukturze wpisanej do rejestru podmiotów leczniczych komórkę organizacyjną właściwą dla realizacji świadczeń w zakresie właściwym dla prowadzonego postępowania (ustalono to na podstawie wypisu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą - wydruk elektroniczny z dnia 28 lutego 2017 r. według stanu na dzień 22 lutego 2017 r. tj. na termin składania ofert), jednak zespół długoterminowej opieki domowej miał wskazaną datę rozpoczęcia działalności 9 lutego 2017 r. (Rubryka 10). W ocenie organu, wyniki przeprowadzonej weryfikacji na miejscu wykazały, że skarżąca nie spełnia wymogu niezbędnego do zawarcia umowy, tj. nie posiada sprzętu medycznego i pomocniczego wymienionego w części V formularza ofertowego - Wykaz zasobów - w miejscu udzielania świadczeń, za wyjątkiem zestawu do udzielania pierwszej pomocy lekarskiej - szt. 7 (tj. sprzętu wymaganego przepisem § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych). W toku weryfikacji skarżąca nie okazała tego sprzętu, a jedynie faktury zakupu oraz oświadczyła, iż wykazany w ofercie sprzęt znajduje się fizycznie u pacjentów lub w centralnym magazynie w Poznaniu, zaś nesesery pielęgniarskie znajdują się na wyposażeniu pielęgniarek. Dlatego ofertę odrzucono, zaś skarżąca nie brała udziału w dalszej części postępowania konkursowego, bowiem w momencie złożenia oferty powinna była spełniać warunki określone w zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie warunków zawierania i realizacji umów. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia zasady równego traktowania oferentów (art. 134 ustawy o świadczeniach). Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła skarżąca. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ten ustalił stan faktyczny sprawy identycznie jak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, dokonał jego oceny tożsamej z oceną zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz sformułował identyczne wnioski uznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy za bezzasadny. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że analiza akt administracyjnych nie daje podstaw do twierdzenia, że w stosunku do skarżącej doszło do naruszenia zasady równości z uwagi na wyjątkowe, niekorzystne lub odmienne (z niejasnych powodów) jej potraktowanie, a tym samym, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Zgodził się przy tym z organem, że skarżąca jako podmiot od wielu lat świadczący usługi w zakresie opieki zdrowotnej miała świadomość przepisów prawa obowiązujących dla tego typu postępowań konkursowych i znane są jej obowiązujące regulacje skierowane dla zainteresowanych złożeniem oferty. Skarżąca złożyła tzw. "Oświadczenie oferenta" na formularzu stanowiącym załącznik nr 3 do zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r., iż zapoznała się z przepisami tego zarządzenia, warunkami zawierania umów, ogólnymi warunkami udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, wzorami umów określonymi w zarządzeniach Prezesa NFZ dotyczących warunków zawierania i realizacji umów o świadczenia opieki zdrowotnej oraz zapewniła, że "dane przedstawione w ofercie i niniejszych oświadczeniach są zgodne ze stanem prawnym i faktycznym". To jednoznaczne w swej treści oświadczenie uprawnia do wniosku, w ocenie sądu pierwszej instancji, że zobowiązała się przestrzegać obowiązujących regulacji, była świadoma ich treści i konsekwencji ich nieprzestrzegania. Oznacza to też, że skarżąca zgodziła się na zastosowanie wobec niej regulacji § 17 ust. 2 rozporządzenia o pracach komisji, zgodnie z którym to przepisem komisja konkursowa może przeprowadzić weryfikację oferenta w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta oraz regulacji ust. 3 tego rozporządzenia, zgodnie z którym komisja konkursowa przeprowadza weryfikację, o której mowa w ust. 2, u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania lub z którymi rozwiązano uprzednią umowę w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania w trybie natychmiastowym z przyczyn leżących po stronie oferenta. Sąd pierwszej instancji wskazał także, że wbrew twierdzeniom skargi, skarżąca została skutecznie zawiadomiona o terminie weryfikacji, bowiem w "Protokole z posiedzenia