VII SA/Wa 1460/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "B." sp. z o.o. w G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2022 r. znak: DON.7101.60.2022.BZA w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 kwietnia 2022 r. znak: DON.7101.60.2022.BZA, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "GINB" lub "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia P Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. – utrzymał w mocy postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także "Wielkopolski WINB") z 11 lutego 2022 r., znak: WOA.771.44.2021.RD o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Do wydania postanowienia GINB doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez organy. Wnioskiem z 9 listopada 2021 r., sprecyzowanym pismem z 28 stycznia 2022 r., P Sp. z o.o. w [...].. (dalej także: "Spółka" bądź "Skarżąca"), zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]. (dalej: "PINB") z [...]. lutego 2009 r. nr [...]. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem dwupoziomowym "w części dotyczącej kondygnacji oznaczonej minus jeden (...)". Postanowieniem z 11 lutego 2022 r., znak: WOA.771.44.2021.RD, Wielkopolski WINB, po rozpoznaniu wniosku Spółki, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności "decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla Miasta [...]. nr [...]. z dnia [...]. lutego 2009 r., znak: [...]. udzielającej P Sp. z o.o. "pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego – A z garażem dwupoziomowym, obejmującego klatki o numerach: D, E, F, G, H z wyłączeniem usług w parterze, na nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...]., działka nr [...]., ark. [...], obręb [...]., stanowiących część inwestycji obejmującej budowę zespołu mieszkalno-usługowego przy ul. [...]. w [...]." w części przedmiotowej nieruchomości dotyczącej kondygnacji oznaczonej minus jeden". Na ww. postanowienie Spółka B wniosła zażalenie w ustawowym terminie. Rozpatrując wniesione zażalenie GINB przypomniał w pierwszej kolejności, że jedną z "uzasadnionych przyczyn" zobowiązujących organ do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (o odmowie wszczęcia postępowania) jest uprzednie rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną. Powyższe stanowisko uwzględnia, że wśród przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji przepis art. 156 § 1 k.p.a. wymienia m.in. w pkt 3 sytuację, w której decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W stadium wstępnym badania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organ jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy decyzja ta nie była już przedmiotem oceny pod względem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i czy postępowanie to zostało zakończone. Pozytywny wynik ustaleń zobowiązuje do odmowy wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt! OSK 2933/18). Organ odwoławczy uznał, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...]. z [...]. lutego 2009 r., nr [...]. której wzruszenia w trybie art. 156 § 1 k.p.a. (tylko w określonej części) domaga się obecnie skarżąca, podlegała już ocenie w postępowaniu nieważnościowym zakończonym decyzją ostateczną (i prawomocną) Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r. znak: WOA.771.33.2016.MJM. Decyzją tą organ wojewódzki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r. wskazując, że "nie jest obarczona wadami wskazanymi w art. 156 § 1 Kpa stanowiącymi przesłankę stwierdzenia nieważności". Nie tylko sama sentencja decyzji ostatecznej, ale także zawiadomienie o wszczęciu postępowania nieważnościowego z 25 lipca 2016 r., znak: WOA.771.33.2016.MJM, świadczą o badaniu zgodności z prawem decyzji organu powiatowego w całości. GINB podkreślił, że skarżąca Spółka brała udział w postępowaniu zakończonym ww. decyzją i nie kwestionowała jej, podobnie jak żadna z pozostałych stron, wobec czego stała się ona prawomocna. Dla rozstrzygnięcia sprawy obecnie złożonego wniosku nie ma znaczenia to, że postępowanie zakończone wskazaną decyzją było zainicjowane z wniosku innej strony, ani to, że żądanie wzruszenia decyzji organu powiatowego dotyczy tylko określonego zakresu, skoro legalność tej decyzji została już