II AKa 102/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 102/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 25 listopada 2019 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Grzegorz Salamon</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Przemysław Filipkowski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – sekr. sąd. Sylwester Leńczuk</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale prokuratora Leszka Woźniaka</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2019 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">M. W. (1)</span> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">L. z d. N.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 30 listopada 2018 r. sygn. akt XII K 105/18</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1/ odnośnie czynu przypisanego w punkcie I wyroku przyjmuje, iż oskarżony <span class="anon-block">M. W. (1)</span> działał w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia <span class="anon-block">A. G. (1)</span>;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2/ odnośnie czynu przypisanego w punkcie II wyroku przyjmuje, iż oskarżony <span class="anon-block">M. W. (1)</span> działał w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a za podstawę prawną skazania przyjmuje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a>;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->3/ odnośnie czynu przypisanego w punkcie III wyroku przyjmuje, iż oskarżony <span class="anon-block">M. W. (1)</span> posiadał amunicję w postaci sześciu sztuk nabojów;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->II. utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem</strong> z dnia 30.11.2018 r. sygn. akt XII K 105/18 skazał oskarżonego <span class="anon-block">M. W. (1)</span>:</p> <p>I/ za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> /w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a>/ na szkodę <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> wymierzył mu karę 13 lat pozbawienia wolności;</p> <p>II/ za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> /w brzmieniu obowiązującym w dacie czynu przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a>/ na szkodę <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> wymierzył mu karę 10 lat pozbawienia wolności;</p> <p>III/ za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 kk</a> na karę 2 lat pozbawienia wolności;</p> <p>IV/ na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> w brzmieniu obowiązującym w dacie czynów w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> połączył wymierzone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4 pkt. 1;art. 4 pkt. 2;art. 4 pkt. 3)">pkt I-III</a> kary jednostkowe i wymierzył oskarżonemu karę łączną 13 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Ponadto orzeczono o dowodach rzeczowych, zaliczeniu na poczet kary łącznej na okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 07.11.2017 r. do dnia 30.11.2018 r. i zwolniono oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Wyrok Sądu I instancji skazujący <span class="anon-block">M. W. (1)</span> zaskarżyła w całości jego obrońca <span class="anon-block">adw. M. O.</span>, która na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku tj.:</p> <p>1/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a>, polegającą na przekroczeniu przez Sąd Okręgowy zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu ich dowolnej oceny, naruszeniu zasady obiektywizmu i nieuwzględnieniu całości ujawnionych okoliczności poprzez uznanie za istotne jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a nieuwzględnienie okoliczności świadczących na jego korzyść, poprzez ustalenie stanu faktycznego w oparciu o zeznania <span class="anon-block">M. W. (2)</span>, mimo że na etapie postępowania przygotowawczego był on przesłuchiwany bez obecności biegłego psychologa, jego zeznania ze śledztwa i rozprawy nie są zgodne i konsekwentne, zaś jak wynika z opinii psychologa „do zeznań <span class="anon-block">M. W. (2)</span> należy podchodzić z pewną ostrożnością, ponieważ stan nietrzeźwości świadka, szok po uderzeniu metalową pałką w głowę, mogły okresowo wpływać ograniczająco na jego zdolność postrzegania czy zapamiętywania zdarzeń i faktów z przeszłości”;</p> <p>2/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 5 § 410)">art. 5 § 2 i 410 k.p.k.