I OSK 1263/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 504/09 w sprawie ze skargi W. S. A. w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 504/09 oddalił skargę W. S. A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Spółka W. S. A. w K. wystąpiła o ujawnienie w ewidencji w operacie ewidencji gruntów prowadzonej dla działek nr [...] i [...] (powstałych wskutek podziału działki nr [...], obr. [...] położonej w K. przy ul. [...]), służebności drogi koniecznej obciążającej nieruchomość stanowiącą działkę nr [...], a ustanowionej na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości władnącej stanowiącej działki nr [...] i [...]. Jak wynika z wypisów z rejestru gruntów z dnia 13 maja 2009 r. właścicielem działki ewidencyjnej nr [...] i działki ewidencyjnej nr [...] jest Gmina Kraków, a użytkownikiem wieczystym obu działek skarżąca W. S. A. w K. Natomiast działka ewidencyjna nr [...] jest własnością Gminy Kraków. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta Krakowa odmówił ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] j. ewid. [...] działka nr [...] wpisu innego niż własność prawa rzeczowego, określonego w art. 285 k.c. tj. obciążenia ww. nieruchomości służebnością drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki nr [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji powołując się na przepis art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz na § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) organ wskazał, że w ewidencji gruntów odnośnie gruntów państwowych i samorządowych wykazuje się także dane dotyczące: użytkowników wieczystych gruntów, jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd, państwowych osób prawych którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych, organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych i samorządowych. W związku z brakiem podstawy prawnej do ujawnienia żądanego wpisu odmówiono jego wprowadzenia. Po rozpatrzeniu odwołania spółki W. S. A. w K. od ww. decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu decyzji podtrzymał argumentację organu I instancji, wskazał jakie dane ujawniane są w ewidencji gruntów i podał, że brak jest podstawy prawnej do ujawnienia w ewidencji uprawnień wynikających z służebności gruntowej. Skargę na powyższą decyzję złożyła spółka W. S. A. z siedzibą w K., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 20 ust. 2 pkt 1, pkt 2 i ust. 4, art. 26 ust.2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz przepisów prawa procesowego tj. art. 6 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę stwierdził, że prawidłowe odczytanie treści przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oznacza, że w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych w ewidencji gruntów oprócz informacji dotyczących oznaczenia podmiotu, któremu przysługuje własność działki, zawsze wprowadza się informację oznaczające podmioty, które tą działką władają. W odniesieniu natomiast do gruntów niepaństwowych i niesamorządowych w ewidencji wykazuje się właściciela, a władającego tylko wówczas, gdy brak danych o właścicielu. Gdy właściciel takich gruntów jest znany, danych o ich posiadaczu innym niż właściciel do ewidencji nie wprowadza się. Z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także w świetle § 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zdaniem Sądu I instancji wynika, że zakres objętych ewidencją informacji nie obejmuje danych o ograniczonych prawach rzeczowych – służebnościach gruntowych (art. 285 i nast. k.c.) obciążających nieruchomość. Podkreślono, że nie objęcie zakresem danych ewidencyjnych informacji dotyczących ograniczonych praw rzeczowych, w tym służebności gruntowych ma charakter generalny, niezależny, od osoby właściciela nieruchomości obciążonej i osoby właściciela nieruchomości władnącej. A zatem również w przypadku gdy służebność gruntowa obciąża nieruchomość będącą własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego brak podstaw prawnych do jej ujawnienia w ewidencji gruntów. Wpisy uprawnień i obciążeń z tytułu służebności stanowią materię właściwą treści ksiąg wieczystych, regulowaną ustawą z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. W przypadku nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostki samorządu terytorialnego w ewidencji gruntów obok właściciela wykazuje się wyłącznie dane podmiotów o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 lit. a do e rozporządzenia, jest to zamknięty katalog. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższy przepis rozporządzenia nie pozostaje w sprzeczności z ustawą. Przede wszystkim art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który zawiera delegację ustawową do wydania przedmiotowego rozporządzenia obejmuje m. in. uprawnienie do określenia szczegółowego zakresu informacji objętych ewidencją. Odnosząc się do zarzutów skargi, a w szczególności dokonanej wykładni przepisu art. 336 k.c. stwierdzono, że Kodeks cywilny w księdze drugiej dotyczącej własności i innych praw rzeczowych, w tytule IV w przepisach art. 336 do 352 reguluje instytucje posiadania. Pojęcie posiadania określa przepis art. 336, który stanowi, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z powyższego przepisu, zdaniem WSA wynika, że przedmiotem posiadania jest przede wszystkim rzecz, a samo posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Wskazane jednak przepisy tytułu IV k.c. dotyczące posiadania regulują nie tylko posiadanie rzeczy, ale i posiadanie służebności. Ustawodawca wyodrębnia instytucje posiadania rzeczy i posiadania służebności. Mianowicie przepis art. 352 k.c. stanowi § 1 kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, jest posiadaczem służebności. W § 2 do posiadania służebności stosuje się odpowiednio przepisy o posiadaniu rzeczy. Tym samym odrębną postacią posiadania jest "posiadanie służebności". Posiadanie służebności odróżnia się od posiadania rzeczy tym, że nie obejmuje władania rzeczą. Swoisty charakter posiadania służebności wyraża się tym, że osoba, która wykonuje służebność nie włada rzeczą w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz z niej korzysta w określonym zakresie. Inaczej ujmując posiadaczem służebności jest osoba, która "faktycznie korzysta z nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności". Do posiadania służebności stosuje się odpowiednio przepisy o posiadaniu rzeczy, tym samym zastosowanie mogą znaleźć tylko te przepisy, które bezpośrednio lub po stosownych przekształceniach nadają się do zastosowania, a wykluczeniu podlegają przepisy nawiązujące do elementu faktycznego władania rzeczą. Reasumując stwierdzono, że posiadacz służebności gruntowej nie jest posiadaczem nieruchomości obciążonej, a tym samym nie jest uprawniony do władania nieruchomością. Podnoszony tym samym w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegający na nieuwzględnieniu tego przepisu jako samodzielnej podstawy prawnej do ujawnienia w ewidencji gruntów skarżącej jako osoby władającej nieruchomością Gminy Kraków z tytułu służebności gruntowej uznano za nie znajdujący uzasadnienia. Nadto wskazano, że organy administracyjne są związane treścią aktu wykonawczego w tym przypadku rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zgodności aktu wykonawczego z ustawą. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła spółka W. S. A. z siedzibą w K. zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności: a) art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - poprzez przyjęcie, iż władanie w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego przez dany podmiot częścią nieruchomości na podstawie tytułu prawnego w postaci orzeczenia sądu powszechnego o ustanowieniu służebności drogi koniecznej nie stanowi podstawy do wykazania w ewidencji gruntów i budynków tegoż podmiotu jako władającego określoną częścią nieruchomości, mimo wskazania w powyższych przepisach ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, że w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych wykazuje się osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części oraz braku ustanowienia przez ustawodawcę innej - odmiennej niż wynikająca z przepisów kodeksu cywilnego - definicji pojęcia władania na gruncie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; b) art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 20 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - poprzez przyjęcie, iż szczegółowe upoważnienie - zawarte w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, na mocy którego Rada Ministrów może rozszerzyć zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uprawnia Radę Ministrów do skutecznego zawężenia kręgu podmiotów, które podlegają ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków w ten sposób, że we wskazanym przepisie rozporządzenia następuje ograniczenie zakresu podmiotów podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do hipotezy przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; c) art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 26 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - poprzez przyjęcie, iż szczegółowe upoważnienie zawarte w art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu na dzień 30 marca 2001 r., w którym posłużono się pojęciem władającego, stanowi uprawnienie ze strony ustawodawcy do zmiany zakresu obowiązywania art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 w ten sposób, że we wskazanym przepisie rozporządzenia następuje ograniczenie zakresu podmiotów podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do hipotezy przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; d) art. 336 k.c. - poprzez przyjęcie, iż podmiot, na rzecz którego ustanowiono na mocy orzeczenia sądu powszechnego służebność drogi koniecznej nie włada faktycznie częścią nieruchomości, na której ustanowiona została służebność; e) art. 352 § 2 k.c. w zw. z art. 336 k.c. - poprzez przyjęcie, że wskazanie przez ustawodawcę, iż do posiadania służebności stosuje się odpowiednio przepisy o posiadaniu rzeczy oznacza, że do posiadania służebności nie znajduje zastosowania przepis art. 336 k.c. w części, w której określono, że posiadaczem zależnym rzeczy jest podmiot faktycznie władający rzeczą mający inne prawo, z którym wiąże się określone władztwo nad cudzą rzeczą, a w konsekwencji uznanie, że posiadacz służebności drogi koniecznej nie jest posiadaczem zależnym części nieruchomości, na której ustanowiono tę służebność. 