IV SA/Wa 1158/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia strefy ochrony oddala skargę. UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ) decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] z siedzibą w [...] (dalej: Fundacja) od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia strefy ochrony ostoi oraz stanowisk grzybów objętych ochroną gatunkową obejmującą 1 drzewo ze stanowiskiem puchlinki ząbkowanej Thelotrema lepadinum w Nadleśnictwie [...] (dalej: Nadleśnictwo), w leśnictwie [...] w części wydzielenia leśnego [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania przed organem I instancji m.in. dokonano oględzin terenowych stanowisk puchlinki i zlokalizowano 1 stanowisko tego gatunku ([...] sierpnia 2019 r.). Nadleśnictwo zajęło stanowisko w sprawie i zwróciło uwagę, że dla 116 stanowisk ustanowiono 28 stref puchlinki ząbkowanej na jego terenie. Odnosząc się do przedstawienia zaplanowanych prac gospodarczych w przedmiotowym wydzieleniu w związku z obowiązującym Planem Urządzania Lasu wskazało, że zgodnie ze wskazówkami gospodarczymi [...] stycznia 2019 r., została otwarta pozycja cięć według zasad rębni IVd. Przedmiotowe drzewo zostało zabezpieczone przed uszkodzeniami. Fundacja nie zgadzając się ze stanowiskiem RDOŚ wniosła odwołanie, w którym wskazała, że prowadzone cięcia mogą przyczynić się do pogorszenia warunków siedliskowych chronionego porostu. Ponadto Strona zwróciła uwagę, że brak jest pełnych danych o liczebności tej populacji i o jej tendencjach wzrostowych. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie, wyjaśnił, że puchlinka ząbkowana (Thelotrema lepadinum) objęta jest ochroną ścisłą na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. poz. 1408). Ponadto dla gatunku tego mogą być ustalane strefy ochrony jego stanowisk i ostoi, w promieniu do 50 m od stanowiska (załącznik 4 do ww. rozporządzenia). Zadaniem GDOŚ w prowadzonym postępowaniu w sprawie wyznaczenia strefy ochrony powinno być, w pierwszej kolejności, ustalenie, czy gatunek wymagający stosowania tego środka ochrony występuje na konkretnym terenie. W przypadku stwierdzenia stanowiska danego gatunku chronionego, wymagającego powołania strefy ochrony, należy rozważyć zasadność utworzenia takiej strefy na danym obszarze, w kontekście zapewnienia właściwej ochrony dla tego gatunku. Zebrany w sprawie materiał dowodowy co do zinwentaryzowanego stanowiska nie budzi wątpliwości organu odwoławczego. Zgodnie z protokołem z oględzin, które odbyły się w obecności pracowników RDOŚ oraz przedstawicieli Nadleśnictwa i Fundacji, potwierdzono występowanie puchlinki ząbkowanej na 1 drzewie. Kolejnym etapem jest więc ocena zasadności utworzenia strefy ochrony w przedmiotowej lokalizacji. Puchlinka ząbkowana jest porostem notowanym najczęściej na korze drzew liściastych, wyjątkowo również na skałach krzemianowych. W Polsce jest epifitem lasów liściastych, w partiach najlepiej zachowanych, zbliżonych do naturalnych, w siedliskach o czystym i wilgotnym powietrzu, w miejscach cienistych oraz umiarkowanie ocienionych. Kluczową kwestią w ochronie tego gatunku jest zachowanie w niezmienionym stanie otaczającego stanowisko siedliska, dzięki czemu gwarantuje się niezmienność warunków mikroklimatycznych oraz występowanie potencjalnych miejsc, które mogą zostać zasiedlone przez ten porost. W Polsce stanowiska tego porostu znane są głównie z obszarów górskich, głównie [...], a także w [...]