II SA/Rz 304/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi E. F. i J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącym E. F. i J. F. solidarnie połowę uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł /słownie: sto złotych/. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] Wójt Gminy zatwierdził projekt podziału działki nr 718 o pow. 0,4057 ha, położonej we wsi M. gm. J., będącej własnością J. i E. F., na działki nr: 718/1 o pow. 0,2487 ha 718/2 o pow. 0,0927 ha 718/3 o pow. 0,0643 ha Na skutek odwołania E. i J. F. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez E. i J. F. Skarżący domagali się jej uchylenia, wskazując na naruszenie art. 93 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który dopuszcza podział nieruchomości pod warunkiem uzyskania przez nowo wydzielone działki dostępu do drogi publicznej. Pismem z dnia 12 października 2009 r. (data wpływu do Sądu – 14.10.2009 r.) skarżący cofnęli swoją skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy o zatwierdzeniu projektu podziału działki nr 718. Wskazali, że na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego zbyli na rzecz Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nieruchomość, której dotyczy zaskarżona decyzja. W tej sytuacji uznali kontynuowanie postępowania za zbędne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed Sądem inicjuje skarga złożona przez uprawniony podmiot. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Kwestię tę reguluje art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uznaje je za niedopuszczalne tylko wówczas jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tego rodzaju okoliczności nie zaistniały w niniejszej sprawie. Cofnięcie skargi jest zatem skuteczne, a w takiej sytuacji art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje umorzenie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. umorzył postępowanie. Jako że skarga została cofnięta przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została kierowana, Sąd orzekł o zwrocie połowy uiszczonego wpisu od skargi, w oparciu o art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.