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przyczyn, dla których Sąd I instancji uznał, iż w niniejszej sprawie: - mimo wystąpienia stanu prawnego, w którym wskazane powyżej przepisy wykonawcze sprzeczne są ze szczegółowymi upoważnieniami zawartymi w przepisach art. 20 ust. 4 i art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, Sąd I instancji nie jest zobowiązany do badania zgodności przepisów wykonawczych z zakresami odpowiednich szczegółowych upoważnień przewidzianych w ustawie i w konsekwencji ustalenia powyższej niezgodności, do zastosowania regulacji zawartej w ustawie; - mimo wystąpienia stanu prawnego, w którym wskazane powyżej przepisy wykonawcze sprzeczne są ze szczegółowymi upoważnieniami zawartymi w przepisach art. 20 ust. 4 i art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pierwszeństwo mają przepisy rozporządzenia, a nie przepisy ustawy. W oparciu o te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego tj. art. 134 p.p.s.a. stwierdzić należy, ze. Sąd I instancji kontroluje legalność zaskarżonej decyzji w granicach sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Granice sprawy prowadzonej na wniosek wyznacza treść wniosku. We wniosku skarżąca spółka domagała się wprowadzenia w ewidencji gruntów informacji o przysługującej jej służebności drogi koniecznej obciążającej działkę nr [...] jedn ew. [...]. W ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 20 ust.1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) – zwanego dalej rozporządzenie i zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Powiązanie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. z naruszeniem art. 87 ust.1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 20 ust. 4 i art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest także nieuprawnione. Naczelny Sad Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego przez skarżącego kasacyjnie, że przepisy wykonawcze stoją w sprzeczności z upoważnieniem zawartym w przepisie art. 20 ust. 4 i art. 26 ust. 2 ustawy. Przepis § 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie wychodzi poza upoważnienie ustawowe. Zgodnie z delegacją ustawową wyrażoną w art. 20 ust. 4 ustawy przepisy te zawierają rozszerzony, względem art. 20 ustawy, katalog informacji, które podlegają wykazaniu w ewidencji. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że są one również nieuzasadnione. Zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określają przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) - dalej rozporządzenie. Stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ewidencja stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Zauważyć w tym miejscu należy, iż wprawdzie przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie definiują pojęcia "władania" nieruchomością, to jednak nie budzi wątpliwości, że pojęcie to jest tożsame z "posiadaniem" w rozumieniu kodeksu cywilnego. Takie stanowisko zostało wyrażone między innymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., IV SA/Wa 1321/05, Lex nr 217393). Władanie oznacza stan faktyczny niezależny od tytułu prawnego. Skarżącej kasacyjnie spółce przysługuje służebność drogi zatem stosownie do treści art. 352 § 1 kc jest ona posiadaczką służebność. Istota służebności drogi wyraża się w tym, że służebnik nie włada nieruchomością na której ustanowiono służebność a jedynie wykonuje przysługujące mu prawo w określonym przez to prawo zakresie (korzysta z prawa przejazdu po konkretnym pasie gruntu) wskazanym w orzeczeniu ustanawiającym tą służebność. Skoro W. S. A. z siedzibą w K. korzysta z prawa przejazdu przez działkę nr [...], to nie można uznać, że jest ona podmiotem władającym wspomnianą działką [...] w rozumieniu art. 20 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zatem odmowa ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla działki [...] służebności dogi była zasadna, co trafnie Sąd I instancji wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Natomiast ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą księgi wieczyste. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 20 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy jest nieuzasadniony. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania uprawnienia udzielonego Radzie Ministrów w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy w zw. z § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - poprzez przyjęcie, iż szczegółowe upoważnienie - zawarte w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, na mocy którego Rada Ministrów może rozszerzyć zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uprawnia Radę Ministrów do skutecznego zawężenia kręgu podmiotów. Zarzuty te nie mogą odnieść zamierzonego skutku bowiem kwestia ta nie była przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Niezależnie od regulacji zawartych w rozporządzeniu w §11, który to przepis, wbrew twierdzeniom skarżącej, rozszerza, a nie zawęża katalog podmiotów uprawnionych do wpisu do ewidencji, zauważyć należy, że to ustawa, zatem akt najwyższej rangi w art. 20 ust.2 pkt. 1 mówi, że do ewidencji gruntów i budynków wpisuje się osoby fizyczne i prawne w których władaniu znajdują się grunty i budynki. Skarżąca wywodzi swoje prawo do uwidocznienia jej w ewidencji z tytułu przysługującej jej służebności drogi. Jak wyżej wskazano ten tytuł nie może stanowić podstawy do wpisania spółki do ewidencji jako władającej nieruchomością, na co wskazano powyżej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.