VIII Ka 731/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII Ka 731/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 26 listopada 2019 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Przemysław Wasilewski</p> <p>Sędziowie Dorota Niewińska</p> <p>Dariusz Gąsowski</p> <p>Protokolant Izabela Zinkiewicz</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego Tomasza Milewskiego,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2019 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">A. K.</span> </p> <p>oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 k.k.</a>;</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku</p> <p>z dnia 28 czerwca 2019 roku, sygnatura akt III K 734/19</p> <p>I.  <strong> <!-- -->Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że orzeczoną w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku karę pozbawienia wolności obniża z 1 (jeden) roku i 4 (cztery) miesięcy do 1 (jeden) roku. </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- --> Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłat kwoty po 180,- (sto osiemdziesiąt) złotych za obie instancje i obciąża w/w pozostałymi kosztami procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 50,- (pięćdziesiąt) złotych. </strong> </p> <p> <em> <!-- --> Dariusz Gąsowski Przemysław Wasilewski Dorota Niewińska </em> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. K.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 19 stycznia 2019 roku na chodniku przyległym do <span class="anon-block">ul. (...)</span> - <span class="anon-block">S.</span> w <span class="anon-block">B.</span> nieumyślnie naruszył zasadę szczególnej ostrożności wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 3;art. 23 ust. 1 pkt. 3 lit. a;art. 23 ust. 1 pkt. 3 lit. b)">art. 23 ust. 1 pkt. 3 lit a i b Prawa o ruchu drogowym</a>, podczas manewru cofania, powodując nieumyślnie wypadek, w którym piesza <span class="anon-block">I. A.</span> została potrącona, w wyniku czego doznała obrażeń ciała w postaci licznych otarć naskórka i podbiegnięć krwawych, tłuczono-dartej oraz dartej rany głowy oraz nosa, złamań kończyn, w tym otwarte złamania kości oraz rozległa rana darta ramienia prawego z niemal całkowitym jego przerwaniem, wylewów krwawych w tkankach miękkich grzbietu oraz kończyn dolnych, złamań kośćca, zwłaszcza kończyn dolnych, wieloodłamowych złamań żeber z obustronnie z rozdarciami opłucnej, dwumiejscowego złamania kręgosłupa, pęknięcia kręgosłupa na pograniczu odcinka piersiowego i lędźwiowego, wieloodłamowego złamania obu kości łonowych, zwichnięcia prawego stawu biodrowego, rozdarcia rusztowania kostnomięśniowego na przedniej ścianie klatki piersiowej, rozerwania stawu krzyżowo- biodrowego lewego, powierzchniowego pęknięcia śledziony, naddarcia serca oraz pęknięcia wątroby, które to obrażenia spowodowały zgon pokrzywdzonej na miejscu zdarzenia, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z 28 czerwca 2019 r. w sprawie III K 734/19 uznał oskarżonego <span class="anon-block">A. K.</span> za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 kk</a> skazał go na karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 4)">art. 63 § 4 kk</a> na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 19.01.2019 r. Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego obowiązek częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. Ś.</span> kwoty 25.000 złotych. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 1780 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">425 § 1 i 2 k.p.k.</a> obrońca oskarżonego zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonego w części obejmującej rozstrzygnięcie o karze zasadniczej i środku karnym, tj. w zakresie punktów I i II.