. W Nadleśnictwie pierwsza strefa ochrony dla przedmiotowego porostu powstała we wrześniu 2017 r. Obecnie występuje na jego terenie 27 stref ochrony, które obejmują 114 stanowisk tego porostu. Strefy te zajmują powierzchnię 20,79 ha. Powierzchnia Nadleśnictwa wynosi 9,5 tyś ha. Strefy ochronne dla puchlinki ząbkowanej obejmują tym samym 0,2% powierzchni Nadleśnictwa. W oceni GDOŚ ze względu zatem na stosunkowo liczne stanowiska tego gatunku, które zostały zinwentaryzowane przez Fundację na obszarze Nadleśnictwa [...], nie ma potrzeby obejmowania wszystkich stanowisk puchlinki ochroną strefową. Odnosząc się do planowanych rębni organ odwoławczy wskazał, że brak ustanowienia strefy wokół określonych stanowisk nie zwalnia od przestrzegania przepisów z zakresu ochrony gatunkowej tj. zabrania się umyślnego niszczenia, uszkadzania, czy niszczenia siedlisk grzybów należących do gatunków objętych ochroną ścisłą, również gdy owe grzyby znajdują się na martwych drzewach. Od zakazu tego, dla m.in. puchlinki ząbkowanej nie obowiązuje odstępstwo, o którym mowa w § 7 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. poz. 1408).Tym samym drzewo z puchlinką ząbkowaną bez wyznaczonych stref nie powinno w wyniku prac leśnych znajdować się na krawędzi gniazd rębni bo może być to równoznaczne z niszczeniem okazów oraz siedliska gatunku chronionego co jest zabronione. Odsłonięcie drzewa stanowi bowiem przekształcenie siedliska, które narazi trwałość stanowiska. Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GDOŚ z dnia [...] marca 2020 r. Organowi administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się przez organ II instancji do zarzutów Skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji i powielenie w tym zakresie treści uzasadnienia decyzji organu I instancji, czym została naruszona zasada przekonywania obywateli do podjętych rozstrzygnięć: 2) art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieustalenie: a) typu drzewostanu, jego składu gatunkowego, wieku oraz liczby i miąższości w wydzieleniu leśnym [...] w Leśnictwie [...], co doprowadziło do błędnego uznania, że gatunek ma dogodne warunki siedliskowe i ustalenie strefy nie jest konieczne; b) wielkości populacji gatunku oraz trendu, w jaki sposób zachowuje się gatunek w wydzieleniach objętych cięciami, c) nieustalenie w jaki sposób drzewo z plechą zostało zabezpieczone przez nadleśnictwo i czy zastosowane rozwiązanie jest wystarczające. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego: 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, poprzez niezastosowanie zasady przezorności wynikającej z przepisów dotyczących ochrony środowiska i mimo niedostatecznego rozpoznania populacji, odmówienie ustalenia strefy, jak i wadliwe rozumowanie polegające na przyjęciu, że brak ustanowienia strefy nie zwalnia z przestrzegania zakazów dotyczących ochrony gatunkowej, skoro od tych zakazów nie ma odstępstwa w stosunku do gatunku puchlinki ząbkowanej dla gospodarki leśnej — bowiem takie rozumowanie całkowicie podważa intencję ustawodawcy do systemu ustanawiania stref ochrony w Polsce; należy zauważyć, że wszystkie gatunki z załącznika nr [...] do rozporządzenia z dnia [...] października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów, dla których wyznacza się strefy ochrony, objęte są zakazem niszczenia siedlisk, dla którego nie stosuje się odstępstwa dla gospodarki leśnej i takie rozumowanie doprowadziłoby do wniosku, że załącznik nr 4 i ochrona strefowa są w ogóle nieprzydatne i niepotrzebne. Wobec powyższych uwag wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ II instancji w uzasadnieniu podkreśla, że "kluczową kwestią w ochronie tego gatunku jest zachowanie w niezmienionym stanie otaczającego siedliska, dzięki czemu gwarantuje się niezmienność warunków mikroklimatycznych oraz występowanie potencjalnych miejsc, które mogą zostać zasiedlone przez ten porost". Jednak z decyzji organów obu instancji nie wynika, żeby w tym zakresie poczynione były jakiekolwiek ustalenia. Nie ustalono jakiego typu drzewostan znajduje się w wydzieleniu leśnym [...] i czy jest to drzewostan, który gwarantuje temu rzadkiemu