I OSK 1847/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 752/11 o odrzuceniu skargi J. K. na pismo Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie nauczycieli postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 752/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. K. na pismo Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie nauczycieli. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż pismo Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] marca 2011 r. jest oświadczeniem pracodawcy o wypowiedzeniu stosunku pracy z J. K., od którego przysługuje odwołanie do sądu pracy. Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną złożyła pełnomocnik J. K., zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i pkt 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie przez Sąd I instancji w/w skargi skarżącej, w sytuacji gdy przepisy art. 66 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 05, Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) przewidują, że tylko organ uczelni, jakim jest w myśl art. 60 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym – Rektor uczelni, a nie Prorektor ma kompetencje w zakresie podejmowania jakichkolwiek czynności prawnych/działań co do pracowników uczelni, w tym w myśl art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym rozwiązywania umów o pracę, a zatem Prorektor wydając zaskarżone rozstrzygnięcie wkroczył w kompetencje przyznane Rektorowi, co ostatecznie przesądza o tym, że sprawa niniejsza jest sprawą administracyjną podlegającą zbadaniu co do zgodności z obowiązującym prawem przez sąd administracyjny. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a ponadto przyznanie skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od ponoszenia opłat sądowych w całości. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Rektor Uniwersytetu [...] w K., wnosząc o odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy pod nieobecność organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że w art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przyjęto domniemanie właściwości sądów powszechnych. Wyjątek od tej reguły zawarty jest w treści art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej (...)" Rozwinięciem powyższego przepisu jest przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Stosownie do art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 art. 1 kontrola sprawowana jest przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej. Katalog rozstrzygnięć należących do kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. występuje, gdy akt lub czynność podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, określonego w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Odnośnie art. 3 § 2 pkt 4, stanowiącego iż sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy wskazać iż i w tym przypadku akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, pismo z dnia [...] marca 2011 r. wydane z upoważnienia Rektora Uniwersytetu [...] w K. przez Prorektora ds. Organizacyjnych tegoż Uniwersytetu w sprawie rozwiązania za wypowiedzeniem stosunku pracy zawartego na podstawie mianowania z J. K. nie mieści się w powyższym katalogu rozstrzygnięć należących do kognicji sądu administracyjnego. Powyższe pismo jest bowiem oświadczeniem pracodawcy – Rektora Uniwersytetu [...] w K. o wypowiedzeniu stosunku pracy z J. K., od którego przysługuje odwołanie do sądu pracy. Stosownie do art. 123 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), stosunek pracy z mianowanym nauczycielem akademickim może być rozwiązany przez wypowiedzenie dokonane przez jedną ze stron. W myśl art. 136 ust. 1 w/w ustawy w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2005 r. Nr 10 poz. 71 z późn. zm.), zaś zgodnie z ustępem drugim powołanego przepisu spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy. Wskazać należy, że zaskarżone pismo zawierające wypowiedzenie stosunku pracy nie jest decyzją administracyjną. Rozstrzyganie indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej może nastąpić bowiem tylko, gdy kompetencja taka wynika wyraźnie z konkretnego przepisu prawa. Podstawę materialnoprawną pisma z dnia [...] marca 2011 r. stanowią przepisy prawa pracy. Tylko w przypadku tzw. stosunków służbowych, stanowiących podstawę pełnienia służby w wojsku i innych służbach mundurowych rozstrzygnięcia dotyczące zwolnienia ze służby podlegają kontroli sądów administracyjnych. Bezspornym jest, że stosunek prawny łączący J. K. z Rektorem Uniwersytetu [...] w K. nie jest tego rodzaju stosunkiem służbowym. Wyłączona zatem została kognicja sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na pismo wydane przez Prorektora ds. Organizacyjnych Uniwersytetu [...] w K., a sprawa niniejsza należy do właściwości sądu powszechnego, co jednoznacznie wynika z treści art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z powodu braku kognicji sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do podstaw kasacyjnych przytoczonych w piśmie sporządzonym osobiście przez skarżącą, albowiem stosownie do art. 183 § 1 zd. 2 p.p.s.a. strony mogą przytaczać nowe uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie zaś nowe podstawy kasacyjne. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.