</p> <p>Na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:</p> <p>1) orzeczenie rażąco niewspółmiernej, a przez to nazbyt dolegliwej kary pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 1 rok pozbawienia wolności wskutek:</p> <p>a)  naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> poprzez przypisanie oskarżonemu zbyt wysokiego stopnia winy oraz stopnia naruszenia reguł ostrożności, w sytuacji gdy:</p> <p>- zdarzenie miało charakter wysoce incydentalny i niezależny od zachowania oskarżonego, bowiem sposób pojawienia się pieszej w polu cofania samochodu oraz kierunek przejścia pieszej względem samochodu uniemożliwiały oskarżonemu jej dostrzeżenie i powzięcie stosownej reakcji w realiach panujących wówczas warunków atmosferycznych,</p> <p>- w trakcie kierowania pojazdem oskarżony dochował wszelkiej staranności w celu upewnienia się, że pole manewru cofania jest wolne od przeszkód i wykluczenia obiektywnego ryzyka pojawienia się pieszych w polu jazdy,</p> <p>- duże doświadczenie i wysokie kwalifikacje oskarżonego jako kierowcy pojazdów ciężarowych (w tym uprzywilejowanych) uzasadniają przekonanie, że oskarżony kierował się wyższymi niż przeciętne kryteriami ostrożności i staranności, wobec czego wykluczenie ryzyka pojawienia się przeszkody na trasie cofania pojazdu miało obiektywne i w pełni uzasadnione podstawy,</p> <p>b)  naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> poprzez przypisanie niedostatecznie doniosłego znaczenia okolicznościom przemawiającym za zastosowaniem łagodniejszej reakcji karnej wobec oskarżonego:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>zachowania oskarżonego po popełnieniu czynu, a mianowicie faktu, iż oskarżony niezwłocznie po odnotowaniu faktu potrącenia pieszej zawiadomił pogotowie ratunkowe i gotów był podjąć na miejscu czynności ratunkowe,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>postawy oskarżonego w postępowaniu karnym, a mianowicie, że już na początkowym etapie przyznał się on popełnionego czynu, współdziałał z organami postępowania przygotowawczego, wyraził żal i w całym okresie postępowania dążył do pojednania i przeproszenia pokrzywdzonej córki tragicznie zmarłej <span class="anon-block">I. A.</span>,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>oskarżony dołożył wszelkich starań i w znacznej części uiścił na rzecz oskarżycielki posiłkowej orzeczoną kwotę częściowego zadośćuczynienia, pomimo że ciężar finansowy stanowi dla oskarżonego i jego rodziny znaczącą dolegliwość,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>sposobu życia, właściwości i warunków osobistych sprawcy, a mianowicie: młodego wieku oskarżonego, jego ustabilizowanej sytuacji rodzinnej, faktu że oskarżony jest jedynym żywicielem rodziny, nieposzlakowanej opinii jako pracownika i członka Ochotniczej Straży Pożarnej, świadczenia pracy w interesie społecznym jako kierowca wozu strażackiego w OSP <span class="anon-block">U.</span>, uprzednią niekaralność oskarżonego i życia w poszanowaniu porządku prawnego,</p> </dd> </dl> <p>c)  naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> poprzez błędne założenie, że cele kary prewencji ogólnej i szczególnej zrealizuje jedynie kara bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze przekraczającym 1 rok, w sytuacji gdy:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>oskarżony nie był uprzednio karany i przestrzegał porządku prawnego, zasad współżycia społecznego oraz wysokich standardów pracy zawodowej kierowcy i nie zachodzi ryzyko, że w przyszłości naruszy on w jakikolwiek</p> </dd> </dl> <p>sposób porządek prawny, wobec czego nie zachodzi konieczność tak surowej reakcji karnej,</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>popełniony czyn miał charakter wysoce incydentalny i niezależny od woli oskarżonego oraz dochowania przez niego wszelkich reguł ostrożności, wobec czego wystarczające dla zaspokojenia celów prewencji ogólnej i szczególnej jest już kara 1 roku pozbawienia wolności w połączeniu ze środkiem karnym zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>oskarżony doskonale zdaje sobie sprawę z wagi tragicznego zdarzenia, zaś już sama świadomość skutków popełnionego czynu oraz związana z tym reakcja emocjonalna stanowi dla oskarżonego realną dolegliwość,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>izolacja oskarżonego, ze względu na jego młody wiek, sytuację rodzinną oraz fakt, że pozostaje on jedynym żywicielem rodziny, spowoduje niewspółmierne dolegliwości nie tylko dla oskarżonego, lecz także dla jego rodziny,</p> </dd> </dl> <p>2) naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § l i 2 k.k.