II SA/Kr 739/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Ewa Rynczak ( spr ) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2008r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [....] .działając na podstawie art. 134 k.p.a, oraz art. 129 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania A.B. od decyzji z dnia [....] Burmistrza Miasta i Gminy N. w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wcześniej postanowieniem z dnia [....] Kolegium odmówiło A.B. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa decyzja została doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego (art. 43 k.p.a.) w dniu ........ grudnia 2007 r. Oznacza to, iż termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu ........grudnia 2007 r. Natomiast podanie zawierające odwołanie wpłynęło do organu l instancji w dniu .... stycznia 2008 r., a nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu ..... stycznia 2008 r., a więc po 31 grudnia 2007 r. Organ wskazał następnie, że odwołujący nie kwestionuje uchybienia terminu, złożył bowiem wniosek o jego przywrócenie. Jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z [....] odmówiło przywrócenia uchybionego terminu. Skargę na powyższe postanowienie złożył A.B. zarzucając naruszenie: - art. 43 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że doszło do doręczenia zastępczego wobec nie zrealizowania przesłanek z tego przepisu, a zwłaszcza osoba odbierająca pismo musi zobowiązać się do jego oddania adresatowi osobiście - art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że nie zachodziły podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy organ nie zbadał całości materiału dowodowego, nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, błędnie zastosował przepisy prawa, a tym samym naruszył 1 podstawowe zasady postępowania przewidziane kodeksem postępowania administracyjnego tj. zasadę legalności działania, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasadę informowania stron; - art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że znajduje on zastosowanie w omawianym przypadku, gdy tymczasem przepis ten nie powinien mieć zastosowania w sprawie. Jednocześnie skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją RP art. 24 § 1 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zakresie, w jakim pozbawia stronę możliwości złożenia wniosku o wyłączenie członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego ze składu orzekającego w sytuacji, gdy ten sam członek bierze udział w wydaniu następujących po sobie dwóch lub więcej postanowień będących ze sobą w merytorycznym związku, a wydanie pierwszego z postanowień nie uwzględniającego żądania strony automatycznie wpływa na treść drugiego z postanowień. Wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [....] , o skierowanie zapytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zawieszenie postępowania ,nadto o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, pozostawiając do uznania Sądu wniosek w zakresie zgodności z Konstytucją RP art. 24 § 1 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutów organ podał, iż doszło do prawidłowego doręczenia decyzji z [....] . Decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącego (adresata decyzji) wobec jego nieobecności w domu, a zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2000 r. (sygn. V SA 796/00, LEX nr 79234): "Skoro w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się w myśl art. 43 kpa do rąk dorosłego domownika, przeto uznać należy, że w przypadku awizowania przesyłki dorosły domownik uprawniony jest również do jej odbioru w urzędzie pocztowym.". Należy podkreślić, iż art. 43 k.p.a. nie wymaga posiadania przez dorosłego domownika ani ogólnego ani specjalnego pełnomocnictwa do odbioru pisma. Odnośnie problemu przywrócenia terminu, to dopiero w skardze skarżący podał, iż syn oddał mu przesyłkę cztery dni później "sugerując, iż właśnie ją odebrał". Natomiast we wniosku o przywrócenie terminu złożonym przez pełnomocnika skarżącego radcę prawnego M.P. jako wymagane uprawdopodobnienie wskazano fakt, iż syn odebrał korespondencję zawierającą decyzję i "nie przekazał jej ojcu". Oczywistym jest, że tak wskazana okoliczność nie uzasadniała przywrócenia terminu, ponieważ z akt jednoznacznie wynika, iż K.B. przekazał pismo A.B. . Wnoszący o przywrócenie terminu ma wskazać okoliczności uzasadniające przywrócenie i uprawdopodobnić je, a organ administracji nie może z urzędu "rozszerzać" zakresu rozpoznania wniosku na podstawy nie opisane we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art.135p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia SKO w K. z dnia [....] w oparciu o wyżej określone zasady postępowania uznał, że postanowienie to nie narusza prawa. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające ustalając prawidłowo stan faktyczny sprawy oraz wskazując na właściwą podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy skarżący A.B. w sposób prawidłowy odebrał awizowaną do niego przesyłkę i złożył w terminie zażalenie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [....] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej. Bezspornym w sprawie jest, że SKO w K. postanowieniem z dnia [....] odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [....] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej w łącznej kwocie [....] zł, po rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [....]. o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych i zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji z dnia [....] . wynika, że przesyłka skierowana do adresata – A.B. była awizowana w dniu [....] . Doręczyciel na odwrocie tej przesyłki osobiście sporządził stosowną adnotację iż wobec niemożliwości doręczenia pisma adresatowi i braku osoby, która podjęłaby się oddać adresatowi to pismo, złożył je w Urzędzie Pocztowym w W. w dniu [....] , a zawiadomienie o tym umieścił w skrzynce pocztowej. Adnotację tę opatrzył swoim podpisem i datą: [....] . Z tegoż samego zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki ze strony pierwszej wynika, że tę awizowana przesyłkę w tym samym dniu, tj. [....] odebrał osobiście na poczcie K.B. Z akt sprawy wynika, że K.B. jest pełnoletnim synem skarżącego A.B. i wspólnie z nim zamieszkuje - (vide: pismo Urzędu Pocztowego w W. z dnia ......k. ..... akt adm.). W związku z powyższym trafnie organ administracji ustalił, iż doręczenie przesyłki dla skarżącego nastąpiło w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" o którym mowa w art. 43 k.p.a. Stosownie do tego przepisu w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W ocenie Sądu odebranie z Urzędu Pocztowego pisma przez pełnoletniego syna skarżącego który wspólnie z ojcem zamieszkuje wyczerpało przesłanki skutecznie doręczonej przesyłki z datą jej odbioru w dniu [....]., w myśl art. 43 k.p.a., a więc doręczenia zastępczego. W związku z tym 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji z dnia [....] upływał dla skarżącego z dniem: [....]. Skoro zatem skarżący odwołanie złożył w dniu: [....] (vide: prezentata poczty na kopercie z datą [....] r.- k..... akt adm.), a więc po upływie zakreślonego terminu, to zasadnie organ postanowieniem z dnia [....] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to w ocenie Sądu, należy uznać je wszystkie jako nieuzasadnione. Skarżący zarzuca, że syn nie miał umocowania od niego do odebrania przesyłki z poczty i dlatego takie doręczenia należy uznać jako nieskuteczne. Stanowisko to jest błędne, gdyż doręczenie zastępcze w trybie art. 43 k.p.a. nie przewiduje przedłożenia pełnomocnictwa do odbioru przesyłki awizowanej i prawidłowo została ona odebrana przez pełnoletniego syna skarżącego, który wspólnie z ojcem zamieszkuje. Nietrafny jest też zarzut, iż skarżący przesyłkę odebrał od syna w dniu [....] a nie [....] w związku z tym termin do wniesienia odwołania powinien biec od [....], a nie od [....]. ponieważ datą odbioru awizowanej przesyłki jest data potwierdzenia odbioru tej przesyłki z poczty, która nastąpiła w dniu [....] .Nietrafny jest też zarzut pozbawienia skarżącego możliwości złożenia wniosku o wyłącznie członka Kolegium SKO w K. ze składu orzekającego w sytuacji kiedy ten sam członek bierze udział w wydaniu następujących po sobie postanowień, gdyż przepisy art. 27 k.p.a. w zw. z art. 24 k.p.a. enumeratywnie wyliczają okoliczności w jakich następuje wyłącznie członka Kolegium, i takiej możliwości w niniejszej sprawie jaką opisuje skarżący nie przewidują. W ocenie Sądu, organ nie naruszył też przepisów art. 6 k.p.a. do art. 9 k.p.a. i art. 58 k.p.a., ponieważ postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.), a uzasadnienie postanowienia wyczerpuje przesłanki określone w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie bowiem zawiera wskazanie faktów, które organ uznał z udowodnione, dowodów na których się oparł oraz wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.