VII SA/Wa 1618/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi [...]. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zainstalowania tablicy reklamowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Polska Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją Nr [...]z dnia [...] lipca 2009r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2008r. wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia spółki [...] Polska zamiaru zainstalowania wolnostojącej dwustronnej tablicy reklamowej na terenie działki nr ewidencyjny [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał prawidłowość decyzji organu I instancji stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie wolno stojące urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale związanym z gruntem. Organ odwoławczy powołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Zważywszy, że na przedmiotową inwestycję składają się tablica reklamowa o dużych wymiarach, całkowicie zagłębiona w ziemi stopa fundamentowa o wymiarach 2,20 x 2,20 m oraz słup z rury stalowej, przy wysokości urządzenia ok. 8 m, organ odwoławczy przyjął, iż jest to urządzenie trwale związane z gruntem. Z tego też względu podzielił stanowisko organu I instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor domagając się jej uchylenia i wskazując, że organ nie zrozumiał myśli zawartej w poglądzie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w powołanych orzeczeniach. Strona skarżąca pogląd Sądu podziela, ale podkreśla, że nie oznacza on, iż organy na jego podstawie mogą twierdzić, ze wszystkie urządzenia reklamowe wymagają zastosowania takich rozwiązań technicznych, aby zapewnić urządzeniom reklamowym trwałe związanie z gruntem. Aby to stwierdzić, organ musiałby wykazać taką konieczność za pomocą dowodu z odpowiedniej opinii technicznej. W przedmiotowej sprawie dowodu takiego nie przeprowadzono, a wiec twierdzenie o trwałym powiązaniu z gruntem jest gołosłowne. Powołując liczne orzeczenia sądowe skarżący stwierdził, iż orzecznictwo nie jest jednolite, zaś ocena prawna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny jest wiążąca tylko w konkretnej sprawie, a zatem nie odnosi się do wszystkich innych spraw. Skarżący zarzucił, że ustalenia organu co do przedmiotowego urządzenia jako posiadającego fundament są sprzeczne ze stanem faktycznym i przepisami, które nie definiują fundamentu i na pewno nie uzasadniają użycia tego określenia dla przestawnej podstawy przedmiotowego urządzenia reklamowego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych. Kontrolą sądową objęta jest decyzja organu administracji w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zainstalowania wolnostojącej tablicy reklamowej, którą organ uznał za budowlę o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. Analizując przedłożony projekt wskazać należy, iż jest to projekt powtarzalny z betonowym fundamentem tablicy o zmiennych wymiarach dla określonej lokalizacji, który to fundament każdorazowo należy adaptować dla warunków panujących w miejscu ustawienia (warunki gruntowe). Kluczowym dla przedmiotowej sprawy zagadnieniem będzie to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U.. 207/03, poz. 2016), czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tej ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego przedstawione w licznych orzeczeniach, że jeżeli do budowli z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, a budowla, stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, jest w myśl art. 3 ust. 1 b prawa budowlanego obiektem budowlanym, to w konsekwencji przyjąć należy, iż urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany. Z kolei pojęcie instalowania bliskoznaczne pojęciu montowania (składanie, zespolenie części lub zespołów w dalszy wyrób) odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. Jeżeli wiec w wyniku instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, to zakres prac będzie wynikał ze ściśle zindywidualizowanej sytuacji kreującej wielkość tego urządzenia jak i miejsce jego posadowienia (inne prace będą wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów a inne o wadze kilku ton, podobnie przy wysokości 1 m i wysokości kilkunastu metrów). Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2009r. II OSK 1461/08). Zważywszy, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego jest normą szczególną względem art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie czy planowane prace ujęte w zgłoszeniu nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Analiza przedmiotowego projektu, którego zapis przytoczono wyżej nie pozwala ustalić czy dotyczyć on będzie robót budowlanych związanych z budową, czy też instalowania, bowiem jest to projekt powtarzalny, nie wskazujący na jakim gruncie będzie posadowione to konkretne urządzenie, ani nie określający dokładnie sposobu posadowienia nośnika w ściśle oznaczonym miejscu, a zatem zgłoszenie dokonane przez inwestora nie zostało ściśle zindywidualizowane (brak przystosowania projektu do konkretnej lokalizacji). W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż organ w uzasadnieniu przytoczył oceny konstrukcji urządzeń zawarte w orzeczeniach do innych spraw, nie dokonując starannej analizy przedmiotowego projektu, a w konsekwencji przytoczonych ocen uznał, iż przedmiotowe wolnostojące urządzenie reklamowe jest budowlą. Znaczenie dla organu – jak należy wnosić z uzasadnienia - miało też złożenie projektu budowlanego jaki sporządza się do wniosku o pozwolenie na budowę. Oceniając przedmiotowe zgłoszenie organ nie zażądał od strony wyjaśnień i ewentualnych dokumentów, które umożliwiłyby pełną ocenę, a tym samym nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, naruszając tym samym zapis art. 7 i 77 § 1 kpa w związku z art. 138 § 1 kpa co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i stanowi podstawę uchylenia decyzji organu odwoławczego w świetle art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270). Orzekając ponownie organ dokona stosownych ustaleń – jak wyżej wskazano – koniecznych dla dokonania oceny i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 w/w ustawy.