II GZ 373/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt VI SPP/Wa 33/21 w zakresie odmowy wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE I R. P. (dalej jako: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu notarialnego w 2013 r. W toku postępowania sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, który został zarejestrowany pod sygn. akt VI SPP/Wa 33/21. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 68/20 odrzucił skargę strony skarżącej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wniósł ponaglenia do Ministra Sprawiedliwości. Postanowieniem z dnia 25 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SPP/Wa /20 odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, bowiem skarżący przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie nie wyczerpał środków zaskarżenia. Powyższe potwierdza postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2020 r. o odrzuceniu skargi. Sąd wyjaśnił, że stwierdzona niedopuszczalność skargi z uwagi na art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., w związku z tym w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. II Zażalenie od powyższego postanowienia WSA w Warszawie odmawiającego przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącym niezadowolenie i oburzenie strony skarżącej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi lub wniosku. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że o oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Tym samym chodzi o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 r., sygn. akt VI SAB/Wa 68/20 odrzucił skargę jako niedopuszczalną, bowiem skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpał środków zaskarżenia w postaci wniesienia ponaglenia do właściwego organu. W niniejszej sprawie Sąd był zatem uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną, a to z kolei uzasadniało odmówienie prawa pomocy (art. 247 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.