I SA/Po 458/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 09 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. S.A., Oddział Gospodarowania Nieruchomościami [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2019 1. uchyla w całości zaskarżoną decyzję oraz uchyla poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...[ z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za 2019 rok w zakresie budynków magazynowych położonych na działce nr [...] obręb [...] przy ulicy [...] (nr inwentarzowe: [...] oraz [...] ); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2019 r.,Burmistrz [...] określił dla spółki P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "P. ", "Spółka", "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2019 w zakresie budynku dworca przy placu [...] w Z. położonego na działce [...] obręb Z. (nr inwentarzowy [...]) oraz budynków magazynowych położonych na działce [...] obręb Z. przy ul. [...] (nr inwentarzowe: [...] oraz [...]) w wysokości [...] zł. Organ podatkowy nie podzielił stanowiska Spółki co do zastosowania względem budynków i ich części, które P. wynajęło Fundacji N. z siedzibą w L. , preferencyjnej stawki jak dla budynków pozostałych. Organ wskazał, że Fundacja N. jest przedsiębiorcą. Została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] stycznia 2002 r. pod numerem [...]. Organ podkreślił, że ze statutu Fundacji N. z § 27 ust. 1 wynika, że przedmiotem działalności gospodarczej Fundacji może być prowadzenie działalności wytwórczej, handlowej i usługowej, regulowanych odrębnymi przepisami. W związku z tym zdaniem organu część działalności prowadzonej przez Fundację N. w postaci działalności handlowej - w tym prowadzonej w budynkach, których dotyczy decyzja - jest działalnością gospodarczą. Organ powołał się przy tym na art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 688; ze zm. – dalej "u.d.p.p."), zgodnie z którym nie można prowadzić odpłatnej działalności pożytku publicznego i działalności gospodarczej w odniesieniu do tego samego przedmiotu działalności. Organ powołując się na art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. Dalej: "u.p.o.l."), wskazał, że opodatkowanie według stawki określonej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest zasadą i wynika z samego faktu posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, natomiast stosowanie innych stawek jest wyjątkiem od tej reguły, przyjmowanym w ściśle określonych przypadkach. Organ podkreślił, że w doktrynie trafnie wskazuje się, że: jeżeli nieruchomość lub jej część są równocześnie zajmowane na działalność odpłatną i działalność gospodarczą, to przy jej opodatkowaniu zastosowanie znajdą stawki najwyższe. Zdaniem organu fakt, że organizacja pożytku publicznego prowadzi w jakimkolwiek zakresie działalność gospodarczą, przesądza o tym, że wszelkie będące w jej posiadaniu nieruchomości należy, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu I instancji powyższą zasadę potwierdza także brzmienie znowelizowanego art. 9 ust. 1a i 1b u.d.p.p, z którego wynika, że jeżeli organizacja prowadzi działalność gospodarczą, powinna złożyć wniosek o wpis do rejestru przedsiębiorców działalności danego rodzaju. Wobec powyższego, w ocenie organu sporne budynki są budynkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (zarówno przed, jak i po wynajęciu ich organizacji pożytku publicznego) i jako takie podlegają stawce podatku od nieruchomości za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy czym w ocenie organu dotyczy to całego roku podatkowego i wszystkich objętych decyzją budynków. Pismem z dnia [...] września 2019 r. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając decyzję w części obejmującej kwotę [...]zł podatku należną za budynki na ul. [...] w Z. o nr. inwentarzowym [...] oraz o nr, inwentarzowym nr [...] W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: art. 9 ust. 3 u.d.p.p., art. 9 ust. 1-2 u.d.p.p. w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 6 i 8 u.d.p.p. w zw. z art. 122 O.p., art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego budynki zasadnie zostały opodatkowane w decyzji według stawki jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że powszechną jest wiedza, że jednym z głównych celów działania podatnika jest działalność związana z kolejowym transportem publicznym. Podatnik jako spółka akcyjna jest zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr [...]. Przeważający przedmiot działalności Spółki to działalność firm centralnych i holdingów, oprócz tego także prowadzona działalność obejmuje m.in. wynajem i zarządzenie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Wobec powyższego organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że przedmiotowe budynki od których określono podatek, w świetle przepisów podatkowych należy traktować jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Organ odwoławczy wskazał, że z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że wyliczenie kategorii budynków jest pełne, do kategorii budynków pozostałych można zaliczyć wyłącznie budynki, które nie zawierają się w kategoriach sprecyzowanych wcześniej. Skoro zatem przedmiotowe budynki są kwalifikowane jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to nie mogą być rozpatrywane jako budynki pozostałe w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2e) u.p.o.l. Odnosząc się do stanowiska podatnika, jakoby przedmiotowe budynki miały podlegać opodatkowaniu według stawki jak dla budynków pozostałych z uwagi na fakt, iż są wynajęte fundacji mającej status organizacji pożytku publicznego, to Kolegium oceniło je jako błędne. W ocenie organu odwoławczego "Pozostałe budynki", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., to budynki niemieszkalne i niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję, zarzucając jej: I. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: 1) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie oraz utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r., 2) art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w szczególności poprzez: - niezebranie i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy niezbędnych do wydania decyzji, - nie dokonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszechstronnej oceny materiału dowodowego w szczególności błędne przyjęcie że działalność prowadzona przez Fundację N. w budynkach magazynowych przy ul. [...] w Z. położonych na działce nr 63 15 obręb Z. jest (była) działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 3 u.d.p.p. - błędną ocenę dowodów i faktów dotyczących przedmiotowej sprawy, - nie zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. 3) naruszenie art. 121 §1, art. 122 oraz art. 187 §1 O.p., poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co w efekcie skutkowało przyjęciem przez organy, że działalność prowadzona przez Fundację N. w budynkach magazynowych zlokalizowanych w Z. przy ul. [...] położonych na działce nr [...] obręb Z. jest (była) działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 3 u.d.p.p. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że budynki zlokalizowane w Z. przy ul. [...] o nr inwentarzowym: [...] oraz o nr inwentarzowym nr [...] winny zostać opodatkowane wg stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 2) naruszenie art. 9 ust. 3 u.d.p.p., poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym utożsamieniu pojęcia "przedmiot działalności" z miejscem jego prowadzenia; 3) naruszenie art. 9 ust. 1-2 u.d.p.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia dowodów na okoliczność ustalenia przesłanek, czy działalność odpłatna pożytku publicznego organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 stanowi działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców; 4) naruszenie art. 6 i 8 u.d.p.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez ich nie zastosowanie i nie przeprowadzanie postępowanie dowodowego w zakresie ustalenia przesłanki czy działalność fundacji ma charakter wyłącznie odpłatny czy nieodpłatny oraz nie uwzględnienia generalnej zasady, że działalność pożytku publicznego może być prowadzona jako działalność nieodpłatna lub jako działalność odpłatna, co nie jest równoznaczne z tym, że prowadzenie działalności odpłatnej jest rozumiane jako prowadzenie działalności gospodarczej, Mając powyższe zarzuty na uwadze, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji w części utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła też o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, którą Sąd rozważał w ramach sądowej kontroli zaskarżonego aktu na podstawie kryterium zgodności z prawem, był zakres zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ocenie Kolegium sam fakt, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą przesądza o konieczności opodatkowania spornych budynków stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie podatnika budynki powinny podlegać opodatkowaniu według stawki jak dla budynków pozostałych z uwagi na fakt, że są wynajęte fundacji mającej status organizacji pożytku publicznego. Bezsporne w sprawie było natomiast, to że Fundacja, która wynajmuje od skarżącej budynki ma status organizacji pożytku publicznego. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 września 2014 r., I SA/Bd 682/14). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., I GSK 363/12, LEX 1356919; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11, LEX nr 1286271). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 O.p. zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie natomiast z art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). Zakres istotnych okoliczności faktycznych w tej sprawie wyznaczają przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 5 u.p.o.l., wysokość opodatkowania zależy przede wszystkim od rodzaju nieruchomości i sposobu jej użytkowania. Najwyżej opodatkowane są nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.). Znacznie niżej opodatkowane są budynki i ich części zaliczone do nieruchomości pozostałych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. - dotyczy to nieruchomości pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W omawianym przypadku Spółka niewątpliwie prowadzi działalność gospodarczą, a nieruchomość jest związana z tą działalnością – argumentacja ta przemawia za zastosowaniem stawki najwyższej, przewidzianej dla działalności gospodarczej. Jednocześnie jednak mamy do czynienia z zajęciem nieruchomości na potrzeby działalności statutowej organizacji pożytku publicznego. Ustawodawca wyraźnie stwierdził, że z preferencyjnej stawki można korzystać w przypadku, gdy nieruchomość jest zajęta na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego – przy czym nieruchomość nie musi być własnością organizacji pożytku publicznego. Tym samym uznać należy, że fakt używania nieruchomości przez organizację pożytku publicznego wyłącza stosowanie stawki przewidzianej dla działalności gospodarczej. Stosownie do art. 6 u.d.p.p. działalność pożytku publicznego nie jest, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1 u.d.p.p., działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424), i może być prowadzona jako działalność nieodpłatna lub jako działalność odpłatna. Artykuł 7 u.d.p.p. stanowi, że działalnością nieodpłatną pożytku publicznego jest działalność prowadzona przez organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, za które nie pobierają one wynagrodzenia. