II SA/Op 353/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W., Oddział Gospodarowania Nieruchomościami we W. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku z zakresu nadzoru sanitarnego postanawia umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez A S.A. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...] o nałożeniu na skarżącą grzywny w wysokości 5000,00 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia 30 maja 2006 r. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w/w postanowienia w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w tym: - art. 120 § 2 w zw. z art. 119 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne jego zastosowanie w wyniku przyjęcia, iż nałożenie grzywny jest niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku określonego w decyzji z dnia 30 maja 2006 r., - art. 7 § 2 w/w ustawy poprzez jego niezastosowanie w wyniku przyjęcia, iż nałożenie grzywny stanowi najmniej uciążliwy dla zobowiązanego środek egzekucyjny, w sytuacji gdy podjął on czynności zmierzające do wykonania obowiązku i nie było konieczności obciążania go dodatkowymi kosztami. Jednocześnie pełnomocnik wywiódł, iż termin wykonania obowiązków nałożony na skarżącą jest nieprawidłowy, gdyż został ustalony w sposób niemożliwy do dotrzymania. Pismem procesowym z dnia 06 grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie czynność procesowa skarżącej nie zmierza do obejścia prawa. Na obecnym etapie postępowania nie można również przyjmować, iż zaskarżone postanowienie dotknięte jest wadą nieważności. Tym samym nie występują w sprawie przesłanki negatywne wyłączające możliwość uznania tej czynności za prawnie skuteczną. W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 przywołanej ustawy, stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić jak w sentencji.