II SAB/Ke 73/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym skargi Gminy na bezczynność Wojewody w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta i Gminy, działając w imieniu Gminy, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody poprzez "niezgodną z Kodeksem postępowania administracyjnego odmowę załatwienia sprawy stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji Starosty z dnia 24.09.2014r.", domagając się zobowiązania Wojewody do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji podjętej w sprawie wypłaty odszkodowania za nieruchomość, stanowiącą obecnie własność Gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, argumentując że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie spełniła wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., w zw. z art. 37 K.p.a. Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2015r. tut. Sąd wezwał Burmistrza Miasta i Gminy, czy składał – w trybie art. 37 § 1 K.p.a. – zażalenie na zaskarżoną w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody do organu wyższego stopnia oraz w przypadku, gdy zażalenie takie było składane, do nadesłania tego pisma wraz z dowodem nadania. W odpowiedzi strona skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 16 września 2015r. (przedstawionym w załączeniu) ponownie wystąpiła do Wojewody o stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji Starosty z dnia 24 września 2014r., domagając się w tym zakresie wszczęcia postępowania z urzędu zgodnie z przepisami K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania m. in. w przypadkach, gdy nie wydano decyzji administracyjnej. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu – w niniejszej sprawie Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej – jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., bądź ustalonym w myśl art. 36. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. W niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony – co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Z wyjaśnień zawartych w piśmie strony skarżącej z dnia 4 grudnia 2015r. nie wynika aby przed wniesieniem skargi do tut. Sądu złożono zażalenie na kwestionowaną w niniejszej sprawie bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego. Wymogu tego nie spełnia załączony do tego pisma wniosek o stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji z dnia 24 września 2014r., ponownie przesłany Wojewodzie Świętokrzyskiemu. Nie jest to bowiem skierowane do organu wyższego stopnia zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.