I SA/Ol 466/09

SENTENCJA Dnia 21 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE I. B.wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej uchylającą decyzję organu I instancji i ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2004 r. Po wniesieniu skargi złożyła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. We wniosku wywiodła, iż decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Taki stan rzeczy uzasadnia zdaniem wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto wskazała, iż interes społeczny polegający na konieczności kreowania zaufania obywateli do organów Państwa oraz znaczna kwota zobowiązania podatkowego określona wadliwa decyzja stanowią przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Wreszcie podniosła, że brak wstrzymania wykonania aktu spowoduje jego niesłuszne wykonanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie bada zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa. Stąd wskazanie naruszenia przez organ - zdaniem Strony – przepisów prawa nie ma decydującego wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przesłanki, których zaistnienie uzasadnia orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, aktu, czynności przewidziane są w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a Z treści przepisu wynika, iż sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brzmienie przepisu pozwala na stwierdzenie, że Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji wówczas, kiedy wniosek został skierowany do Sądu, a ze wskazanych okoliczności wynika, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie niniejszej pierwszy z warunków został spełniony. Wprawdzie sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został skierowany do Dyrektora Izby Skarbowej, ale po przekazaniu akt Sądowi, Skarżąca złożyła pismo (k. 34), w którym wywiodła, że składa wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu sądowym. Na skutek tego Sąd stał się właściwy do rozpoznania w/w wniosku. Jak wyżej wskazano przesłankami, których wystąpienie uzasadnia orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Z treści wniosku nie wynika, by wykonanie decyzji mogło spowodować u Skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca nie uprawdopodobniła także, by brak orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji rodził niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Analiza treści w/w art. 61 §3 p.p.s.a. pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że motywacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne związki pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania decyzji, a wystąpieniem zagrożeń przewidzianych w tym przepisie. Takiego związku Skarżąca nie wykazała i dlatego Sąd na podstawie art. 61 §3 p.p.s.a. i art. 61 §5 p.p.s.a orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności nie dokonuje merytorycznej oceny zaskarżonego aktu bądź czynności. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu bądź czynności następuje dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy, a nie przy rozpoznaniu zagadnień incydentalnych.