II GSK 390/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie Joanna Kabat-Rembelska NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt I SA/Go 599/07 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. K. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 października 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt I SA/Go 599/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę L. K. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. został wydany w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] maja 2004 roku do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wpłynął wniosek L. K. o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W złożonym wniosku skarżący zadeklarował do płatności działki rolne oznaczone identyfikatorami A, B, C, D, E, F, o całkowitej powierzchni wynoszącej 6,20 ha. W wyniku weryfikacji wniosku, skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnień w sprawie nieścisłości wykrytych w odniesieniu do działek ewidencyjnych numer 590, 781 (obręb ewidencyjny M., gmina W., powiat R.), działki ewidencyjnej numer 191/1 (obręb ewidencyjny G., gmina C., powiat S.), oraz działek rolnych oznaczonych identyfikatorami "F", "E", "C". Skarżący [...] lipca 2004 roku złożył korektę do wniosku i zadeklarował do płatności działki rolne o całkowitej powierzchni wynoszącej 5,94 ha. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku numer [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. przyznał L. K. płatność z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania na 2004 rok o łącznej wysokości 1063,26 złote w tym z środków budżetu Unii Europejskiej w kwocie 850,64 złotych a z środków krajowych w kwocie 212,65 złotych. Dokonane w dniu [...] września 2005 roku w województwie l. oraz [...] grudnia 2005 roku w województwie m. kontrole wykazały rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a wielkościami zadeklarowanymi przez producenta rolnego we wniosku, w tym min.: rozbieżność dotycząca działki rolnej E, leżącej na działce ewidencyjnej 781 (województwo m., powiat R., gmina: W., obrąb: M.), w stosunku, do której stwardzono, iż na dzień kontroli nie była użytkowana rolniczo oraz nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. W związku z tym, że w sprawie dotyczącej wniosku o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2004, zakończonej decyzją ostateczną numer [...]wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nie znane organowi, który wydał decyzję, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku nr 98 poz. 1071), wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku numer [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2004 numer [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. i przyznał, po potrąceniu, płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 800,13 zł. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., wskazał w uzasadnieniu powyższej decyzji, iż podstawą przyznania płatności w pomniejszonej wysokości, były stwierdzone różnice pomiędzy obszarem zadeklarowanym a ustalonym tj. kwalifikującym się do przyznania dopłat z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na podstawie obowiązującego prawa. L. K. dnia [...] lutego 2007 roku wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Skarżący podniósł, że nie był poinformowany o przeprowadzonej kontroli terenowej, jak również nie zostały mu doręczone odpisy protokołów z tej czynności. Nadto skarżący powołał się na to, że sporna działka o numerze ewidencyjnym 781 była przez niego użytkowana poprzez wypas krów. Decyzją z dnia [...] marca 2007 roku numer [...] Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. po rozpoznaniu odwołania L. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] stycznia 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. stwierdził, że protokoły z czynności kontrolnych zostały doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2006 roku. Organ administracji II instancji podziela stanowisko Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. w zakresie różnic pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku a ustalonym podczas kontroli. Ponadto Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. stwierdził, że w związku z tym, że w stosunku do działki rolnej, oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 identyfikatorem C, (położonej na działce ewidencyjnej numer 781, oznaczenie E za rok 2004) ma zastosowanie kod nieprawidłowości DR10, należało wykluczyć z wniosku za rok 2004 obszar zlokalizowany w obrębie w/w działki rolnej. Zastosowany w protokole w odniesieniu do działek rolnych zgłoszonych w roku 2005 kod nieprawidłowości oznacza, że działka ta nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W ocenie organu administracji II instancji z wniosku skarżącego o przyznanie płatności z tytułu ONW do gruntów rolnych na rok 2004 należało wykluczyć działkę rolną E. Zdaniem Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. stwierdzone nieprawidłowości świadczą, że na działce oznaczonej identyfikatorem E w 2004 roku nie była prowadzona działalność rolnicza przy zachowaniu zasad dobrej kultury rolnej, co jest sprzeczne z art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 roku w sprawie "szczególnych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz 657 z póz. Zm). Organ powołał się także na twierdzenia samego skarżącego, który w swoim odwołaniu od decyzji potwierdził ustalenia inspektorów terenowych co do