</a>, polegającą na przekroczeniu przez Sąd Okręgowy zasady swobodnej oceny dowodów, dokonaniu ich dowolnej oceny, naruszeniu zasady obiektywizmu i rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, poprzez ustalenie stanu faktycznego w oparciu o zeznania <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, mimo że na etapie postępowania przygotowawczego nie rozpoznał on oskarżonego jako sprawcy czynu, w swoich zeznaniach podawał rysopis sprawcy usiłowania zabójstwa odbiegający od wyglądu oskarżonego, świadka nie udało się przesłuchać na rozprawie, drugi z pokrzywdzonych - <span class="anon-block">M. P. (1)</span> nie rozpoznał oskarżonego jako sprawcy czynów, zaś obiektywne dowody w postaci opinii kryminalistycznych z zakresu biologii i daktyloskopii przeczą tezie, że to oskarżony przy użyciu posiadanej broni usiłował dokonać zabójstwa <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>,</p> <p>- co w konsekwencji doprowadziło do uznania winy oskarżonego w zakresie przypisanych czynów.</p> <p>W konkluzji skarżąca wniosła o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych czynów.</p> <p>Drugi obrońca <span class="anon-block">adw. P. K.</span> przyłączył się do tej apelacji.</p> <p>Dodatkowo oskarżony nadesłał pismo, w którym zarzucił niewłaściwą ocenę dowodów i wniósł o uniewinnienie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zdaniem Sądu Odwoławczego, apelacja i wnioski obrońców oraz oskarżonego dotyczące zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie, chociaż doprowadziły do pewnych korekt wyroku.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy trafnie uznał, że oskarżony <span class="anon-block">M. W. (1)</span> usiłował dokonać zabójstwa <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, oddając do nich strzały z broni palnej w postaci rewolweru <span class="anon-block">N.</span>. Dokonując analizy ujawnionych dowodów nie dopuścił się naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, statuującego tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów, która nakazywałaby poczynić istotne odmienne ustalenia w zakresie takiego działania i winy oskarżonego. Jak podnosi się w orzecznictwie, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a nadto pozostaje w zgodzie we wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie udokumentowane w uzasadnieniu wyroku /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego sygn. IV KK 104/2018 z 11.04.2018 r. lex nr 2498022/. Do takiego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> doszło jedynie w zakresie przyjęcia u oskarżonego zamiaru bezpośredniego, a nie ewentualnego pozbawienia życia, o czym niżej. Spowodowało to błędy w ustaleniach faktycznych, co wynika z analizy zebranych dowodów. Sąd I instancji oparł się na całości przedstawionego mu materiału dowodowego oraz wobec tego nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, ponieważ uchybienie normie zawartej w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> może nastąpić jedynie w wypadku nieuwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a nie poprzez nieuwzględnienie czegoś, co potencjalnie dopiero mogłoby zostać na tej rozprawie ujawnione /tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.03.2014 r. sygn. III KK 396/13, lex nr 1451526/. Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności ujawnione w toku przewodu sądowego zostały zaś omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.</p> <p>Chybiony jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, gdyż Sąd I instancji nie miał nieusuwalnych, obiektywnych wątpliwości co do zachowania oskarżonego i innych uczestników zdarzenia, a ich istnienie warunkuje zastosowanie tego przepisu. Zarzut obrazy tego przepisu może być uznany za skuteczny tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego sygn. V KK 68/2018 z 04.04.2018 r. lex nr 2488989/. Ponadto nieprawidłowe jest łączenie zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, ponieważ niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać dopiero w następstwie oceny dowodów przeprowadzonej zgodnie z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Wtedy dopiero można bowiem stwierdzić, czy wątpliwości, jeśli w ogóle występowały, były poważne i istotne, a nie jedynie spekulatywne oraz czy i jakie miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Zarazem w sytuacji, gdy dokonanie określonych ustaleń faktycznych zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów lub też dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady <em> <!