IV SA/Wa 840/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ochrony zwierząt 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...] prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem opłaty od pełnomocnictwa. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2009r. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy P. z [...] stycznia 2009r. orzekającą o odebraniu J. T. na czas określony do dnia rozstrzygnięcia sprawy przez sąd powszechny jednego psa rasy [...] i przekazaniu w/w zwierzęcia do Pogotowia i Straży dla Zwierząt w T. oraz o obciążeniu J. T. kosztami transportu, leczenia weterynaryjnego i pobytu psa w Pogotowiu i Straży dla Zwierząt w T. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż ustawa z 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (dalej w skrócie: u.o.z.) reguluje zasady postępowania ze zwierzętami. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.o.z. organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. Stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe (art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z.). Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśnił, iż trudności materialne nie stanowią podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, a opisana wielka tęsknota i miłość do psa nie znajdują potwierdzenia w dotychczasowym sposobie jego traktowania. J. T. - w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009r. - podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca. Skarżąca stwierdziła, iż należycie opiekuje się swoimi zwierzętami, a pies [...] nie wyglądał na cierpiącego i nic nie wskazywało na to, że jest chory. Ponadto strona skarżąca wskazała, iż nie jest w stanie pokryć kosztów leczenia, ponieważ jej budżet ledwie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Następnie na rozprawie pełnomocnik skarżącej dodatkowo zaznaczył, że w żadnej decyzji nie ma wskazanej kwoty kosztów leczenia i transportu zwierzęcia, Pies o którego chodzi w skardze, jest psem znalezionym przez skarżącą i w dacie znalezienia znajdował się w złym stanie. Trudno zatem mówić o świadomym niechlujstwie skarżącej wobec psa. Pogotowie dla Zwierząt powinno - w ocenie pełnomocnika skarżącej - po wyleczeniu psa i usunięciu mu kołtuna zwrócić psa skarżącej. Zdaniem pełnomocnika nie zostały spełnione przesłanki do ukarania, a wymierzona kara jest niewłaściwa, zatem decyzje winny być uchylone. Ponadto wskazał on, że skarżąca jest osobą niezwykle ubogą i nie wiadomo jakimi kwotami może zostać ukarana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2009r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawą materialną zaskarżonej decyzji była ustawa o ochronie zwierząt. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.o.z. organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami. W myśl art.4 pkt 15 u.o.z., ilekroć mowa jest o właściwych warunkach bytowania zwierząt, rozumieć przez to należy zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji zgodnie z potrzebami danego gatunku, płci i wieku. W myśl art. 6 ust. 2 u.o.z. przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu i cierpień, w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Stosownie do treści art. 7 ust.1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarstwo rolne, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja o której mowa w ust. 1 podejmowana jest z urzędu lub na wniosek Policji, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a u.o.z.). Przekazanie zwierzęcia następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b u.o.z.). Koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt ponosi ich dotychczasowy właściciel lub opiekun (art. 7 ust. 4 u.o.z.). Pogotowie i Straż dla Zwierząt we wniosku o odebranie psa wskazało na brak należytego pomieszczenia chroniącego przed zimnej, upałami i opadami atmosferycznymi, brak stałego dostępu do wody, niedożywienie, nie wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych (co najmniej od 5 lat) oraz brak opieki weterynaryjnej. Jak wynika z opinii wystawionej przez lekarza weterynarii pies był zaniedbany, miał silnie sfilcowaną sierść z dredami oblepionymi ziemią i kałem, posiadał kleszcze i pchły. Pod sfilcowanymi włosami miał odleżyny , a kieł górny i dolny były obłamane. W zaistniałych okolicznościach sprawy, oceniając zebrany materiał dowodowy, organ zatem zasadnie uznał, iż pies rasy [...] utrzymywany jest w niewłaściwych warunkach bytowania. Okoliczności takie jak brak schronienia przed chłodem, deszczem czy upałem, brak dbałości o stan sanitarny psa czy też niezapewnienie właściwego pożywienia dawały organom podstawy do uznania, iż warunki stworzone przez właścicielkę były niewłaściwe w rozumieniu ustawy i zaistniały przesłanki do orzeczenia o przymusowym odebraniu zwierząt, a zatem decyzji obu organów odpowiadają prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi należało uznać, iż wyrażają one jedynie subiektywne przekonanie, iż warunki w jakich przebywał pies, były warunkami odpowiednimi. Jednakże to przekonanie skarżącej nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach organów, opartych na wiedzy specjalistycznej lekarza weterynarii. Ponadto, w odniesieniu do podniesionej przez skarżącą kwestii kosztów należy wskazać, iż przepis art. 7 ust. 4 u.o.z daje organowi podstawę orzeczenia o obciążeniu dotychczasowego właściciela lub opiekuna kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt. Jednakże obawy skarżącej, że nie będzie w stanie ponieść powyższych kosztów z uwagi na budżet domowy zaspokajający jedynie jej podstawowe potrzeby, nie mogą być powodem uchylenia decyzji, albowiem w zaskarżonej decyzji organ nie rozstrzygał o wysokości tych kosztów, a jedynie wskazał podmiot zobowiązany do ich poniesienia tak jak stanowi o tym cytowany przepis. Wysokość kosztów transportu, utrzymania i leczenia może zostać ustalona dopiero w kolejnej decyzji w przypadku, w którym zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.z. sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 o przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Jeżeli decyzja w przedmiocie wysokości kosztów zostanie wydana a skarżąca nie zgodzi się z nią, będzie mogła się od niej odwołać. Póki co zatem kwestia wysokości kosztów transportu, utrzymania i leczenia, jako przedwczesna i nie objęta zaskarżoną decyzją, nie może podlegać zainteresowaniu Sądu orzekającego w sprawie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach udzielonej pomocy prawnej, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.) w zw. z art. 250 P.p.s.a.