III OZ 611/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 130/22 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 30 listopada 2021 r. nr [...] w sprawie ze skargi R.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 30 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego gruntu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 4 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił R.C. (dalej: skarżąca) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 30 listopada 2021 r. w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego stanu gruntu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze skarżąca zawarła wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej, wykonanie decyzji spowoduje szkodę w postaci zniszczenia ogrodzenia, a ponadto spowoduje konieczność poniesienia kosztów fragmentarycznej rozbiórki. Będzie to skutkiem niekontrolowanego spływu wody na nieruchomość skarżącej, zalania budynku oraz podmycia drogi powiatowej. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącą argumenty nie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność poniesienia wydatków w celu wykonania decyzji nie ma charakteru nieodwracalnego. Skarb Państwa ponosi bowiem odpowiedzialność odszkodowawczą za szkody wyrządzone aktem niezgodnym z prawem. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że argumenty wniosku mają ogólny, a zatem niewystarczający charakter. Sąd I instancji wyjaśnił także, że nakaz zlikwidowania podmurówki betonowej wraz z fragmentem posadowionego na niej betonowego ogrodzenia został ograniczony do szerokości dochodzącego do tego ogrodzenia rowu melioracyjnego. Powyższe nie spowoduje zniszczenia całego ogrodzenia i możliwe będzie ponowne wykonanie części podlegającej rozbiórce. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli sprawy. W konsekwencji argumenty odnoszące się do braku wykonalności pkt 1 zaskarżonej decyzji nie mogły zostać skutecznie podniesione na tym etapie postępowania sądowego. Dotyczy to również argumentów dotyczących zalania i zniszczenia znajdującego się na działce skarżącej starodrzewu, ponieważ opierają się one na stwierdzeniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne konsekwencje, które nie wynikają w żaden sposób z tego rozstrzygnięcia. Skarżąca oczekuje od Sądu I instancji dokonania oceny materiału dowodowego sprawy na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co nie jest dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania jest instytucją prawną, która pozwala na czasowym uniemożliwieniu wywołania przez dane rozstrzygnięcie skutków, które wynikają bezpośrednio i obiektywnie z zaskarżonej decyzji. Nie chodzi zatem o skutki hipotetyczne, które mogą zaistnieć w ocenie wnioskodawcy na skutek niezgodności z prawem decyzji będącej przedmiotem skargi. Powyższe oznacza, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie Sądu I instancji było zgodne z prawem. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.