-- -->in dubio pro reo</em>. Ewentualne zastrzeżenia powinny być w takiej sytuacji podnoszone i rozstrzygane na płaszczyźnie zachowania lub przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. To zaś, że w toku postępowania zarysowały się różne wersje przebiegu zdarzenia nie oznacza zaistnienia przesłanek, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Rozstrzygnięciu powstających wątpliwości służy bowiem inicjatywa dowodowa oraz ocena przeprowadzonych dowodów zgodna z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> /tak np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.02.2018 r. sygn. III KK 286/17, lex nr 2559388/.</p> <p>Natomiast niespełnienie wymogów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> nie może stanowić samodzielnej podstawy zmiany lub uchylenia wyroku, skoro jest to uchybienie o charakterze procesowym /<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>/, a więc wymaga wykazania możliwego wypływu na treść orzeczenia. Takiego wpływu obrońcy nie wykazali. Kwestię te przesądza nadto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455 a)">art. 455a kpk</a>, który wyklucza uchylenie wyroku z powodu niespełnienia przez uzasadnienie wymagań z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>.</p> <p>Sąd Okręgowy zasadnie uznał, że przebieg wydarzeń wypływa przede wszystkim ze złożonych w toku śledztwa zeznań pokrzywdzonych <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> oraz świadka <span class="anon-block">M. W. (2)</span> pseudonim <span class="anon-block"> (...)</span>, wspartych przez relacje <span class="anon-block">W. P. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. Nie pominął przy tym różnic występujących w zeznaniach świadków i generalnie prawidłowo je ocenił. Oskarżony <span class="anon-block">M. W. (1)</span> nie przyznał się zaś i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Słusznie jako najbardziej wartościowe potraktowano zeznania <span class="anon-block">A. G.</span>, który nie unikał obciążania siebie samego i przedstawiał dość szczegółowo całość wydarzeń.</p> <p>Jak wynika z analizy dowodów, najpierw <span class="anon-block">A. G.</span> został zaatakowany przez skonfliktowanego z nim <span class="anon-block">M. W.</span>, z którym się bił. Wtedy został kopnięty przez innego mężczyznę, który był w zielono-szarej bluzie oraz był dalej kopany /k.138v-139, 261/. <span class="anon-block">M. W.</span> potwierdził, że bił się z <span class="anon-block">A. G.</span>, ale zaprzeczył, aby brał w tym udział jeszcze ktoś /k.163/. Nadto <span class="anon-block">U. P. (1)</span> potwierdziła, że <span class="anon-block">A. G.</span> pobił <span class="anon-block"> (...)</span> /k.38/.</p> <p>Wedle korelującej z powyższym relacji <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. W. (2)</span> <span class="anon-block">ps. (...)</span> przyjechał z kolegą <span class="anon-block">M.</span>. <span class="anon-block">M. W.</span> przewrócił siedzącego na skuterze <span class="anon-block">A. G.</span> i obaj się szarpali. Potem <span class="anon-block">A. G.</span> z M. i <span class="anon-block">W. P.</span> pojechali szukać <span class="anon-block"> (...)</span> /k.74v-75/. <span class="anon-block">M. B. (1)</span> nie rozpoznała oskarżonego, ale widziała kolegę <span class="anon-block">M. W.</span> bardzo krótko /k.102-103/.</p> <p>Następnie <span class="anon-block">A. G.</span> skontaktował się z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, po czym wraz z ojcem <span class="anon-block">M.</span> - <span class="anon-block">W. P. (1)</span> udali się samochodem w poszukiwaniu <span class="anon-block"> (...)</span>. Po powrocie i zaparkowaniu samochodu <span class="anon-block">A. G.</span> spostrzegł <span class="anon-block">M. W.</span> i tego samego mężczyznę w bluzie. <span class="anon-block">A. G.</span> podszedł do <span class="anon-block">M. W.</span> i uderzył go metalową pałką teleskopową w plecy/prawe ramię i prawe podudzie, na skutek czego <span class="anon-block">M. W.</span> zaczął uciekać a <span class="anon-block">A. G.</span> go gonił /k.139, 262/. <span class="anon-block">M. W.</span> potwierdził, że został uderzony metalową pałką, ale nie wie przez kogo, po czym uciekł i miał nie słyszeć strzałów /k.163/. <span class="anon-block">M. P.</span> także podał, że <span class="anon-block">A. G.</span> zaczął się bić z dobrze zbudowanym mężczyzną /k.29, 60/. Wedle <span class="anon-block">A. G.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span> musiał dochodzić do ławki, kiedy został postrzelony. <span class="anon-block">A. G.