I OZ 1834/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1043/15 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi H.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił zażalenie H. Z. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r. odrzucające skargę kasacyjną strony od wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżąca sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie odrzucające jej skargę kasacyjną, tym samym naruszyła nakaz wynikający z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako ppsa, zgodnie z którym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie na postanowienie z dnia 16 lipca 2016 r. wniosła H. Z.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 194 § 4 ppsa w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 i 3 ppsa, w których określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. H. Z. sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2016 r., którym odrzucona została skarga kasacyjna, również sporządzona osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby H. Z. była adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 ppsa Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącej było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.