przesądzona decyzją ostateczną Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r. Zdaniem organu odwoławczego, powyższe ustalenie stanowi obiektywną przeszkodę do wszczęcia postępowania i procedowania przez organ w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r. nr [...].. Zarzuty Skarżącej dotyczące nadużycia prawa i błędnej jego interpretacji "w zakresie uznania, że złożenie jakiegokolwiek wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, powoduje brak w późniejszym czasie korzystania przez inny podmiot z tego uprawnienia (...)" GINB uznał za bezzasadne wobec regulacji zawartej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Podkreślił, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji (według stanu prawnego i faktycznego istniejącego na dzień jej wydania) pod kątem wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem postępowania nieważnościowego nie można utożsamiać z postępowaniem w trzeciej instancji mającym na celu rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Za pozbawione znaczenia organ odwoławczy uznał więc to, na czyj wniosek zostało zainicjowane postępowanie nadzorcze, gdyż jego zakres zawsze jest taki sam niezależnie nie tylko od osoby wnioskodawcy, ale również (co do zasady) argumentacji samego wniosku czy wskazywanych podstaw nieważnościowych. Wobec powyższego, GINB stwierdził, że zaistniały negatywne przesłanki z art. 61a § 1 k.p.a., a objęte zażaleniem postanowienie Wielkopolskiego WINB z 11 lutego 2022 r. jest prawidłowe. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sytuacji gdy wcześniej było prowadzone postępowanie z wniosku innej strony, nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji z wniosku innej jeszcze strony postępowania, gdy tymczasem nie jest wykluczone stwierdzenie nieważności decyzji (nawet wówczas gdy już z wniosku innej strony takie postępowanie było prowadzone), jeżeli z wnioskiem występuje zupełnie inna strona postępowania i dotyczy on zupełnie innej kwestii, gdyż jest oparty na innym zagadnieniu, aniżeli pierwszy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Wobec tak sformułowanego zarzutu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz, według norm przepisanych W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek Spółki dotyczył jedynie części decyzji PINB nr [...]. r., tj. dotyczącej kondygnacji minus jeden nieruchomości. Zmiana miała polegać na wyłączeniu z ww. decyzji - pozwolenia na użytkowanie - kondygnacji oznaczonej jako -1. Zdaniem Spółki, w sprawie występuje brak tożsamości sprawy z wcześniejszego wniosku innego podmiotu o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...]. r. Organ wydający zaskarżone postanowienie, nie wskazał w żadnym zakresie na czym miałaby polegać owa tożsamość. Za tożsamość przedmiotu, nie można uznać jedynie tożsamości decyzji, składającej się z wielu aspektów administracyjnych i technicznych. Brak merytorycznej analizy dwóch różnych wniosków i ich porównania, tj. obecnego wniosku z 9 listopada 2021 r. z wnioskiem 21 czerwca 2016 r. w zakresie przedmiotowym, winno skutkować uchyleniem skarżonego postanowienia. Wcześniejszy wniosek w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji sformułował inny podmiot i zupełnie na innej podstawie był oparty. Skutkuje to brakiem tożsamości sprawy. Skarżąca nie akceptuje rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem treści orzecznictwa sądów administracyjnych, tj. wyroków: WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 593/21; WSA w Warszawie z 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1278/20; WSA w Poznaniu z 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 839/20. Spółka podkreśla, że do wniosku dołączono oświadczenie kierownika budowy z 22 grudnia 2008 r., potwierdzone przez projektanta oraz inspektora nadzoru inwestorskiego, wskazujące na wprowadzenie następujących zmian w trakcie realizacji inwestycji: nowy podział komórek lokatorskich, połączenie mieszkań w klatce F i G. Zmiany te nie posiadają kwalifikacji jako istotne lub nieistotne tak w treści oświadczenia, jak i na dołączonym do dokumentacji rysunku zamiennym. Zmiany dotyczące urządzenia w poziomie piwnicy klubu fitness zostały wyłączone z oświadczenia poprzez wykreślenie. Na rysunku zamiennym widnieje wzmianka o zmianie piwnicy na klub fitness o w powierzchni 827,40 m2 wraz z naniesieniami co do zmian układu funkcjonalnego, związanego z likwidacją części komórek lokatorskich. W uzasadnieniu badanej decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r., nr [...]