II OSK 122/10

SENTENCJA II OSK 122 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1478/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie lokalizacji drogi postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 122 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę G. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie lokalizacji drogi. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga została wniesiona przez pełnomocnika G. S. - radcę prawnego M. G. Pełnomocnik nie uiścił stałej opłaty sądowej w prawidłowej wysokości tj. w kwocie 500 zł zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem). Skarga została natomiast opłacona wpisem w wysokości 200 zł i nie mogła być przez Sąd traktowana jako skarga należycie opłacona w rozumieniu przepisu art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej- p.p.s.a.). Sąd wskazał również, iż żaden przepis nie przewiduje możliwości wzywania profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia wpisu stałego w całości lub jego części. Dlatego też skarga ta, jako podlegająca opłacie stałej, a wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika i nieopłacona należycie, podlegała odrzuceniu, o czym też Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł G. S., reprezentowany przez radcę prawnego M. G., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania : - art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to odrzucenie skargi, mimo iż została należycie opłacona, - § 2 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne ustalenie, iż skarga na decyzję o wywłaszczeniu wydana w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji drogi jest skargą z zakresu "budownictwa i architektury" w rozumieniu przepisów przedmiotowego rozporządzenia, co skutkowało uznaniem, iż skarżący uiścił opłatę od skargi w niewłaściwej wysokości. Naruszenie ww. przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi należycie opłaconej. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, włącznie z orzeczeniem o kosztach postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 i 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż skarżona decyzja Wojewody Małopolski z dnia 6 lipca 2009 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 20 kwietnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji- "Lokalizacja drogi gminnej mającej na celu budowę drogi gminnej wraz z odwodnieniem oraz jednostronnym chodnikiem w miejscowości B. i B. gmina Z. oraz M. gmina M. przedłużenie ulicy [...]" dotyczy bezpośrednio nieruchomości skarżącego. W skardze został zakwestionowany podział nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Uprawomocnienie się decyzji spowoduje przejście z mocy prawa własności nieruchomości na odpowiednie jednostki samorządu terytorialnego. Tym samym zdaniem autora kasacji zakwestionowano w skardze fakt wywłaszczenia go z przedmiotowej nieruchomości, a więc skarga dotyczy spraw z zakresu nieruchomości, które objęte są wpisem stałym, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną należy stwierdzić, iż zarzuty w niej przestawione są chybione. Przed odniesieniem się do zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, iż skarżone postanowienie wydane zostało w dniu 27 października 2009 r., a wobec tego przy rozpoznawaniu zażalenia będą miały zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wersji obowiązującej na dzień wydania powyższego orzeczenia, czyli w stanie prawnym obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 36, poz. 196), która to ustawa weszła w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r. Przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą to decyzją ustalono lokalizację drogi. Stwierdzić trzeba, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi składa się z kilku części, z jednej strony ustala lokalizację przedmiotowej drogi, co jest rozstrzygnięciem z zakresu zagospodarowania przestrzennego, z drugiej zatwierdza projekt podziału nieruchomości objętych tą inwestycją, a ponadto rozstrzyga, o tym, że nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi drogi stają się z mocy prawa w odniesieniu do dróg krajowych własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna. Zatem decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi jest przede wszystkim decyzją z zakresu zagospodarowania przestrzennego i to wyznacza przedmiot sprawy, ponieważ pozostałe rozstrzygnięcia zawarte i wynikające z takiej decyzji są jedynie konsekwencją określenia przeznaczenia nieruchomości pod drogę. Skoro, więc skarga została wniesiona w sprawie, której przedmiotem jest rozstrzygnięcie w zakresie zagospodarowania przestrzennego, to w zarządzeniu prawidłowo określono wysokość opłaty sądowej, do której uiszczenia zobowiązany był skarżący (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OZ 363/08, niepubl.). Stąd też za nieusprawiedliwiony należało uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Nieuzasadnionym jest też postawienie przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Jednakże podstawę prawną odrzucenia skargi w niniejszej sprawie stanowił art. 221 p.p.s.a., który jako przepis szczególny do regulacji art. 220 p.p.s.a., przewidywał sankcję odrzucenia skargi nienależycie opłaconej, a wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego, bez wzywania go o uiszczenia tej opłaty. Ponieważ wniesienie opłaty w niższej wysokości niż określona została w przepisie rozporządzenia, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wypełnia przesłankę "nienależytego opłacenia", a skarga została wniesiona przez radcę prawnego, stąd Sąd pierwszej instancji prawidłowo taką skargę odrzucił. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.