</a> poprzez orzeczenie rażąco niewspółmiernego, a przez to nazbyt dolegliwego, środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, w sytuacji gdy:</p> <p>a)  istotą i celem tego środka karnego jest przede wszystkim wyeliminowanie z ruchu drogowego kierujących pojazdami, którzy zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, podczas gdy oskarżony daje rękojmię bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym, bowiem posiada duże doświadczenie i wysokie kwalifikacje w zakresie prowadzenia pojazdów ciężarowych (w tym uprzywilejowanych) i zawsze kierował się wysokim miernikiem staranności i ostrożności w komunikacji,</p> <p>b)  zakaz prowadzenia pojazdów pozbawił oskarżonego i jego rodzinę jedynego źródła utrzymania, jak też uniemożliwił pracę w interesie społecznym jako kierowca wozu strażackiego OSP <span class="anon-block">U.</span>, co świadczy o nazbyt dolegliwych konsekwencjach nie tylko dla oskarżonego, lecz także jego rodziny i lokalnej społeczności.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o:</p> <p>I.  zmianę wyroku w punkcie I poprzez obniżenie kary zasadniczej do 1 roku pozbawienia wolności,</p> <p>II.  zmianę wyroku w punkcie II poprzez skrócenie okresu środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 2 lat, z jednoczesnym zaliczeniem na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 19 stycznia 2019 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonej częściowo w części dotyczącej rozmiaru orzeczonej kary zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>W wyniku kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i wywiódł na jego podstawie prawidłowe wnioski - w przeważającej części w zakresie ustalonego stanu faktycznego. Nie budzą najmniejszych wątpliwości ustalenia co do winy oskarżonego. Korekty wymagał jedynie rozmiar orzeczonej wobec skazanego sankcji.</p> <p>Jedynym błędnym ustaleniem faktycznym, które nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia, był kierunek w jakim poruszała się pokrzywdzona. Sąd Rejonowy stwierdził, iż kierunek ruchu <span class="anon-block">I. A.</span> był przeciwny do kierunku poruszania się pojazdu, co nie odpowiada rzeczywistości. Z zabezpieczonych nagrań video oraz zrzutów ekranu wynika, iż w/w poruszała się w tym samym kierunku co zbliżający się do niej samochód. Zatem piesza nie zdawała sobie sprawy ze zbliżającego się do niej pojazdu, bowiem nie miała szansy go zauważyć. Z uwagi na porę roku i ubiór (czapka) nie miała również możliwości, aby usłyszeć odgłos silnika zbliżającego się pojazdu.</p> <p>Myli się skarżący twierdząc, że zdarzenie było niezależne od zachowania oskarżonego z uwagi na sposób pojawienia się w polu widzenia w/w pieszej i kierunek jej przejścia. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że w/w miał szansę zaobserwowania poruszającej się pieszej. Po raz pierwszy przejeżdżając koło niej bezpośrednio przed wjazdem na chodnik (k. 103 v zdjęcie nr 1). Po raz drugi poruszając się chodnikiem pod kątem rozwartym w stosunku do krawężnika, przed rozpoczęciem cofania. W sposób trafny oskarżyciela posiłkowa na rozprawie odwoławczej wskazała na zrzut ekranu na którym uwidoczniono tę sytuację (k. 104). Z uwagi na powyższe absolutnie nie odpowiada prawdzie, że oskarżony w trakcie kierowania pojazdem dochował wszelkiej staranności i był pewny, że jego manewr nie zagrozi osobom poruszającym się i pojawiającym się na chodniku. Wiedząc, że będzie poruszał się po chodniku, który jest miejscem przeznaczonym dla pieszych, gdzie są oni szczególnie chronieni i nie muszą spodziewać się pojazdów mechanicznych, powinien podjąć nadzwyczajne środki ostrożności. Znając z urzędu miejsce zdarzenia, położone w niedalekiej odległości od sądu, należy zwrócić uwagę, że w/w przejeżdżał w pobliżu schodów prowadzących z innych ciągów pieszych na przedmiotowy chodnik. Zatem nawet szczególnie dokładne i uważne upewnienie się w momencie wjazdu na chodnik, że nikt nim się nie porusza (czego w sprawie wbrew twierdzeniom kierowcy nie było) nie oznaczało, że pieszy nie pojawi się na torze cofającego samochodu.