II OSK 1849/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia del. NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. M. i T. M. z dnia 9 listopada 2010r. dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej H. M. i T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 615/09 w sprawie ze skargi H. M. i T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. znaki: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić zawieszenia postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 615/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi H. i T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Żory z dnia [...] stycznia 2006 r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. P. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli H. i T. M.. Następnie pismem z dnia 9 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zawieszenie postępowania kasacyjnego z uwagi na toczącą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach sprawę, dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Do wniosku załączył odpis wyroku WSA w Gliwicach z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 90/10, w którym stwierdzono nieważność decyzji lokalizacyjnej i w jego kontekście wywiódł, że rozstrzygnięcie wniesionej skargi kasacyjnej uzależnione jest od wyniku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Jednocześnie, stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepisy powyższe znajdują zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (art. 193 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie brak jest zgodnego wniosku stron o zawieszenie postępowania, zaś powołane przez pełnomocnika skarżących okoliczności dotyczą przesłanki zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a więc umożliwiającej sądowi administracyjnemu zawieszenie postępowania z urzędu, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w realiach niniejszej sprawy od wyniku postępowania w sprawie ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nawet jeżeli decyzja ta była jedną z przesłanek wydania decyzji stanowiącej przedmiot postępowania nieważnościowego w niniejszej sprawie, nie zależy ani możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej H. i T. M., ani też wynik postępowania kasacyjnego. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, uwzględnia stan faktyczny i prawny aktualny na dzień wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej. Ewentualne, późniejsze wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji o warunkach zabudowy, pozostawać musi poza zakresem rozważań, jako nie mające wpływu na rozstrzygnięcie. Rozpoznanie dodatkowego zarzutu poza granicami wniesionej skargi kasacyjnej naruszałoby przy tym wynikającą z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego tymi granicami. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie nie dotyczy przy tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 sierpnia 2010 r., wydanego w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. Wskazać również należy, że zawieszenie postępowania dopuszczalne jest w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Wprawdzie celowość zawieszenia postępowania powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu (patrz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, s. 301-303), ale pogląd ten dotyczy przede wszystkim postępowania przed sądem I instancji, który nie jest – w przeciwieństwie do Naczelnego Sądu Administracyjnego - związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Podsumowując powyższe powiedzieć należało, iż jeżeli nawet doszłoby do prawomocnego stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej, to rozstrzygnięcie takie nie miałoby wpływu na wynik niniejszego postępowania. Zaistnienie takiego wpływu jest warunkiem sine qua non zwieszenia postępowania na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.sa., a jego brak prowadzić musi do odmowy zastosowania takiej instytucji procesowej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.