III FSK 1213/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 34/19 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 listopada 2018 r. nr 2201-IEE-2.711.2.167.2018.MM w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 34/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, oddalił skargę C. Sp. z o.o. w G. (dalej: Spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor) z 15 listopada 2018 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego (wyrok ten oraz pozostałe powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Spółka w złożonej skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego: 1/ art. 34 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 r. poz. 755 ze zm. - dalej: u.p.e.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że opłata koncesyjna określona w tymże przepisie może być uiszczana częściej niż jeden raz w danym roku, podczas gdy z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że opłata koncesyjna wnoszona jest "corocznie", tj. w sposób powtarzający się co roku; 2/ art. 34 u.p.e. w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1000 - dalej: u.o.s.) poprzez błędną wykładnie i przyjęcie, że opłata koncesyjna o której mowa w art. 34 u.p.e. jest opłatą za wydanie koncesji, a nie za prowadzenie działalności koncesjonowanej; 3/ § 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1998 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym udzielona została koncesja (Dz.U. z 1998 r., nr 60, poz. 387 ze zm. – dalej Rozporządzenie RM) – poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że opłata koncesyjna, o której mowa w art. 34 u.p.e. może być wnoszona częściej niż raz do roku. W oparciu o tak postawione zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, działającego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione oraz jednocześnie pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów oraz ich uzasadnienia w skardze kasacyjnej, koniecznym jest przypomnienie pewnych zasadniczych kwestii dotyczących zarówno wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna oraz istoty i zakresu postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w analizowanej sprawie nie występuje. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, może on uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać precyzyjne uzasadnienie, w czym wnoszący autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia powołanych w niej przepisów. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 18 października 2017r., sygn. akt II OSK 2702/16). Przedmiotem rozpatrywanej sprawy, była zasadność wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm. – dalej: u.p.e.a.) zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej. Oddalając skargę, WSA w Gdańsku podzielił stanowisko Dyrektora, że zarzuty Spółki nie zasługiwały na uwzględnienie. Chcąc zakwestionować pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku o bezzasadności postawionych zarzutów, Spółka powinna była sformułować zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i/lub 10 u.p.e.a. Sąd pierwszej instancji wyraźnie bowiem stwierdził, że skarga podlega oddaleniu, gdyż nie stwierdził naruszenia przez Dyrektora wyżej wskazanych przepisów. Spółka w złożonej skardze kasacyjnej nie zarzuciła jednak ich naruszenia, koncentrując się przede wszystkim na wykazaniu, że błędnie zinterpretowany został art. 34 u.p.e. w powiązaniu z regulacjami określonymi w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.s. oraz § 4 ust. 3 Rozporządzenia RM. Nawet gdyby podzielić postawione w skardze kasacyjnej zarzuty i tak Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby uchylić zaskarżonego wyroku, gdyż oddalenie skargi przez WSA w Gdańsku nastąpiło z uwagi na brak naruszenia przez Dyrektora art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., zaś Spółka, jak już wyżej wskazano, nie podniosła zarzutu naruszenia tych przepisów. Na marginesie można jedynie wskazać, że w skardze kasacyjnej nie postawiono także zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., stanowiącego formalną podstawę oddalenia skargi. Ponadto przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej, nie opisano prawidłowo aktów prawnych, których przepisy zdaniem Spółki zostały naruszone (dzień wydania oraz miejsce publikacji u.p.e. oraz u.o.s.), co świadczy o niestaranności autora tego środka zaskarżenia. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Paweł Dąbek Jacek Pruszyński Jolanta Sokołowska