</p> <p>Dlatego powyższej części argumentów skarżącego Sąd Odwoławczy nie podzielił. Wobec sekwencji zdarzeń oraz nieodwracalnego skutku, nie można przeceniać przyznania się do winy w/w, wezwania pogotowia ratunkowego, czy też chęci niesienia pomocy pokrzywdzonej. Nie było żadnych obiektywnych okoliczności mogących rzutować na niższy stopień winy w/w niż to ustalił Sąd. Pozostanie na miejscu wypadku spowodowanego przez siebie również nie może być traktowane jako okoliczność łagodząca. Widok pokrzywdzonej uwięzionej w podwoziu samochodu, pobieżne nawet sprawdzenie stanu czynności życiowych utwierdzało w przekonaniu, że skutki zdarzenia są nieodwracalne.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów związanych z rażącą niewspółmiernością kary i środka karnego – jeśli chodzi o wymiar kary część z nich okazała się zasadna. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy zastosowana kara, wymierzona za przypisane oskarżonemu przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynów oraz nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 1990 r., WR 363/90, OSNKW 1991, Nr 7-9, poz. 39, LEX 20452). Uznaje się również, że zarzut rażącej niewspółmierności, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieszcząca się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w odczuciu społecznym jest karą niesprawiedliwą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985, Nr 7-8, poz. 60, LEX 20053). Ponadto w literaturze przyjmuje się, że rażąca niewspółmierność orzeczonej kary ma miejsce wówczas, gdy pozostaje ona w dysproporcji ze stopniem winy sprawcy, stopniem społecznej szkodliwości czynu, prewencją szczególną i ogólną, karą żądaną a karą wymierzoną (K. Łotewski, „Apelacja”).</p> <p>Sąd Odwoławczy podzielił ustalenia Sądu Rejonowego co do nieumyślnego naruszenia przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa obowiązujących w ruchu lądowym. Z całą pewnością podczas zdarzenia doszło do tragicznego zbiegu okoliczności, skutkujących śmiercią pokrzywdzonej. Bez cienia wątpliwości całkowitą winę za zdarzenie i skutek ponosi <span class="anon-block">A. K.</span>. Trafnie obrońca wskazuje, że jego mocodawca jest kierowcą doświadczonym, wysoko kwalifikowanym. Z informacji o popełnionych wykroczeniach drogowych wynika, że w/w został ukarany mandatem w dniu 27 stycznia 2018 r. za niestosowanie się do znaku B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach” (k. 107). Był osobą dotychczas niekaraną za przestępstwa (karta karalności k. 205). <span class="anon-block">A. K.</span> cieszy się bardzo dobrą opinią u pracodawcy (k. 56). Jest członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej w <span class="anon-block">U.</span>, podnoszącym swoje kwalifikacje, odznaczonym odznaką „Strażak Wzorowy” oraz brązowym medalem „Za Zasługi dla Pożarnictwa” (k. 58-67). Na utrzymaniu ma żonę, studentkę drugiego roku biologii (k. 57). Z powyższego wynika, że <span class="anon-block">A. K.</span> nie jest osobą zdemoralizowaną, wymagającą długoletniej resocjalizacji w warunkach zakładu zamkniętego. Sąd Odwoławczy jest przekonany o szczerym żalu i bólu wypowiadanym przed Sądem Rejonowym w obecności córki pokrzywdzonej – <span class="anon-block">E. Ś.</span>. Również potwierdzona została chęć skontaktowania się oskarżonego z oskarżycielką przed postępowaniem sądowym. <span class="anon-block">A. K.</span> wskazał, że prosił swojego adwokata o skontaktowanie go z w/w, ponieważ sam nie był na to psychicznie gotowy. Potwierdziła powyższe <span class="anon-block">E. Ś.</span>. Podsądny dodał, że korzystał i korzysta z pomocy psychiatry. Dodatkową okolicznością przemawiającą za zrozumieniem swojej winy, wyrządzonej krzywdy rodzinie zmarłej, było zaciągnięcie pożyczki przez w/w i uiszczenie oskarżycielce posiłkowej całej zasądzonej przez Sąd I Instancji kwoty 25.000,- złotych tytułem zadośćuczynienia (k. 215, 216), przed uprawomocnieniem się wyroku.