Komisji konkursowej w przedmiocie zawiadomienia oferentów o weryfikacji" z dnia 3 marca 2017 r. wskazano, że komisja zawiadomiła telefonicznie o weryfikacji oferty w zakresie prawdziwości i prawidłowości danych w niej zawartych w miejscu udzielania świadczeń. Protokół zawierał również informację, że oferent potwierdził proponowany termin przeprowadzonej weryfikacji. Protokół został podpisany w obecności i przez wszystkich członków Komisji konkursowej. Zdaniem sądu, tak sporządzona dokumentacja zawiadomienia spełnia wymagania § 5 ust. 2 rozporządzenia o pracach komisji. Co prawda trafnie zauważa skarżąca, że w postepowaniu konkursowym obowiązuje zasada pisemności pod rygorem nieważności (§ 5 ust. 1), jednakże w ust. 2 tego przepisu wprost wskazano, że za zachowanie formy pisemnej uważa się także zapis treści czynności w protokole przeprowadzenia postępowania. Podobnie za bezskuteczny uznany został zarzut dotyczący naruszenia § 17 ust. 3 rozporządzenia o pracach komisji. Jak wynika z wydruku rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą z dnia 28 lutego 2017 r., datą rozpoczęcia działalności przez komórkę organizacyjną skarżącej pod nazwą "X." przy ul. [...] w G. jest 9 lutego 2017 r. Z wydruku tego wynika zatem, że powyższa działalność w tym konkretnie miejscu świadczenia opieki zdrowotnej, mimo że skarżąca posiada umowę na tego typu usługi, jest działalnością nową co do miejsca świadczenia. W przepisie § 17 ust. 3 rozporządzenia o pracach komisji mowa jest o "umowie w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania" bez rozróżnienia, czy chodzi o zakres czy o miejsce. Należy zatem przyjąć, czego wymaga cel kontroli, że dla sprawdzenia czy oferent zapewnia realną możliwość spełnienia zobowiązania zadeklarowanego w ofercie - sformułowanie z § 17 ust. 3 rozporządzenia o pracach komisji, iż weryfikację przeprowadza się "u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania" oznacza, że chodzi także o nowe miejsce wykonywania świadczeń przez komórkę organizacyjną podmiotu będącego oferentem. Jak wyżej wskazano, nadrzędnym bowiem celem działania komisji konkursowej jest sprawdzenie realnych możliwości uzyskania konkursowych świadczeń. Nie w takim jednak znaczeniu, że dany podmiot jest w ogóle zdolny do udzielenia tych świadczeń, ale w takim, że może to uczynić – zgodnie z deklaracją zawartą w ofercie – także w miejscu wskazanym w ofercie. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w treści § 2 pkt 7 zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów. Według tych regulacji "miejscem udzielania świadczeń" jest pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, w tej samej lokalizacji, powiązanych funkcjonalnie i organizacyjnie, w celu wykonywania świadczeń określonego zakresu, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Nie może być w przypadku skarżącej miejscem udzielania świadczeń centralny magazyn w Poznaniu, gdyż nie tam zgodnie z ofertą mają być udzielane świadczenia. Tym samym nie można podzielić stanowiska skarżącej i jej wywodów dotyczących tego, że komórka organizacyjna nie jest samodzielnym podmiotem świadczącym usługi zdrowotne, a w związku z tym kontrola w komórce organizacyjnej jako miejscu zadeklarowanym do pełnienia świadczeń jest nieuprawniona. Nie sposób także zgodzić się ze skarżącą, że zadeklarowanie w części VI Formularza ofertowego posiadania w zasobach niezbędnego sprzętu medycznego "w miejscu udzielania świadczeń" tj. przy ul. [...] w G. oznacza, iż nie musi on się tam fizycznie znajdować, natomiast wystarczy, że będzie okazany. Dodać tylko należy, co wynika wprost i precyzyjnie z uzasadnień zaskarżonych decyzji, że trafnie ustalono rodzaj nieokazanego i niepozostającego w miejscu świadczenia usług sprzętu, wymaganego dla świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej. Trafnie bowiem wskazano na załącznik nr 4 (lp. 2 część A) do rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych zawierający wykaz niezbędnego sprzętu oraz warunki lokalowe. Tymczasem "w miejscu" znajdowało się wyłącznie siedem zestawów do udzielenia pierwszej pomocy lekarskiej. Podzielić również należy stanowisko organu z odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym "skarżący zdaje się zapominać, iż "braki sprzętowe" nie dotyczyły wyłącznie sprzętu będącego w użytkowaniu pacjentów, bowiem oferent nie wykazał, iż w miejscu zadeklarowanego udzielania świadczeń posiada przenośny aparat EKG oraz odpowiednią ilość neseserów pielęgniarskich wraz z wymaganym wyposażeniem". Jest to argument trafny, odnoszący się do przedmiotu postępowania i przekonujący. II Skargę kasacyjną złożyła skarżąca, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skarżąca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędne przeprowadzenie weryfikacji oferenta, który miał wcześniej zawartą umowę w zakresie świadczenia stanowiącego przedmiot postępowania, co czyni przeprowadzoną weryfikację bezpodstawną oraz niedopuszczalną w stosunku do oferenta, 2. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, poprzez niezawiadomienie w formie pisemnej oferenta o weryfikacji, zastrzeżonej pod rygorem nieważności, 3. § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia, że Komisja konkursowa może dokonać weryfikacji urządzeń przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, poprzez przyjęcie, że sprzęt medyczny powinien znajdować się w miejscu wykonywania świadczenia, 4. naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach, poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji. III Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, wskazać należy, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Podlaskiego Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, wydanej po rozpatrzeniu wniosku skarżącej. o ponowne rozpatrzenie sprawy, od decyzji tego organu oddalającej odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego na zawarcie umowy o świadczenie opieki zdrowotnej, stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne, nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Przede wszystkim wskazać należy, że skarga kasacyjna obarczona jest istotnymi błędami konstrukcyjnymi. Stosownie do art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma strony, a także zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do poprawiania jakichkolwiek błędów skargi kasacyjnej, w tym uzupełniania podstaw kasacyjnych, które wnoszący skargę kasacyjną zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powinien przytoczyć. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z kolei przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określa dwie różne postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, co z kolei łączy się obowiązkiem nie tylko wskazania przez skarżącą, jaką postać miało naruszenie prawa przez sąd pierwszej instancji, ale także z powinnością właściwego uzasadnienia każdej z zarzucanych form tych uchybień. Powyższe jest wynikiem tego, że zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest odmienny od zakresu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie jest bowiem ocena zaskarżonej do tego sądu ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne, lecz kontrola orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy sąd pierwszej instancji naruszył inne przepisy niż wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej. Sąd ten nie może również zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP z 2005r., nr 3, poz. 36). Odnosząc powyższe do treści sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślić trzeba, że nie zawiera ona jakichkolwiek wskazań w zakresie naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wykazano w skardze kasacyjnej, na czym polegał błąd w przeprowadzonej przez sąd pierwszej instancji ocenie zgodności z prawem wydanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną wadliwą formalnie tylko w takim zakresie, jaki może być ustalony na podstawie treści jej uzasadnienia ujmowanego w kontekście podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Możliwość taka jest konsekwencją uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Trafnie sąd pierwszej instancji, wskazał, iż analiza akt administracyjnych nie daje podstaw do twierdzenia, że w stosunku do skarżącej doszło do naruszenia zasady równości z uwagi na wyjątkowe, niekorzystne lub odmienne (z niejasnych powodów) jej potraktowanie, a tym