</span> słyszał 2 strzały i zaczął wracać, bo nie był w stanie dogonić <span class="anon-block"> (...)</span>. Kolejno do <span class="anon-block">A. G.</span> dobiegł i z odległości 2-3 m oddał 3-4 strzały w/w mężczyzna w bluzie, który początkowo go nie trafił /k.139-139v, 262-263/. W sumie oddał on 5-6 strzałów i również uciekł.</p> <p>Prawidłowo oceniono, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> początkowo nie chciał przekazać wszystkich okoliczności, w tym powodu zajścia, i spotkanie z <span class="anon-block">A. G.</span> fałszywie określił jako rozmowę o „problemach sercowych”. Stwierdził, że nie jest w stanie sobie wszystkiego dokładnie i po kolei przypomnieć. Informacja, że w jego obecności <span class="anon-block">A. G.</span> zaatakował i kopnął także drugi szczuplejszy mężczyzna ubrany w coś jasnego pozostaje w sprzeczności z przekonującą relacją <span class="anon-block">A. G.</span> i nie jest wiarygodna. <span class="anon-block">M. P.</span> pomijał udział swojego ojca w poszukiwaniach i nieprzekonująco przedstawiał, że chciał tylko rozdzielić bijących się. Podał on, że zobaczył błysk, usłyszał huk i poczuł ból na klatce piersiowej, po czym słyszał jeszcze 2 strzały i zobaczył leżącego 2-3 m od siebie <span class="anon-block">A. G.</span>, zaś sprawca odbiegł /k.29, 60v-61/. Następnie <span class="anon-block">M. P.</span> sensownie przyznał, że pojechał z ojcem i <span class="anon-block">A. G.</span>, który został pobity przez <span class="anon-block"> (...)</span>, a kiedy doszedł do ławki, to <span class="anon-block">A. G.</span> i jakiś chłopak pobiegli, padł strzał i został trafiony pociskiem, po czym odskoczył. Sprawca pobiegł w stronę, w którą pobiegli <span class="anon-block">A. G.</span> i pierwszy chłopak. <span class="anon-block">M. P.</span> miał słyszeć jeszcze co najmniej 3 strzały /k.245/, co w większym stopniu koreluje z ilością oddanych strzałów. Wbrew zarzutowi oskarżonego, pokrzywdzony ten nie podaje innej ilości mężczyzn, gdyż opisany „trzeci” mężczyzna /tj. poza <span class="anon-block">A. G.</span> i strzelającym/ to w rzeczywistości ten opisany jako pierwszy i większy, czyli <span class="anon-block">M. W.</span>. Sąd I instancji zasadnie uznał, że relacja <span class="anon-block">M. P.</span> z rozprawy nie jest wartościowa z uwagi na jej treść i chorobę tego pokrzywdzonego.</p> <p>Bezstronny świadek <span class="anon-block">B. K.</span> z balkonu na 6 piętrze widział cienie kilku osób, które krzyczały, po czym jeden mężczyzna uciekł w kierunku bloku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Kiedy był on w połowie drogi między blokami nr 12a i 14a, to świadek usłyszał huk a po chwili około 5 dalszych huków /k.71/. Potem słyszał dźwięk metalu przemieszczającego się po chodniku /k.72/. Wskazuje to na łączną ilość około 6 oddanych strzałów, co koresponduje z ilością łusek w znalezionym rewolwerze oraz świadczy o wielkiej intensywności zajścia. Nadto koreluje to z relacją <span class="anon-block">A. G.</span> o łącznie 5-6 strzałach i oznacza, że do <span class="anon-block">M. P.</span> oddano 2 strzały, a nie 1 strzał, jak błędnie przyjął Sąd Okręgowy /str. 3 uzasadnienia/.</p> <p>Zeznania <span class="anon-block">W. P. (1)</span> nie wnoszą nowych szczegółów. Potwierdził on, że pojechał z synem i <span class="anon-block">A. G.</span>, żeby znaleźć winnego/ych/ pobicia <span class="anon-block">A. G.</span>. Pokrzywdzony ten otrzymał telefon, że ktoś na niego czeka i udali się na <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">W. P.</span> szedł z tyłu i nie przedstawił, kto ani w jakiej sytuacji strzelał /k.83/.</p> <p>Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą, że do oddania strzałów w stronę pokrzywdzonych doszło kolejno. Początkowo <span class="anon-block">A. G.</span> metalową pałką zaatakował <span class="anon-block">M. W.</span> w odwecie za wcześniejsze pobicie, a na skutek działania pokrzywdzonego <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">M. W.</span> uciekł. Wówczas jego kolega oddał strzały – najpierw 2 w stronę nadchodzącego <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a potem pobiegł w kierunku <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">A. G. (1)</span>. W stronę tego ostatniego wystrzelił 3-4 strzały, z których dopiero kolejny był celny. Z relacji <span class="anon-block">A. G.</span> wypływa, że sprawca strzelał do niego do momentu aż trafił, co spowodowało upadek rannego pokrzywdzonego. Jednakże po tym upadku napastnik nie kontynuował ataku na <span class="anon-block">A. G.