gatunkowi odpowiednią liczbę starych drzew, a tym samym dogodne warunki siedliskowe. W ocenie Fundacji z pisma Nadleśnictwa z 2 września 2019 r. wynika, że w wydzieleniu gdzie stwierdzono przedmiotowy gatunek, będą trwały intensywne cięcia, które mogą w taki sposób zmienić warunki mikrosiedliskowe dla puchlinki, że gatunek w tej lokalizacji nie przetrwa. Organy obu instancji nie poczyniły ustaleń w zakresie szacowania wielkości populacji oraz trendu, w jaki sposób zachowuje się gatunek w wydzieleniach objętych cięciami. Samo stwierdzenie gatunku w 16 przypadkach (bo tyle RDOŚ podaje, że funkcjonuje stref ochrony), świadczy o tym, że po prostu w danym miejscu ten gatunek występuje. Na podstawie pojedynczych stwierdzeń gatunku nie można szacować populacji, a już na pewno nie można wysuwać twierdzeń, czy jest ona stabilna czy nie. Nikt nie ma wiedzy na temat populacji gatunku. W dodatku w uzasadnieniu decyzji GDOŚ jest pewna niekonsekwencja wynikająca z liczby stref, na które powołuje się organ. Podczas, gdy RDOŚ podaje, że ustalił dotąd 16 stref, organ II instancji podaje inne dane, tj. twierdzi, że stref ustalono w liczbie 27, które zajmują łączną powierzchnię 20.79 ha. Już przez to – zdaniem Fundacji – wadliwe są ustalenia stanu faktycznego i decyzja powinna podlegać uchyleniu. Kolejny zarzut niewyjaśnienia dostatecznie stanu faktycznego sprawy dotyczy uznania, że drzewo zostało zabezpieczone przez Nadleśnictwo, a wiedza na temat jego występowania ma uchronić gatunek przed wycinką. Jednak z uzasadnienia decyzji nie wynika, żeby organ I instancji ustalał w jaki sposób to drzewo zostało (faktycznie) zabezpieczone. Nieustalenie tego, doprowadziło do naruszenia przez oba organy zasady prawny obiektywnej. Ponadto zdaniem Fundacji w niniejszej sprawie nie zastosowano zasady przezorności. Samo bowiem ustanowienie zakazów i stwierdzenie przez organ II instancji, że na podstawie przepisów dotyczących zakazów niszczenia siedlisk, stanowisko to będzie odpowiednio chronione, jest chybione. Po pierwsze, jak wskazał Fundacja - nasze doświadczenia pokazują, że leśnicy w ogóle tego nie przestrzegają i stoją na stanowisku, że gospodarka leśna prowadzona na podstawie kodeksu dobrych praktyk w gospodarce leśnej, zwalnia ich z przestrzegania przepisów ochrony gatunkowej (derogacja na podstawie art. 14b ustawy o lasach). Po drugie takim argumentem organy obu instancji w zasadzie całkowicie podważają istotę ochrony strefowej w Polsce. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. GDOŚ odnosząc się do zarzutów Fundacji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zwrócił uwagę, że wskazana w decyzji GDOŚ liczba 27 stref dla puchlinki ząbkowanej w Nadleśnictwie nie wynika z niekonsekwencji na jaką wskazała skarżąca, lecz poczynienia w toku postępowania odwoławczego kroków w celu należytego rozpatrzenia niniejszej sprawy. Dalej Organ wyjaśnił, że w dniu 18 grudnia 2019 r., GDOŚ kontaktował się w niniejszej sprawie z RDOŚ i taką informację o liczbie stref uzyskał, co potwierdza załączona do akt sprawy korespondencja elektroniczna. Powyższe oraz fakt wzrostu liczby stref ochronnych dla puchlinki ząbkowanej na terenie Nadleśnictwa od 16 w dniu wydawania decyzji RDOŚ tj. [...] października 2019 r,, [...] w dniu [...] grudnia 2019 r., kiedy ustalenia czynił GDOŚ podczas sporządzania decyzji do 30 na dzień [...] maja 2020 r. wskazują na ich wzrost o 14 w ciągu 7 miesięcy i potwierdzają, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy w sposób właściwy realizują działania na rzecz ochrony puchlinki ząbkowanej. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja GDOŚ wydana na podstawie art. 60 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55) odmawiająca ustalenia strefy ochrony ostoi oraz stanowisk grzybów objętych ochroną gatunkową obejmującą 1 drzewo ze stanowiskiem puchlinki ząbkowanej Thelotrema lepadinum w Nadleśnictwie [...]