., udzielającej Spółce pozwolenia na użytkowanie wskazano, że w wyniku kontroli obowiązkowej stwierdzono odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w postaci zmiany układu ścianek działowych, podziału komórek lokatorskich, wykonaniu dodatkowych otworów drzwiowych oraz połączeniu dwóch mieszkań w klatce F i G. Zmiany te, jak wynika z treści decyzji, uznano za nieistotne. W treści decyzji nie wskazano o wprowadzeniu zmiany polegającej na urządzeniu w poziomie piwnicy klubu fitness. Powstały w piwnicy klub fitness, do którego wejście odbywa się z poziomu parteru, w momencie wydania ww. decyzji był w stanie surowym, niewykończonym - również w zakresie instalacyjnym. W takim stanie pozostaje aktualnie. Lokal ten nie był i nie jest użytkowany. W dacie wydania kwestionowanej decyzji PINB obowiązywał § 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu zgodnym z Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), zgodnie z którym, "W pomieszczeniu produkcyjnym i usługowym poziom podłogi może znajdować się na poziomie terenu urządzonego przy budynku. Obniżenie poziomu podłogi poniżej terenu wymaga uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy." W momencie wydania decyzji PINB w aktach sprawy takiej zgody nie było. W efekcie zleconej przez inwestora inwentaryzacji w 2021 r. służącej ustaleniu rzeczywistych udziałów w nieruchomości wspólnej i złożeniu wniosku o ustalenie stanu prawnego nieruchomości zgodnego ze stanem faktycznym poprzez zmianę w księgach wieczystych, ujawniono, że opisana część nieruchomości, nie powinna posiadać pozwolenia na użytkowanie i nie stanowi samodzielnego lokalu w myśl ustawy o własności lokali. Tym samym, w ocenie skarżącej doszło do błędu w interpretacji wniosku o pozwolenie na użytkowanie, inwestor był przekonany o wyłączeniu powierzchni minus jeden z decyzji w sytuacji, w której dojście nawet do niej odbywało się z wyłączonej części parteru. Błąd ten powstał, ponieważ na kondygnacji - 1 budynku, który ma kilka wejść, częściowo oddano do użytkowania halę garażową, piwnice, a na kondygnacji 0 wyłączono wówczas z odbioru docelowe lokale usługowe. Z przywołanych wyżej istotnych okoliczności oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji PINB wynika, że z zakresu wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor wyłączył pomieszczenia usytuowane w piwnicy a przeznaczone na klub fitness. Oświadczenie kierownika budowy z 22 grudnia 2008 r. zawiera wskazanie zmian co do podziału komórek lokatorskich, lecz zmiany wskazujące na powstanie klubu fitness zostały z niego wyłączone. Przedłożony rysunek zamienny zawiera wprawdzie wzmiankę o klubie fitness lecz rysunek ten nie może być odczytywany w oderwaniu od oświadczenia potwierdzonego przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego. Organ nadzoru budowlanego obowiązany był sprawdzić zgodność obiektu z udzielonym pozwoleniem na budowę, w tym do wskazania zmian istotnych i nieistotnych. Z opisanego stanu faktycznego – zdaniem Skarżącej – jednoznacznie wynika, że zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku jest inny, aniżeli stan wynikający z poprzednio, wcześniej złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja bądź postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w kontrolowanej sprawie, Sąd uznał za konieczne wyjaśnienie, że jak wskazał w piśmie z 28 stycznia 2022 r. pełnomocnik Spółki, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r., nr [...]., został złożony w imieniu adresata tej decyzji, tj. Skarżącej - P Sp. z o.o. w [...].., a tylko z ostrożności procesowej we wniosku z 9 listopada 2021 r. jako wnioskodawców wskazano również A N i K N (wspólników Spółki). Dopuszczalność zażalenia wniesionego przez wskazane wyżej osoby została odrębnie rozpoznana przez organ II instancji postanowieniem z 28 kwietnia 2022 r. znak: DON.7101.60.2022.BZA. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu przez Spółkę B jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 kwietnia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wielkopolskiego WINB z 11 lutego 2022 r. o odmowie wszczęcia na wniosek skarżącej Spółki postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r., nr [...]. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem dwupoziomowym – "w części dotyczącej kondygnacji oznaczonej minus jeden (...)". Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania wskazanej instytucji procesowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności inicjowane na żądanie wnioskodawcy składa się zatem z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010r., sygn. akt I OSK 1366/09, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyjmuje się, że zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone zasadniczo do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony lub też z innych przyczyn jest oczywiście niedopuszczalne. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją administracyjną. W rozpoznawanej sprawie, organy stwierdziły niedopuszczalność wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r., nr [...]. z powodu zaistnienia takiej właśnie przyczyny przedmiotowej. Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że w przeszłości toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji organu powiatowego. Na skutek tego wniosku, organ wojewódzki decyzją z 12 grudnia 2016 r. znak: WOA.771.33.2016.MJM, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r. Jak wynika z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia Wielkopolskiego WINB, organ ten po rozpatrzeniu wniosku uznał, że wspomniana decyzja organu powiatowego nie jest obarczona żądną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach stwierdzić przyjdzie, że ponowne rozpoznanie wniosku skarżącej w przedmiotowym zakresie mogłoby skutkować wydaniem decyzji obarczonej wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie orzeczenia dotyczącego sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że rację ma Skarżąca wskazując, iż warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej, zaś tożsamość ta istnieje wówczas, gdy m.in. występują te same strony. Tym niemniej, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1022/17, w którym stwierdzono, że "tożsamość podmiotowa to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków". Nie ulega wątpliwości, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją PINB z [...]. lutego 2009 r., adresatem uprawnień z niej wynikających była Spółka, jako inwestor objętego ww. decyzją obiektu budowlanego. Pomimo, że postępowanie o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji PINB, zakończone decyzją Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r., znak: WOA.771.33.2016.MJM, nie zostało zainicjowane przez samą Skarżącą, to jednak nie jest sporne, że była ona stroną przedmiotowego postępowania i miała zapewniony udział w tym postępowaniu, albowiem orzeczenie PINB dotyczyło pozwolenia na użytkowanie budynku udzielonego Spółce (zob. m.in. zawiadomienie z 25 lipca 2016 r. o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji PINB oraz decyzja Wielkopolskiego PINB z 12 grudnia 2016 r. – w aktach sprawy administracyjnej). Z przedstawionego względu, nie sposób zaprzeczyć, że w sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa sprawy, skoro postępowanie, którego wszczęcia domaga się Skarżąca dotyczy jej interesu prawnego, jako adresata praw i obowiązków wynikających z decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r. i była ona stroną postępowania zakończonego decyzją Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r., znak: WOA.771.33.2016.MJM o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu powiatowego. Dokonując natomiast porównania zakresu postępowania rozpoznanego decyzją Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r., znak: WOA.771.33.2016.MJM z treścią wniosku skarżącej z 9 listopada 2021 r., sprecyzowanego pismem z 28 stycznia 2022 r., Sąd uznał, że w sprawie zachodzi również tożsamość przedmiotowa spraw. W tym względzie rację ma organ odwoławczy wskazując, że wcześniejsza odmowa stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r. obejmowała okoliczności odpowiadające tym wskazanym w obecnym żądaniu Skarżącej. Wymaga przypomnienia, że do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku ustalenia istnienia jednej z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Z treści wniosku skarżącej Spółki wynika, że zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa upatruje ona w nieprawidłowości objęcia decyzją PINB z [...]