</span> i nie starał się pozbawić go życia. Po trafieniu pociskiem <span class="anon-block">M. P.</span> także zaprzestał strzelania w jego kierunku i dalej go nie atakował. Zgodnie z logiką wydarzeń i na korzyść sprawcy przyjąć należy, że to pierwszy z dwóch strzałów do tego pokrzywdzonego nie był celny. Nie miał on żadnego powodu do zlikwidowania w/w, którego nie znał i który jedynie pomagał w konfrontacji <span class="anon-block">A. G.</span>. Całość zachowania strzelającego mężczyzny oznacza, iż starał się on pomóc <span class="anon-block">M. W.</span> w sporze z <span class="anon-block">A. G.</span> i towarzyszącym mu kolegą. Uznać trzeba, że opisane postępowanie sprawcy świadczy o chęci powtrzymania i unieszkodliwienia obu pokrzywdzonych, a nie ich skutecznej eliminacji tym bardziej, że byli dla niego osobami obcymi. Natomiast brak jest tu działania tak w ramach obrony koniecznej, jak i z przekroczeniem jej granic. Nie można bowiem mówić o odpieraniu przez napastnika bezpośredniego, bezprawnego zamachu ze strony <span class="anon-block">A. G.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span> na dobro chronione prawem, skoro nie został bezpośrednio zaatakowany. Warunki <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 25)">art. 25 kk</a> nie zachodzą.</p> <p>Nawet nieprzekonująca i podważona przez Sąd I instancji relacja pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> z 22.04.2014 r., że chciał tylko rozdzielić bijących się <span class="anon-block">A. G.</span> i 2 mężczyzn, odepchnął drugiego mężczyznę, podniósł z ziemi jakiś ciężki metalowy przedmiot i rzucił nim w tego mężczyznę /który stał po jego lewej stronie/, ale go nie trafił, a wtedy zobaczył błysk, usłyszał huk i poczuł ból na klatce piersiowej, po czym słyszał jeszcze 2 strzały i zobaczył leżącego 2-3 m od siebie <span class="anon-block">A. G.</span>, zaś sprawca odbiegł /k.29, 60v-61/ - nie wskazuje na uprawnione działanie strzelającego sprawcy. Pierwsze zeznania <span class="anon-block">M. P.</span> świadczyłyby o bójce, w której wziął aktywny udział i w ramach której został postrzelony. Wedle jednoznacznego poglądu orzecznictwa i doktryny udział w bójce wyłącza zaś możliwość przyjęcia obrony koniecznej wobec wzajemnego charakteru działań uczestników /tak np. A. Marek Komentarz do art. 25 kk teza 25, lex 2010 r./.</p> <p>Podzielić trzeba stanowisko Sądu Okręgowego co do ustalenia sprawstwa <span class="anon-block">M. W.</span>. <span class="anon-block">A. G.</span> rozpoznał <span class="anon-block">M. W.</span>, ale nie był w stanie dokładnie opisać ani rozpoznać na zdjęciu strzelającego sprawcy /k.146-147/. Jednoznacznie jednak określił, że był to mężczyzna w zielono-szarej bluzie towarzyszący <span class="anon-block">M. W.</span> podczas pierwszego zajścia i mógł on być niższy z 10 cm, a pokrzywdzony ma 183 cm wzrostu /k.261/. Takie określenie jest tylko szacunkowe, a więc w żadnej mierze nie wyklucza sprawstwa oskarżonego, który ma 180 cm wzrostu. Uwzględnić przy tym należy dynamikę wydarzeń, późną porę i sztuczne oświetlenie, które uniemożliwiały precyzyjną obserwację. Niemożność przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie nie wyklucza możliwości uznania jego zeznań za wartościowy materiał dowodowy i Sąd I instancji zachował właściwy obiektywizm oraz nie popełnił błędu w ich ocenie. Podnoszone sprzeczności są pozorne, a nie rzeczywiste – 23.04.2014 r. świadek nie był pewien, czy rozpozna strzelającego /k.139v/, a 02.06.2014 r. taką pewność miał /k.263/, chociaż go faktycznie nie wskazał. Późniejsze oświadczenie, że nie jest w stanie nikogo rozpoznać, pochodzi zaś z 21.03.2018 r. /k.770/, kiedy nie zamierzał nikogo wskazywać.</p> <p> <span class="anon-block">M. P.</span> początkowo zasadnie wskazał zdjęcie <span class="anon-block">M. W.</span> jako podobnego do mężczyzny, który uciekł po podbiegnięciu <span class="anon-block">A. G.</span> /k.245 i 77/, ale nie rozpoznał zdjęcia <span class="anon-block">M. W.</span> tylko zdjęcie innej osoby jako podobnej do strzelającego /k. 245 i 101/, co może wynikać albo z trudności w rozpoznaniu, albo z próby celowego zmylenia organów ścigania. Potem nie był w stanie nikogo rozpoznać /k.773/, przy czym chorował już na stwardnienie rozsiane, co ma wpływ na jego pamięć. Wcześniej opisywał jednak mniejszego mężczyznę stojącego po ucieczce pierwszego w odległości 3-4 m od <span class="anon-block">A. G.