I SA/Łd 794/09

SENTENCJA Dnia 20 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. UZASADNIENIE M. M. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006. W skardze tej zawarła też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza przedstawieniem zarzutów w stosunku do tej decyzji nie wskazała jednak żadnych okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z § 1 tegoż przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3 zdanie pierwsze powołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest, bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa podatkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową okolicznością, a przesłanki uzasadniające wstrzymanie tego aktu nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. W analizowanej sprawie skarżąca M. M., wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006, nie wykazała zaistnienia przesłanek wynikających z powołanego wyżej art. 61 § 3 zdanie pierwsze ppsa, nie wskazała bowiem żadnych zdarzeń (okoliczności), które potencjalnie mogłyby zaistnieć, gdyby zaskarżona przez nią decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny. Nie wykazała w szczególności, jakie w jej konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej szczególnie chronione przez system prawny wartości zostałyby zagrożone w przypadku uiszczenia zobowiązania podatkowego i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. W skardze, zawierającej przedmiotowy wniosek, i jej uzasadnieniu, podniosła jedynie zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji oraz argumenty mające potwierdzać ich zasadność. Zarzuty te nie stanowią jednak przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, nie zostały one bowiem wymienione w art. 61 § 3 ppsa jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania nie ma kompetencji do oceny legalności tej decyzji, nie wypowiada się o słuszności skargi i podniesionych w niej zarzutów. Przekonanie strony o słuszności skargi, nie może więc uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005 roku, II OZ 513/05, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 roku, II OZ 184/05, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 roku, OZ 747/04, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 roku, FZ 358/04, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku, FZ 33/04, nie publ.). Sąd, mając na uwadze art. 64 § 3 w zw. z art. 134 ppsa, dokonał jednak z urzędu na podstawie akt analizy okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie i nie dopatrzył się zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005r., II OZ 155/05 OwSS 2005/3/72 wraz glosą M. Bogusza (GSP-Prz.Orz.2006/1/1). Akta sądowe, jak i administracyjne, nie dają bowiem żadnych podstaw do przypuszczeń, iż egzystencja podatnika, jej zdrowie czy życie mogą zostać zagrożone w przypadku ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji ani że poniesie ona jakąkolwiek inną szkodę, która, co podkreśla się w orzecznictwie, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, gdyż grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesienie straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., syg. akt I OZ 1074/05, nie publ.). Uiszczenie określonej kwoty pieniężnej nie prowadzi, w ocenie Sądu, do powstania skutku, który nie będzie mógł być w przyszłości przywrócony. W razie wyegzekwowania określonej kwoty pieniężnej, która następnie okazałaby się nienależna wierzycielowi, zobowiązanemu przysługuje roszczenie o jej zwrot wraz z odpowiednim oprocentowaniem. Trudno też uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zagrożenia egzystencji skarżącej w razie ewentualnego wszczęcia przez organy postępowania egzekucyjnego, skoro skarżąca była w stanie uiścić wpis sądowy w tak znacznej wysokości, jaką jest kwota 2.000 zł, jak i ustanowiła pełnomocnika z wyboru, pomimo możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niemożność ponoszenia kosztów postępowania w całości ewentualnie w części bez uszczerbku dla utrzymania rodziny. Podnieść też należy, iż sporna w niniejszej sprawie zaległość powstała w związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą w formie spółki cywilnej, co oznacza, iż skarżąca, mogła poczynić oszczędności. Na tę okoliczność pośrednio wskazują okoliczności uiszczenia wpisu sądowego i ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Rozważając kwestię wstrzymania wykonania decyzji Sąd ma również na uwadze względy społeczne, tj. dążenie do realizacji zadań publicznych, a także okoliczność, że wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter szczególny i nie może mieć zastosowania, co już podkreślono, w każdej sprawie, w której zgodne z prawem wykonanie zobowiązania podatkowego rodziłoby trudności dla podatnika, a trudności te muszą mieć charakter obiektywny. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w postanowieniu. t.n.