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p.p., działalnością odpłatną pożytku publicznego jest: 1) działalność prowadzona przez organizacje pozarządowe i podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, za które pobierają one wynagrodzenie; 2) sprzedaż wytworzonych towarów lub świadczenie usług w zakresie: a) rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, 568 i 875), lub b) integracji i reintegracji zawodowej i społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, o których mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 176) oraz ustawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. o spółdzielniach socjalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1205, z 2019 r. poz. 2020 oraz z 2020 r. poz. 875); 3) sprzedaż przedmiotów darowizny. Działalność odpłatna pożytku publicznego staje się działalnością gospodarczą, jeżeli pobierane przez organizację wynagrodzenie (opłata) jest wyższe od tego, jakie wynika z kosztów tej działalności lub jeżeli przeciętne wynagrodzenie osoby fizycznej z tytułu zatrudnienia przy działalności odpłatnej, za okres ostatniego roku obrotowego, a w przypadku zatrudnienia trwającego krócej niż rok obrotowy – za okres tego zatrudnienia, przekracza 3-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedni (art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.p.p.). Co do warunku z art. 9 pkt. 2, z obwieszczenia Prezesa GUS z 21.01.2020 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w 2019 r. wynika, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw w 2019 r. wyniosło 5.169,06 zł, a zatem trzykrotność stanowiąca limit wynosi 15.507,18 zł. (Obwieszczenie opublikowano: https://stat.gov.pl/sygnalne/komunikaty-i-obwieszczenia/lista-komunikatow-i-obwieszczen/obwieszczenie-w-sprawie-przecietnego-miesiecznego-wynagrodzenia-w-sektorze-przedsiebiorstw-w-2019-roku,60,7.html). Warto jeszcze dodać, że: 1) przychód z działalności odpłatnej pożytku publicznego powinien służyć wyłącznie prowadzeniu działalności pożytku publicznego (art. 8 ust. 2 u.d.p.p.); 2) nie można prowadzić odpłatnej działalności pożytku publicznego i działalności gospodarczej w odniesieniu do tego samego przedmiotu działalności (art. 9 ust. 3 u.d.p.p.); 3) prowadzenie przez organizacje: nieodpłatnej działalności pożytku publicznego, odpłatnej działalności pożytku publicznego lub działalności gospodarczej – wymaga rachunkowego wyodrębnienia tych form działalności w stopniu umożliwiającym określenie przychodów, kosztów i wyników każdej z tych działalności, z zastrzeżeniem przepisów o rachunkowości (art. 10 ust. 1 u.d.p.p.); 4) zakres prowadzonej działalności nieodpłatnej lub odpłatnej pożytku publicznego organizacje określają w statucie lub w innym akcie wewnętrznym (art. 10 ust. 3 u.d.p.p.). Zauważyć należy, że istotne w sprawie okoliczności faktyczne, organy podatkowe ustaliły na podstawie danych z KRS, treści statutu Fundacji "N. ", zdjęć wydrukowanych ze strony internetowej sklepu tej Fundacji oraz deklaracji podatkowych złożonych przez skarżącą Spółkę. W kontekście powołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy, że ustalenia te nie są wystarczające. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zbyt pobieżna, a przez to przedwczesna jest ocena organów podatkowych, które stwierdziły brak możliwości zastosowania w stosunku do spornych budynków preferencyjnej stawki podatku. W ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że tego rodzaju ustalenia powinny być poprzedzone dokonaniem oględzin obiektów, sprawdzeniem dokumentów rachunkowych, księgowych. Organ powinien także sprawdzić jakie są bezpośrednie koszty związane z działalnością Fundacji, czy jej charakter jest wyłącznie odpłatny czy może nieodpłatny. Organ powinien też sprawdzić zakres prowadzonej przez Fundację działalności gospodarczej (np. co jest przedmiotem działalności handlowej - co jest przedmiotem sprzedaży) i porównać tą działalność z działalnością, która prowadzona jest w spornych budynkach. Z preferencyjnej stawki nie można bowiem skorzystać, gdy okaże się, że dana nieruchomość oprócz zajęcia jej na odpłatną czy nieodpłatną działalność organizacji pożytku publicznego, zajęta jest również na działalność gospodarczą, albo organizacja nie prowadzi statutowej działalności pożytku publicznego na tej nieruchomości. W konsekwencji Sąd uznał, że organy nie dokonały w sprawie pełnych ustaleń faktycznych, pozwalających na kompleksową ocenę sytuacji skarżącej, co nastąpiło w wyniku naruszenia przepisów O.p. Tym samym organy przedwcześnie stwierdziły, że sporne budynki kwalifikowane powinny być jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podnieść jednak należy, że skarżąca błędnie powołała w skardze przepisy K.p.a., które w sprawie nie miały zastosowania. Rozpoznając sprawę ponownie organ zobowiązany jest uzupełnić materiał dowodowy, dokonać jego oceny i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) orzekł, jak punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.)., jak w punkcie II wyroku.