</span>, który także uciekł /k.245/, czyli niższego niż <span class="anon-block">M. W.</span>. Według niego strzelający miał pociągłą twarz, na sobie chyba jasną bluzę i był przy tym wyższy od świadka, który ma 178 cm wzrostu. Takim mężczyzną mógł być zatem tylko oskarżony <span class="anon-block">M. W.</span>. Opis ubrania nie jest zaś pewny ani dokładny. Wskazany przez niego wiek około 20 lat dotyczy obu przeciwników /k.29/. Odpowiada to dokładnie wiekowi <span class="anon-block">M. W.</span>, zaś przyjąć należy, że odnośnie wieku <span class="anon-block">M. W.</span> pokrzywdzony sugerował jego młodszym wyglądem i pomylił się albo celowo podał nieprawdę. Dotyczący tej kwestii zarzut obrońcy nie może być skuteczny.</p> <p> <span class="anon-block">M. W.</span> <span class="anon-block">ur. (...)</span> określał oskarżonego jako 2-3 lata starszego od siebie /k.163/, gdy <span class="anon-block">M. W.</span> jest od niego starszy o 7 lat. Zatem ówczesny wygląd oskarżonego wskazywał na młodszą osobę niż w rzeczywistości. Oskarżony jest z pewnością niższy od <span class="anon-block">M. W.</span>, który ma 186 cm wzrostu. <span class="anon-block">M. W.</span> bez wątpliwości rozpoznał oskarżonego <span class="anon-block">M. W. (1)</span>, który z nim był wieczorem i razem spożywali alkohol /k.163 i 101, 778-779/, ale bezpodstawnie pominął jego aktywność. Takie rozpoznanie uznać trzeba za pewne, gdyż brak jest jakiegokolwiek powodu, dla którego świadek miałby fałszywie wskazać oskarżonego i trudno mówić o pomyłce, skoro byli znajomymi. Niewątpliwie nie chciał on przedstawić wszystkich szczegółów, a w szczególności roli oskarżonego, oraz celowo zasłaniał się niepamięcią i spożytym alkoholem. Potwierdził jednak, że złożył podpis pod protokołem. Nie wskazał także żadnej innej osoby, która towarzyszyłaby mu w ten wieczór i wykluczyć trzeba, aby był to ktoś inny. Wygląd <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">M. W.</span> koreluje zaś z opisem <span class="anon-block">M. P.</span>, według którego strzelający był niższy i szczuplejszy od pierwszego mężczyzny bijącego się z <span class="anon-block">A. G.</span>.</p> <p>Nieskuteczny jest zarzut obrońcy co do uznania zeznań <span class="anon-block">M. W.</span> z postępowania przygotowawczego za wiarygodne mimo przesłuchania go bez udziału psychologa. Informacje zawarte w protokołach z 25.04.2014 r. i 27.03.2018 r. nie wskazywały na jakiekolwiek zaburzenia świadka i nie świadczyły o konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa. Taki dowód uzyskano na etapie postępowania sądowego i stwierdzenie biegłego, że do zeznań <span class="anon-block">M. W.</span> należy podchodzić z pewną ostrożnością z uwagi na stan nietrzeźwości i uderzenie pałką w głowę – ich nie dyskwalifikuje ani nie oznacza, że są nieprawdziwe co do podawanych faktów. Sąd I instancji logicznie i w pełni prawidłowo poddał ocenie relacje złożone przez świadka oraz nie popełnił w tym zakresie żadnego błędu, zaś zarzut apelacji stanowi jedynie nieuzasadnioną polemikę. Skarżąca pomija przy tym, że strzelającego sprawcę znał właśnie <span class="anon-block">M. W.</span>.</p> <p>Zeznanie <span class="anon-block">M. P.</span>, że bijący się sprawca miał ciemne krótkie włosy /k.29, 246/, ewidentnie dotyczy <span class="anon-block">M. W.</span>, a nie oskarżonego. Natomiast M. <span class="anon-block">B.</span> podała, że kolega <span class="anon-block"> (...)</span> był ubrany w granatową koszulkę i miał ciemne włosy /k.75v/ oraz nie rozpoznała go, co w żadnej mierze nie oznacza, iż nie miał on założonej także bluzy i nie wyklucza sprawstwa oskarżonego. Uwzględnić trzeba dodatkowo późną porę i sztuczne oświetlenie, wpływające na postrzeganie kolorów.</p> <p>Relacje pozostałych świadków nie przekazują istotnych informacji, które pozwalałyby ustalić sprawcę, używającego broni palnej. Wskazywane przez skarżącą zeznania <span class="anon-block">A. A. (1)</span>, <span class="anon-block">W. A.</span>, <span class="anon-block">C. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. S. (1)</span>, <span class="anon-block">P. W. (1)</span>, <span class="anon-block">U. P. (1)</span> i <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zostały właściwie ocenione przez Sąd Okręgowy i nie prowadzą do odmiennych wniosków. <span class="anon-block">A. A. (2)</span> i <span class="anon-block">W. A.</span> zaprzeczyli, aby byli obecni podczas zajścia z udziałem <span class="anon-block">A. G.</span> i nie przekazali żadnej wiedzy. <span class="anon-block">C. P.