I OZ 1168/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1250/19 o odrzuceniu skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1250/19 odrzucił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu postanowienia podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] o przyznaniu J.K. zasiłku pielęgnacyjnego. Powyższa decyzja została wysłana na adres skarżącego. Z adnotacji na kopercie, w której została nadana oraz z informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłki nie doręczono bezpośrednio adresatowi, tylko pozostawiono ją w placówce pocztowej w dniu 15 lipca 2019 r., dwukrotnie zawiadamiając stronę o możliwości jej odbioru w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 15 lipca 2019 r. i awizo powtórne z dnia 23 lipca 2019 r.). Nieodebraną przesyłkę zwrócono nadawcy w dniu 30 lipca 2019 r. Pismem z dnia 29 sierpnia 2019 r., złożonym osobiście tego samego dnia w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], J.K. wniósł skargę na w/w decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niedopuszczalną. Wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym oblicza się według przepisów prawa cywilnego (art. 83 § 1 P.p.s.a.). Termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest terminem oznaczonym w dniach. W świetle art. 111 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeżeli początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym ono nastąpiło. Początkiem terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest doręczenie zaskarżonej decyzji, a zatem dzień jej doręczenia nie może być uwzględniany przy jego obliczeniu. Stosownie do treści art. 73 § 3 P.p.s.a, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W związku z tym zaskarżoną decyzję należy uznać za skutecznie doręczoną skarżącemu z dniem 29 lipca 2019 r. W tym stanie rzeczy trzydziestodniowy termin na złożenie skargi upływał w dniu 28 sierpnia 2019 r., natomiast J.K. wniósł skargę w dniu 29 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że skarżący uchybił określonemu w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminowi na wniesienie skargi, pomimo prawidłowego pouczenia przez organ odwoławczy o sposobie i terminie jej złożenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia J.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że jest osobą samotną i od dnia 20 czerwca do dnia 20 sierpnia 2019 r. przebywał u rodziny, dlatego nikt nie mógł odebrać przesyłki w miejscu jego zamieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] zostało skarżącej prawidłowo doręczone, w trybie tzw. doręczenia zastępczego, w dniu 29 lipca 2019 r. Błędnie stwierdził natomiast, iż podstawą tego doręczenia zastępczego był art. 73 P.p.s.a. Z uwagi na fakt, że doręczenie dotyczyło decyzji wydanej przez organ w ramach postępowania administracyjnego, to podstawę tego doręczenia stanowił art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."). Przepis ten reguluje jednak kwestię doręczenia zastępczego w sposób tożsamy z art. 73 P.p.s.a., dlatego też uchybienie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, tj. prawidłowość odrzucenia skargi. Termin do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] upływał bowiem w dniu 28 sierpnia 2019 r., natomiast skarżący złożył skargę w dniu 29 sierpnia 2019 r., a więc już po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji prawidłowo, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 2 P.p.s.a. – jako niedopuszczalną. Powyższej oceny nie zmienia podniesiona w zażaleniu okoliczność nieprzebywania skarżącego w dniach 20 czerwca – 20 sierpnia 2019 r. pod wskazanym przez niego w postępowaniu administracyjnym adresem do korespondencji, bowiem w takim przypadku, zgodnie z art. 41 K.p.a., miał on obowiązek zawiadomić organ o zmianie tego adresu, czego nie uczynił. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.