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę mając na względzie całokształt okoliczności Sąd Odwoławczy uznał, iż wysokość wymiaru kary pozbawienia wolności należało skorygować, obniżając ją do 1 roku. Wymiar kary w procedurze karnej rządzi się niezmiennymi prawami, które finalnie muszą dać poczucie, iż kara jest sprawiedliwa. Zaznaczyć bowiem należy, że kara zbyt łagodna, w tym taka, która nie zawiera dla sprawcy żadnych realnych i bezpośrednich dolegliwości, nie osiąga celów wychowawczych i nie wdraża do przestrzegania porządku prawnego. Przeciwnie - może budzić u sprawcy poczucie bezkarności, przekonanie o niesprawności systemu prawnego, o istnieniu mechanizmów umożliwiających uniknięcie prawnych dolegliwości (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2006 roku w sprawie II AKa 17/06, LEX nr 176531). Z kolei kara niewspółmiernie surowa, a zwłaszcza w stopniu rażącym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 k.p.k.</a>) jest nie do przyjęcia bo staje się nieuzasadniona represją.</p> <p>Przede wszystkim podkreślić należy, że zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym wypadku, w którym wedle własnej oceny oskarżonego, czy nawet Sądu Odwoławczego taka zmiana jest możliwa, ale tylko i wyłączne wtedy gdy kara orzeczona przez Sąd Rejonowy nie daje się zaakceptować z powodu różnicy między nią, a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej, rażącej, wręcz „bijącej w oczy” (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113).</p> <p>Karę jednego roku i czterech miesięcy należało uznać za rażąco surową. Pamiętać trzeba, że wysokość kary ma być rozumiana szeroko. Dolegliwość nie sprowadza się li tylko do czasu trwania orzeczonej kary, ale całokształtu konsekwencji z tego czasu wynikających. Długość orzeczonej kary determinuje choćby możliwość skorzystania z rozwiązań przewidzianych na etapie postępowania wykonawczego w zależności od postawy oskarżonego i decyzji Sądu.</p> <p>O ile rację ma Sąd Rejonowy, że okolicznością obciążającą oskarżonego jest przede wszystkim tragiczny skutek wypadku - śmierć pokrzywdzonej, to jednak dotychczasowa linia życia oskarżonego skłania do tego aby miarkowanie wysokości kary zbliżyło się do dolnej granicy zagrożenia, a ta waha się pomiędzy sześcioma miesiącami a ośmioma latami pozbawienia wolności. Przyjęcie koncepcji obniżenia wymiaru kary było możliwe jedynie z uwagi na ocenę oskarżonego w całokształcie, tj. zarówno przez pryzmat popełnionego czynu (jego skutku), ale i dotychczasowej postawy i skruchy.</p> <p>Dlatego też z tych wszystkich względów, uznając, że wymiar jednego roku bezwzględnej kary pozbawienia wolności będzie wystarczająco dużą dolegliwością dla oskarżonego, a także dostrzegając w kontekście jego nienagannej dotychczasowej postawy (sprzed feralnego zdarzenia) możliwości prawne na etapie prawa karnego wykonawczego, rozstrzygnięcie zawarte w pkt I wyroku Sądu I instancji wymagało zmiany poprzez obniżenie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności do 1 roku. O czym Sąd Okręgowy orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.</p> <p>Jeśli zaś chodzi o środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, Sąd Okręgowy w całości podzielił tę część rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu wskazywane przez obrońcę argumenty wskazujące na potrzebę obniżenia wymiaru środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z 4 do 2 lat nie są w stanie przełamać rażącego naruszenia przez <span class="anon-block">A. K.</span> podstawowych zasad obowiązujących w ruchu drogowym i spowodowanego nieodwracalnego skutku zdarzenia. Dlatego w tej części rozstrzygnięcie utrzymano w mocy.</p> <p>Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, orzeczono jak w pkt. II. sentencji.</p> <p>O opłacie orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3)">art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 j.t.), zaś o pozostałych kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> Na pozostałe koszty procesu złożyły się koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20,- zł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 1)">art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a>, Dz.U. z 2013 r., poz. 663 j.t.) oraz opłata za kartę karną ustalona zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 861). Opłata za każdą kartę karną wynosi 30 złotych.</p> <p>Dariusz Gąsowski Przemysław Wasilewski Dorota Niewińska </p> </div>