samym, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Odnosząc się do zarzutów opisanych w pkt. 1-3 petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że komisja konkursowa działała w oparciu o § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. o pracach komisji, który określa o prawie lub obowiązku dokonania weryfikacji oferenta. Zgodnie z brzmieniem ust. 2 § 17 w/w rozporządzenia komisja konkursowa ma prawo, do przeprowadzenia weryfikacji każdego bądź grupy oferentów w celu potwierdzenia prawdziwości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń podmiotu leczniczego a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta. Przepis ten jednoznacznie przyznaje uprawnienie komisji konkursowej do dokonania czynności weryfikacyjnych. W myśl natomiast postanowień ust. 3 § 17 tego rozporządzenia komisja konkursowa ma obowiązek przeprowadzenia weryfikacji u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania. Stosownie zatem do powyższych uprawnień, komisja konkursowa przeprowadziła weryfikację u obydwu oferentów ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej w zakresie: świadczenia zespołu długoterminowej opieki domowej dla pacjentów wentylowanych mechanicznie, którzy otworzyli nową komórkę organizacyjną (nowe miejsce udzielania świadczeń). Bezsporne w sprawie jest, iż każdy z oferentów, składając ofertę w w/w zakresie musiał spełnić wymóg rejestracji komórki organizacyjnej, zlokalizowanej na terenie obszaru powiatów objętych niniejszym postępowaniem konkursowym. Skarżąca w celu złożenia oferty zarejestrowała nową komórkę organizacyjną zlokalizowaną na terenie w/w obszaru. Podczas weryfikacji komisja konkursowa powinna sprawdzić między innymi fakt posiadania przez oferentów pomieszczeń niezbędnych do wykonywania świadczeń, a także wyposażenie w sprzęt niezbędny do przeprowadzenia procesu diagnostyczno-terapeutycznego w danym zakresie. Działalność w nowej komórce organizacyjnej, która nie była objęta ówcześnie trwającą umową, obligowało zatem komisję konkursową do przeprowadzenia weryfikacji miejsca pod adresem G. ul. [...]. Skarżąca jako miejsce udzielania świadczeń w niniejszym postępowaniu wskazała miejscowość G. W niniejszym postępowaniu nie jest istotny dotychczasowy teren świadczenia usług, istotny jest wyłącznie ustalony w ogłoszeniu obszar kontraktowania i oferta, obejmująca nowe miejsce udzielania świadczeń. Powołanie komórki organizacyjnej nie przesądza o tym, że powstaje nowy podmiot a wyłącznie wewnętrznie wydzielony organ do wykonywania określonej części zadań. Należy podkreślić, że oferty są składane przez świadczeniodawców na wykonywanie świadczeń w konkretnych miejscach ich udzielania. Zgodnie z definicją miejsca udzielania świadczeń zawartą w § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372) miejscem udzielania świadczeń jest pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, w tej samej lokalizacji, powiązanych funkcjonalnie i organizacyjnie, w celu wykonywania świadczeń gwarantowanych, w danym zakresie. A zatem prawidłowe jest stanowisko, że nowe miejsce udzielania świadczeń wykazywane w ofercie, które nie było dotychczas weryfikowane, podlegało obowiązkowemu sprawdzeniu w zakresie potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie ze stanem faktycznym. Stanowisko skarżącej, iż przepisy nie przewidywały procedury przeprowadzania weryfikacji oferentów, którzy w dniu złożenia oferty realizowali proces leczenia w ramach tego samego zakresu i obszaru, pozostaje zatem w sprzeczności z regulacją zawartą w § 17 rozporządzenia o pracach komisji. Należy też podkreślić, iż komórka organizacyjna w G., funkcjonuje w strukturach skarżącej od 9 lutego 2017 r. i nie została objęta obowiązującą wcześniej umową, a zatem nie mogła stanowić miejsca udzielania świadczeń. Należy też wskazać, że bezspornym w sprawie jest, iż komisja konkursowa sporządziła protokół z czynności telefonicznego zawiadomienia skarżącej o zamiarze przeprowadzenia weryfikacji, który został potwierdzony podpisami członków komisji konkursowej i znajduje się w aktach postępowania. Skarżąca zatem została skutecznie zawiadomiona o terminie weryfikacji, zgodnie z regulacją zawartą w ust. 2 § 5 rozporządzenia o pracach