. Zgodnie z powyższym przepisem regionalny dyrektor ochrony środowiska może ustalić, w drodze decyzji administracyjnej, strefy ochrony ostoi oraz stanowisk grzybów objętych ochroną gatunkową. Puchlinka ząbkowana jest gatunkiem grzyba objętym ochroną ścisłą (§ 8 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. poz. 1408)) oraz wymagającym ustalenia stref ochrony jego ostoi lub stanowisk (§ 1 pkt 1 lit. d), co wynika z załączników nr 4 do tego rozporządzenia. Należy wskazać, że rolą organu administracji w prowadzonym postępowaniu o wyznaczeniu strefy było: po pierwsze ustalenie czy gatunek wymagający stosowania tego środka ochrony występuje na konkretnym terenie. Należy bowiem zauważyć, że w myśl cytowanego wyżej przepisu art. 60 ust. 3 ustawy, decyzje regionalnego dyrektora ochrony środowiska mają charakter uznaniowy, na o wskazuje posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "może". Powyższe oznacza, że ustalenie występowania gatunku wymagającego wyznaczenia strefy ochrony nie jest jedynym czynnikiem, który powinien być brany pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia. Po drugie, organ administracji powinien stwierdzić, czy występują tam ostoje danego gatunku, jego stanowiska, miejsca rozrodu i regularnego przebywania w zależności od tego, czy przedmiotem postępowania mają być chronione gatunki. W przypadku potwierdzenia również tych faktów regionalny dyrektor ochrony środowiska w zasadzie powinien wyznaczyć strefę ochrony. Jedynie bowiem bardzo szczególne względy mogą przemawiać przeciwko wyznaczeniu strefy ochrony. Jeżeliby one wystąpiły, to powinny znajdować swoje odzwierciedlenie w ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym oraz w uzasadnieniu wydanej decyzji (v. K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody, Komentarz, Wolters Kluwer Polska 2017r.). Jak wynika z akt sprawy i co nie było w toku kwestionowane podczas oględzin ustalono, że w Nadleśnictwie [...], w leśnictwie [...] w części wydzielenia leśnego [...] a znajduje się stanowisko puchlinki ząbkowanej na jednym drzewie. W związku z powyższym rolą organów było rozważenie zasadności utworzenia strefy ochrony na danym obszarze, w kontekście zapewnienia właściwej ochrony dla tego gatunku. Jak wskazano w toku postępowania fakt wzrostu liczby stref ochronnych dla puchlinki ząbkowanej na terenie Nadleśnictwa od 16 w dniu wydawania decyzji RDOŚ tj. [...] października 2019 r., [...] w dniu [...] grudnia 2019 r., kiedy ustalenia czynił GDOŚ podczas sporządzania decyzji do 30 na dzień [...] maja 2020 r. wskazują na ich wzrost o 14 w ciągu 7 miesięcy i potwierdzają, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy w sposób właściwy realizują działania na rzecz ochrony puchlinki ząbkowanej. Z powyższego wynika, że ustanowiono strefy ochronne dla wyżej wymienionych 27 stanowisk puchlinki ząbkowanej i jest to tendencja wzrostowa. W związku z tym nie ma potrzeby obejmowania wszystkich jego stanowisk ochroną strefową. Ten sposób ochrony jest szczególnie pożądany w tych miejscach, w których znajdują się liczne okazy tego gatunku, natomiast mniej w przypadku pojedynczych stanowisk. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, jak i stanowiska obu stron Sąd podzielił argumentację organów, że ustalenie strefy ochrony uzasadnione jest w przypadku, gdy dany gatunek (w tym przypadku grzyba) zagrożony jest wyginięciem, co nie dotyczy puchlinki ząbkowanej. Nie było przy tym konieczności bardziej szczegółowego badania wielkości populacji tego gatunku oraz trendu, w jaki sposób zachowuje się on w wydzieleniach objętych cięciami, niż uczyniły to organy, które oparły się na danych statystycznych. Wobec tego także kwestia ustalenia typu drzewostanu, jego składu gatunkowego, wieku oraz liczby i miąższości w wydzieleniu leśnym, do której odnosi się Fundacja, jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok WSA w Warszawie z 2 lipca 2020 r., IV SA/Wa 2975/19, publ. CBOSA). Wynika to już z samego faktu, że skoro gatunek ten wystąpił w tym miejscu i jego populacja się zwiększa, to oznacza, że ma dogodne warunki siedliskowe. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ odwoławczy ograniczył się do powielenia stwierdzeń zawartych w decyzji organu I instancji, jak wynika z dokonanych dodatkowych czynności Organ odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu. Przede wszystkim, co miało wpływ na wynik sprawy i do czego uprawnia go art. 136 k.p.a., uaktualnił dane dotyczące liczebności stref ochrony ostoi i stanowisk puchlinki ząbkowanej. Ponadto – na co zwrócono uwagę przez organy - gatunek ten jest objęty ochroną ścisłą, co nawet w przypadku planowanych rębni nie zwalnia od przestrzegania przepisów z zakresu ochrony gatunkowej tj. zakazu umyślnego niszczenia, uszkadzania, czy niszczenia siedlisk, również gdy owe grzyby znajdują się na martwych drzewach. Od zakazu tego, dla m.in. puchlinki ząbkowanej nie obowiązuje odstępstwo, o którym mowa w § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów. Tym samym drzewo z puchlinką ząbkowaną bez wyznaczonej strefy nie powinno w wyniku prac leśnych znajdować się na krawędzi gniazd rębni, bo może być to równoznaczne z niszczeniem okazów oraz siedliska gatunku chronionego co jest zabronione, a odsłonięcie drzewa stanowi przekształcenie siedliska, które narazi trwałość stanowiska. Należy wskazać, że pismem z dnia 2 września 2019 r. Nadleśnictwo poinformowało organ, że przedmiotowe stanowisko puchlinki ząbkowanej zostało zabezpieczone przed uszkodzeniem. Strona skarżąca kwestionując powyższe ustalenia w żaden sposób nie wykazała swoich twierdzeń. Fundacja powołując się ogólnie na niewłaściwe działanie organów nie przedstawiła żadnego kontrdowodu, czy opinii, z których wynikałoby, że działanie organów jest niewłaściwe i sprzeczne z prawem. Wobec tego, ogólne wątpliwości nieustalenia w jaki sposób drzewo z plechą zostało zabezpieczone przez nadleśnictwo i czy zastosowane rozwiązanie jest wystarczające, nie można uznać za zasadne, bowiem nie zostało ono potwierdzone konkretnymi okolicznościami, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec takich ustaleń zdaniem Sądu, organy nie dopuściły się naruszenia wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, czym zadośćuczyniły obowiązkowi określonemu w art. 77 § 1 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego podjęte zostały kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy – zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy umożliwiający wydanie w danej sprawie decyzji. Zdaniem Sądu, zgromadzone w sprawie dowody dostatecznie i jednoznacznie uzasadniały rozstrzygnięcie decyzji. Nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom tego przepisu. W uzasadnieniu tym organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i wskazał na przyczyny, ze względu na które argumenty formułowane przez skarżącego okazały się nietrafione. W rezultacie nie doszło do naruszenia art. 60 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, co jest konsekwencją stwierdzenia, że decyzja ta jest prawidłowa. Stąd też utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie w przypadku, gdy ocena organu odwoławczego jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Skoro więc w sprawie prawidłowo zastosowany został przez organ I instancji przepis prawa materialnego (art. 60 ust. 3 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody), to słusznie organ odwoławczy orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.