zasadności zastosowanych kodów. Zdaniem organu administracji II instancji, taki stan rzeczy, obligował do wykluczenia przedmiotowej działki z procesu naliczania płatności. Konsekwencją ustalenia wyżej wymienionych nieprawidłowości było zawyżenie powierzchni deklarowanej we wniosku przez skarżącego w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności, co spowodowało przyznanie płatności w pomniejszonej wysokości. Od powyższej decyzji L. K. wniósł skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodzie z protokołu kontroli, co do którego odmówiono skarżącemu prawa czynnego udziału w czynnościach, jak również możliwości wypowiedzenia się co do jego treści, z powodu braku jego doręczenia. Nadto skarżący powołał się na brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji poprzez niepowołanie i nieprzytoczenie podstaw prawnych, będących przesłanką przyjęcia przez organ stanowiska braku dobrej kultury rolnej na działce o nr ewidencyjnym 781. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 9 października 2007 roku wydanym w sprawie sygnatura akt I SA/Go 599/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę L. K. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G.z dnia z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. stwierdza, że jedynie obszar utrzymywany w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku mógł zostać objęty systemem płatności obszarowej państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy była na nim w tym dniu prowadzona produkcja, czy też nie. Sąd podkreślił, że wymogiem utrzymania w dobrej kulturze było koszenie okrywy roślinnej w okresie wegetacyjnym przynajmniej raz w roku. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. ponad wszelką wątpliwość zostało stwierdzone, że sporny obszar działki 781 (oznaczony we wniosku o płatność literą E – łąki) nie był koszony. W ocenie Sądu świadczą o tym ustalenia organu administracji publicznej oraz oświadczenia skarżącego. Sąd w całości podzielił stanowisko organu administracji publicznej, że zasady przeprowadzonej spornej kontroli uregulowane zostały w przepisach prawa wspólnotowego, które nie przewiduje konieczności uprzedniego informowania o możliwości wzięcia udziału w kontroli. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. organ administracji publicznej w sposób kompletny i pełny zgromadził materiał dowodowy w zakresie braku stosowania przez skarżącego dobrej praktyki rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska w odniesieniu do łąki. Skarżący nie kwestionował poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. uznał, że wyliczona przez organ administracji publicznej wysokość pomniejszonej płatności z tytułu wspierania działalności na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania została dokonana w sposób zgodny z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny po analizie materiału dowodowego nie dopatrzył się uchybień organu administracji, skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej decyzji organu administracji I instancji. W skardze kasacyjnej L. K. zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 9 października 2007 roku , wydany w sprawie sygnatura akt I SA/Go 599/07. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.p.s.a. oraz 3 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. przez przyjęcie, iż działka numer 178 była łąką a nie pastwiskiem, a także iż działka nie była koszona. 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, art. 9, art. 10 §1, art. 11, art. 77 §1, art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 3) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji prawa materialnego, polegającego na błędnym zastosowaniu przepisu § 1 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zamiast przepisu § 1 ust. 1 pkt. 4 tego rozporządzenia. Wnoszący skargę kasacyjną wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wnosi o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz obciążenie skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną oparła swoje zarzuty na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w treści art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozważania należy rozpocząć od zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie Sądu tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy podkreślić, że wskazane w ramach tej podstawy kasacyjnej zarzuty są bezzasadne. Kwestionując ustalenia faktyczne przyjęte w zaskarżonym wyroku strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit.c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów art.7, art. 9,art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, a także zarzuca naruszenie przez sąd administracyjny art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zmianami) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. Na wstępie należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. zasadnie uznał, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego są wyczerpujące i zezwalają na przyjęcie, iż ustalony stan faktyczny sprawy jest zgodny z rzeczywistością. Trafnie Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, iż protokół z kontroli dokonanej w dniu [...] grudnia 2005 roku na działce rolnej oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania literą C, a znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 781, został doręczony L. K. W tym miejscu należy także stwierdzić, iż strona wnosząca skargę kasacyjną pisząc o "..domniemanej kontroli" w istocie nie kwestionuje, iż do takiej kontroli doszło, skoro nie akceptuje wyników tej kontroli, a sam skarżący po jej przeprowadzeniu złożył stosowne wyjaśnienia, w których potwierdził, że sporna działka była łąką a nie pastwiskiem. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący zapoznał się z aktami sprawy administracyjnej i złożył stosowne wyjaśnienia w sprawie. Jednocześnie należy wskazać, iż w zakresie odnoszącym się do informowania o przeprowadzanej kontroli, zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu administracji publicznej odwołujące się do uregulowań zawartych w art.17 ust.1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L.01.327.11). Wskazany przepis prawa dopuszcza możliwość przeprowadzania kontroli bez powiadamiania producenta rolnego. Oznacza to, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny, iż w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej nie naruszyły zasad, o których mowa w art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną była informowana o przebiegu postępowania administracyjnego, w tym o okolicznościach faktycznych i prawnych dotyczących tego postępowania, miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków oraz wyjaśnień. Ponadto należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej trafnie Sąd I instancji uznał, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uwzględniając treść złożonego przez skarżącego wniosku oraz biorąc pod uwagę treść protokołu kontroli, a także mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego złożone w toku postępowania administracyjnego (po przeprowadzonej kontroli spornej działki) zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż organ administracji publicznej zgromadził w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który dawał podstawy do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością, a uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art.145 § 1 lit.c p.p.s.a. Na marginesie rozpatrywania zgłoszonych zarzutów należy wskazać, iż przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. zawiera jednostki redakcyjne w postaci punktów 1,2,3, a w ramach punktu 1 § 1 art. 145 p.p.s.a mieści się jednostka redakcyjna w postaci litery c. Biorąc jednak pod uwagę treść uzasadnienia skargi kasacyjnej należało uznać, że skarżący postawił Sądowi I instancji zarzut naruszenia normy art. 145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. Brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.1 § 2 ustawy- Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. Po pierwsze stwierdzić należy, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia wymogi, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto należy w pełni podzielić stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 23 maja 2007 roku wydanego w sprawie sygnatura akt I OSK 1874/06, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, iż przepis art. 1 p.u.s.a. jest przepisem prawa ustrojowego, jego treść wyjaśnia funkcje pełnione przez sądy administracyjne, a więc nie jest to przepis, który regulowałby postępowanie przed sądem administracyjnym. Z tej przyczyny art. 1 p.u.s.a. nie mieści się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Również przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje jedynie cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie wyjaśniania stanu faktycznego sprawy sądowoadministracyjnej. Wreszcie stwierdzić należy, że nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, a tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit.a p.p.s.a. Z przyczyn, o których była już wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż strona skarżąca w skardze kasacyjnej stawia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt.1 lit.a p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje na błędne zastosowanie przepisu § 1 ust.1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. 65/04, poz.600 ze zmianami). Przypomnieć więc należy, że w dacie składania wniosku producent rolny jest zobowiązany do wskazywania we wniosku tylko tych gruntów, które spełniają warunki do przyznania określonej płatności, a więc są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. W odniesieniu do gruntów rolnych będących łąkami, przesłanka utrzymywania ich w dobrej kulturze rolnej była spełniona jeżeli była koszona okrywa roślinna. Z tym, że zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 1 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska było, w przypadku łąk, koszenie trawy, co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym. Po zmianie rozporządzenia, która nastąpiła rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 lutego 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 36, poz. 326) z dniem 16 marca 2005 r., utrzymywaniem łąk w dobrej kulturze rolnej jest koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie, co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca. Skoro więc z ustaleń faktycznych wynika, że sporna działka była łąką to przy ustaleniu, iż nie była koszona zasadne jest stanowisko, że nie spełniała wymogu dotyczącego utrzymywania w dobrej kulturze rolnej. Tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, iż doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawnej polegającej na błędnym jej zastosowaniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. w związku z art.204 pkt.1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.