II OZ 1001/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K., J. S., A. P., B. G., A. P., L. G., A. K.-K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 189/09 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K., J. S., A. P., B. G., A. P., L. G., A. K.-K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 189/09 oddalił wniosek H. K., J. S., A. P., B. G., A.P., L. G., A. K.-K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] uchylającej w całości decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę ośrodka handlowo-usługowego z programem mieszkaniowym oraz decyzji zatwierdzającej aneks do projektu tej inwestycji, oraz stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Lublińcu z dnia [...] kwietnia 1994 r. oraz z dnia [...] marca 1995 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzającej aneks do projektu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu nie został przez skarżących należycie uzasadniony. Okolicznością usprawiedliwiającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może być bowiem argument, że zaskarżona decyzja uniemożliwi wykonywanie wszelkich inwestycji w obiekcie, co spowoduje, że nieremontowany obiekt będzie w nieodpowiednim stanie technicznym. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili błąd formalny polegający na oddaleniu wniosku, zamiast odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą zaś Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, s.168). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza lakonicznym wskazaniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi wykonywanie do czasu zakończenia procedury legalizacyjnej wszelkich inwestycji w przedmiotowym obiekcie, nie zawierał żadnego uzasadnienia, wobec czego nie mógł on odnieść oczekiwanego skutku. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających stwierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, 2008r., str. 219). Uznać zatem należy, że zasadnie wniosek złożony w niniejszej sprawie został zaskarżonym postanowieniem oddalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.