komisji, który określa wyjątek od zasady pisemności wskazując, że za zachowanie formy pisemnej uważa się także zapis treści czynności w protokole przeprowadzenia postępowania. Bezpodstawny jest też zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Weryfikacja skarżącej nie była jedyną w prowadzonym postępowaniu, bowiem zdecydowano o jej przeprowadzeniu także u dwóch innych podmiotów, które utworzyły nowe miejsce udzielania świadczeń. Równe traktowanie polega na tym, aby wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane były świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Trafnie przyjęto, że Podlaski Odział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia zapewnił równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców, ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem zostały udostępnione oferentom na takich samych zasadach. Każdy ze świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu złożył oświadczenie, że zapoznał się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Oświadczenie powyższej treści zostało również złożone przez skarżącą. Przystępując do konkursu skarżąca wiedziała, zatem, jakie są warunki skutecznego w nim uczestnictwa. Wszystkim świadczeniodawcom zostały stworzone jednakowe szanse przez równe ich traktowanie, zagwarantowanie uczciwej konkurencji, jawności, niezmienności kryteriów oceny ofert i wymagań w toku postępowania. Nie można również uznać za zasadne zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej kwestionujące stanowisko sądu pierwszej instancji, iż zadeklarowany w ofercie sprzęt medyczny wymagany do realizacji umowy winien fizycznie znajdować się w miejscu udzielania świadczeń zgodnie z ofertą a nie w innych komórkach organizacyjnych oferenta. Mianowicie zgodnie z treścią § 5 zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zwanym dalej "warunkami postępowania", oferent obowiązany jest do przygotowania i złożenia oferty spełniającej warunki zawierania umów, zgodnie z przepisami niniejszego zarządzenia. Oznacza to, iż każda z ofert złożonych w przedmiotowym postępowaniu, winna spełniać w momencie złożenia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013r, w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej oraz wymagania określone w zarządzeniu Nr 60/2016/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej. Trafnie przyjęto, że mając na względzie treść § 18 ust. 4 warunków postępowania po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Skarżąca w złożonej w przedmiotowym postępowaniu ofercie, na zapytanie ankietowe w brzmieniu: ,,W okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy oferent spełnia i będzie spełniał wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych w zakresie będącym przedmiotem niniejszego postępowania oraz w Zarządzeniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów będących przedmiotem niniejszego postępowania" udzieliła odpowiedzi ,,TAK, wskazując jednocześnie w części VI formularza ofertowego, iż sprzęt medyczny i pomocniczy jest dostępny "w miejscu". Oznacza to, iż wymagany sprzęt zgodnie z oświadczeniem skarżącej winien znajdować się w miejscu wykazanym w ofercie jako miejsce udzielania świadczeń. Wbrew twierdzeniom skarżącej, była ona zobligowana do spełniania warunków wymaganych nie tylko na dzień weryfikacji, tj. 7 marca 2017 r., ale powinna je gwarantować już w okresie związania ofertą, tj. od dnia 22 lutego 2017 r. Z niekwestionowanych ustaleń podjętych w wyniku weryfikacji oferty wynika, iż cześć zadeklarowanego sprzętu była poza miejscem udzielenia świadczeń i niemożliwe było okazanie go Komisji. Zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia o pracach komisji, komisja konkursowa przeprowadza weryfikację oferenta w szczególności poprzez oględziny urządzeń przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego przy pomocy, którego wykonywana ma być umowa. Oznacza to, iż komisja konkursowa dokonuje oględzin urządzeń, a nie dowodów ich zakupu, a jak słusznie przyjął sąd pierwszej Instancji okazanie dowodu zakupu nie jest równoznaczne z fizycznym okazaniem sprzętu w zadeklarowanym w ofercie miejscu udzielania świadczeń. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.