</span> nikogo nie rozpoznał na tablicach poglądowych i nie podważono jego zapewnień, że nie był w stanie tego zrobić. <span class="anon-block">P. S.</span> twierdził, że nie pamięta okoliczności z uwagi na spożycie alkoholu. <span class="anon-block">P. W.</span> również nikogo nie rozpoznał na tablicach poglądowych. <span class="anon-block">U. P.</span> i <span class="anon-block">M. G.</span> nie podali, kto strzelał do pokrzywdzonych. Z analizy tych relacji nie wynika, aby <span class="anon-block">M. W.</span> towarzyszyła inna osoba niż oskarżony.</p> <p>Chybione są zarzuty skarżącej co do tego, że opinie biegłych z zakresu biologii i daktyloskopii przeczą tezie o sprawstwie oskarżonego. Zauważyć należy, że opinie tego typu mają istotne znaczenie jedynie w zakresie śladów, które nadają się do kategorycznych badań identyfikacyjnych i nie dotyczy to innych śladów ani nie oznacza, iż dana osoba mimo kontaktu z przedmiotem nie pozostawiła na nim żadnych śladów. Biegły <span class="anon-block">B. C.</span> rzeczowo i jasno stwierdził, że zabezpieczony z rewolweru dominujący profil DNA nie pochodzi od <span class="anon-block">M. W.</span> ani <span class="anon-block">M. W.</span>. Jednakże pozostał mniejszościowy składnik mieszaniny DNA, który nie nadaje się do identyfikacji i nie pozwolił na ustalenie tożsamości innej osoby mającej kontakt z bronią palną /k.457, 460, 464, 937, 1256v-1257/. Opinia daktyloskopijna przekonująco wykazała, że na rewolwerze i łuskach nie ujawniono odwzorowań linii papilarnych, które nadawałyby się do identyfikacji /k.286/. Zatem powyższe opinie nie wykluczają w żadnej mierze, że to oskarżony był osobą trzymającą tę broń, ale jego ślady nie zostały ujawnione bądź zidentyfikowane.</p> <p>Ukrywaniu się <span class="anon-block">M. W.</span> przed wymiarem sprawiedliwości nie przeczy, że przez krótki okres 5 miesięcy był zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Nie musiał bowiem stawiać się regularnie w urzędzie pracy i mógł to rozbić tylko w razie potrzeby w odpowiednim czasie.</p> <p>Wobec powyższego apelacja skarżącej nie okazała się zasadna i nie mogła odnieść postulowanego skutku w postaci uniewinnienia oskarżonego.</p> <p>W sprawie nie jest kwestionowane, że <span class="anon-block">A. G. (1)</span> na skutek 1 postrzału doznał obrażeń ciała w postaci rany postrzałowej jamy brzusznej z wielomiejscowym uszkodzeniem jelita cienkiego tj. obrażeń powodujących chorobę realnie zagrażającą życiu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a>. Natomiast <span class="anon-block">M. P. (1)</span> doznał 1 rany postrzałowej powłok brzucha w okolicy prawego łuku żebrowego, skutkującej rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a>. Świadczą o tym tak dokumentacja medyczna, jak i rzetelne opinie biegłego <span class="anon-block">A. Z.</span>. Zachowanie oskarżonego, oddającego celowe, ale nieprecyzyjne strzały kolejno do obu pokrzywdzonych aż do chwili, kiedy odnieśli oni rany, stanowi działanie mające na celu ich unieszkodliwienie i powstrzymanie, a nie zlikwidowanie. Przemawia za tym sposób oddawania strzałów, powstałe obrażenia i całokształt okoliczności. Łączna ilość 5-6 strzałów nie przeczy temu, gdyż nie świadczy o determinacji w pozbawieniu życia przeciwników, ale o nieskutecznych próbach ich trafienia w dynamicznych sytuacjach w późnych godzinach. Sprawca w obu przypadkach nie starał się dobić rannych ofiar, mimo takich możliwości, tylko szybko oddalał się pozostawiając ich na miejscu zdarzenia. Godził się przy tym na możliwy skutek w postaci zgonu. Charakter zdarzenia nie świadczy, aby była to nieudana egzekucja pokrzywdzonych, ale przemawia za odmiennym przyjęciem tj. konfrontacji 2 przeciwnych i przygotowanych na to stron. Zauważyć trzeba, iż strona przedmiotowa przestępstwa zabójstwa może obejmować wszelkie zachowania pozostające w związku przyczynowym z możliwym późniejszym zgonem człowieka. Wobec tego sprawca działał umyślne w zamiarze ewentualnym, a nie bezpośrednim, pozbawienia życia obu ofiar i takiej zmiany dokonano w opisach przestępstw przypisanych w pkt I i II wyroku /porównaj odnośnie rozgraniczenia zamiaru bezpośredniego i ewentualnego np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.07.2019 r. sygn. IV KK 143/18, lex nr 2692099; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 04.12.2018 r. sygn. II KK 104/18 lex nr 2586256 oraz M. Budyn-Kulik, Komentarz do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9)">art. 9 kk</a> tezy 4-10, Lex 2019; J. Lachowski, Komentarz do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9)">art. 9 kk</a> tezy 2-11, Lex 2018/. Działanie to pozostało na etapie usiłowania, ponieważ pokrzywdzonym udzielono skutecznej pomocy medycznej. Oskarżony postępował wówczas nadto w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>.