. lutego 2009 r. o pozwoleniu na użytkowanie także kondygnacji podziemnej -1, w sytuacji gdy część tej kondygnacji przeznaczono na klub fitness, a w chwili kontroli pomieszczenia te były w stanie surowym, co oznacza, że nie wzięto pod uwagę tak istotnego odstępstwa od projektu budowlanego. Tymczasem, jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia decyzji Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r., znak: WOA.771.33.2016.MJM, kontrolą organu w postępowaniu nieważnościowym zakończonym tą decyzją, objęte zostały także okoliczności mogące świadczyć o wystąpieniu w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa, określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na której swój aktualny wniosek opiera Skarżąca. W rzeczonym uzasadnieniu ww. decyzji, organ wojewódzki – po analizie zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, skonfrontowanych z oświadczeniem kierownika budowy oraz ustaleniami przeprowadzonej kontroli – doszedł do wniosku, że nie zachodzi istotne odstępstwo zrealizowanych robót od wydanego pozwolenia na budowę, w tym także w zakresie zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, które powinno skutkować odmową wydania pozwolenia na użytkowanie (36a ust. 5 pkt 4 Prawa budowlanego). Organ uznał, że odstępstwa stwierdzone w toku kontroli zostały prawidłowo zakwalifikowane jako nieistotne. Powyższe ustalenia odnosiły się również do kondygnacji podziemnej – oznaczonej jako "-1". W konsekwencji, Wielkopolski WINB nie dopatrzył się wystąpienia wady decyzji PINB w postaci rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a na które obecnie powołuje się Skarżąca. Wobec powyższego trzeba zgodzić się z organem, że w sytuacji, gdy ocena Wielkopolskiego WINB, dokonana w uprzednio prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji PINB, odnosiła się do wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w tym w szczególności do wady wymienionej w pkt 2 tego artykułu i w tym kontekście zbadano również poprawność wydania pozwolenia na użytkowanie względem kondygnacji podziemnej -1, to ponowna analiza tego zagadnienia jest w oczywisty sposób niedopuszczalna i stanowiłaby w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r., niedopuszczalną ingerencję w ostateczne i prawomocne orzeczenie tegoż organu. W świetle powyższego nie można uznać, ażeby obecny wniosek Skarżącej sformułowany w pismach z 9 listopada 2021 r. oraz 28 stycznia 2022 r. wykraczał poza zakres kontroli organu dokonanej już wcześniej w decyzji Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r. W konsekwencji powyższych ustaleń, jako prawidłowe jawi się stwierdzenie, że wskazana decyzja wywiera skutki, które oddziałują na przyszłe postępowania w sprawie. Skoro bowiem nie została ona skutecznie zakwestionowana (jest ostateczna i prawomocna), organ administracji publicznej jest związany tym orzeczeniem, co wyłącza możliwość ponownego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., także z przyczyn wskazywanych przez Skarżącą. Decyzja administracyjna organu wojewódzkiego z 12 grudnia 2016 r. stanowi zatem, co do zasady, przeszkodę czyniącą niedopuszczalnym rozpoznanie żądania Skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...]. lutego 2009 r. Postępowanie nadzwyczajne względem orzeczenia z [...]. lutego 2009 r. było już bowiem prowadzone i to również przy udziale Skarżącej, z zostało ono rozpatrzone ostateczną i prawomocną decyzją Wielkopolskiego WINB z 12 grudnia 2016 r., znak: WOA.771.33.2016.MJM. Tym samym, zaskarżone do tutejszego Sądu postanowienie nie mogło być inne, gdyż ponowne orzekanie przez organ wojewódzki w przedmiotowej sprawie, z powodów wskazanych przez Skarżącą byłoby dotknięte kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wielkopolski WINB prawidłowo zastosował przepis art. 61a § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.