I OZ 974/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Cz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 161/09 o odrzuceniu wniosku J. Cz. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 161/09 odrzucił skargę J. Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego. Odpis tego postanowienia został doręczony w dniu 24 marca 2009 r. do rąk G. S., jak wynika z adnotacji poczty, dorosłego domownika i syna skarżącego. W dniu 1 kwietnia 2009 r., skarżący wniósł do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu tego wniosku podał, że zaskarżoną decyzję odebrał ze skrzynki pocztowej w dniu 18 stycznia 2009 r. w czasie organizowanego przez pocztę strajku. Dodatkowo wyjaśnił, iż postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi otrzymał w dniu 26 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r., odrzucił wniosek J. Cz. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 24 marca 2009 r. W tym dniu bowiem, stosownie do art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nastąpiło skuteczne doręczenie postanowienia Sądu z dnia 17 marca 2009 r. Tym samym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 31 marca 2009 r. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, iż wniosek skarżącego wniesiony w dniu 1 kwietnia 2009 r. jest spóźniony i jako taki, podlega odrzuceniu, stosownie do art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. J. Cz. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że G. S. jest dla niego osobą postronną i nie powinien odbierać kierowanej do skarżącego korespondencji. Dodatkowo w piśmie z dnia 3 lipca 2009 r. wyjaśnił, iż G. S. zamieszkuje wraz z nim, lecz nie jest jego synem, a synem jego żony, ma wprawdzie 26 lat, jednak "posiada rozum dziecka 12-letniego" i ukończył szkołę specjalną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 powołanej wyżej ustawy - spóźniony lub za mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne m.in. to, czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu, 24 marca 2009 r. Stosownie bowiem do art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przez pojęcie "dorosły" należy rozumieć osobę pełnoletnią, zaś domownikiem jest osoba zamieszkująca pod jednym adresem z adresatem przesyłki, przy czym domownik nie musi być spokrewniony z adresatem, nie musi również prowadzić z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Sądu z dnia 17 marca 2009 r. wynika, iż zostało ono doręczone w dniu 24 marca 2009 r. G. S.. Jak przyznał sam skarżący jest to osoba pełnoletnia zamieszkująca wraz z nim. W tej sytuacji doręczenie to należy uznać za skuteczne. Na skuteczność tego doręczenia nie ma wpływu podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w jego ocenie G. S. "posiada rozum 12-letniego dziecka", bowiem nie została ona poparta żadnymi dowodami. Mając powyższe na względzie, uznać należy, iż prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu złożony w dniu 1 kwietnia 2009 r., jest spóźniony i jako taki, stosownie do art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.