</p> <p>Reasumując uznać trzeba, że Sąd Okręgowy zastosował właściwą kwalifikację prawną czynu z pkt I na szkodę <span class="anon-block">A. G.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> w brzmieniu obwiązującym w dacie czynu, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a>. Poprzednio obowiązujący stan prawny jest korzystniejszy dla oskarżonego, skoro <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> przewidywał niższą niż obecnie sankcję karną do 10 lat pozbawienia wolności. O ile prawidłowa jest kwalifikacja prawna czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156 § 1 pkt. 2)">pkt II</a> na szkodę <span class="anon-block">M. P.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a>, to zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> należało zastosować ją w brzmieniu obwiązującym aktualnie, gdyż obecny stan prawny jest tożsamy z poprzednim. Zatem dokonano stosownej zmiany w wyroku odnośnie podstawy prawnej tego skazania.</p> <p>Odnośnie czynu przypisanego w punkcie III wyroku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 kk</a> przyjęto, iż oskarżony <span class="anon-block">M. W. (1)</span> posiadał amunicję w postaci sześciu sztuk nabojów. Wypływa to z niepodważonych na jego niekorzyść ustaleń Sądu Okręgowego ze str. 5 uzasadnienia opartych na protokole oględzin stwierdzającym /k.15-16/, że w bębnie rewolweru znajdowało się 6, a nie 7 łusek od wystrzelonych naboi. Prawidłowo ustalono, że oskarżony posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci rewolweru <span class="anon-block">N.</span> kal. 7,62 mm oraz w/w amunicję, co potwierdza opinia z zakresu badania broni i amunicji /k.492-494/.</p> <p>Sąd Okręgowy odnośnie wymiaru kary prawidłowo ocenił okoliczności obciążające i brak okoliczności łagodzących. Uwzględniono wysoki stopień szkodliwości społecznej czynów stanowiących 2 zbrodnie usiłowania zabójstwa, które pozostały na tym etapie, oraz okazane lekceważenie dla najwyższego chronionego dobra, jakim jest życie człowieka. Oskarżony był już kilkukrotnie karany za przestępstwa, jest osobą o znacznym stopniu demoralizacji i działał z błahego powodu, posiadał także nielegalnie broń palną i amunicję. Sąd Apelacyjny mając na względzie potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak też cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do sprawcy oraz duży stopień jego winy i postać zamiaru, uznał za odpowiednie i sprawiedliwe orzeczone kary: za czyn I - 13 lat pozbawienia wolności, za czyn II - 10 lat pozbawienia wolności i za czyn III - 2 lat pozbawienia wolności. Przyjęcie zamiaru ewentualnego zabójstwa /zamiast bezpośredniego/ nie powoduje konieczności obniżenia wymierzonych kar za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64 § 2 pkt. 1;art. 64 § 2 pkt. 2)">pkt I i II</a>, gdyż rozmiar tych kar jest stosunkowo niski i nie odpowiadał w dostatecznym stopniu działaniu w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia tym bardziej, że z uwzględnieniem dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 kk</a> należało je orzec każdorazowo powyżej dolnego ustawowego progu wynoszącego 8 lat. Karę łączną 13 lat pozbawienia wolności orzeczono z zastosowaniem zasady absorpcji, a więc brak jest podstaw do jej zmiany.</p> <p>Tak ukształtowane kary czynią zadość potrzebom prewencji indywidualnej i generalnej oraz odpowiadają dyrektywom zamieszczonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 kk</a>. Jednocześnie w ustalonych okolicznościach nie występują jakiekolwiek przesłanki do złagodzenia kar. Łagodniejsze kary kłóciłyby się ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i nie odpowiadałaby niebezpiecznemu dla ludzkiego życia działaniu <span class="anon-block">M. W.</span>.</p> <p>Wobec powyższego w pozostałej części utrzymano w mocy zaskarżony wyrok. Z uwagi na to, iż w sprawie nie zachodzą wyjątki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455)">art. 455 kpk</a>, rozpoznano apelację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów.</p> <p>Ze względu na złą sytuację majątkową oskarżonego i długotrwałe pozbawienie go wolności, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.</p> <p>Z tych powodów orzeczono, jak w wyroku.</p> </div>