II FZ 96/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 310/22 w sprawie ze skargi D. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 9 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 310/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek D. C. (dalej: "Skarżący") o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 9 marca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 29 kwietnia 2022 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni poprzez wskazanie numeru PESEL oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to Skarżący odebrał 10 maja 2022 r. W dniu 2 czerwca 2022 r. Skarżący nadał pismo, w którym uzupełnił wyżej wymienione braki formalne. Ponadto oświadczył, że w korespondencji która otrzymał 10 maja 2022 r. nie było wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, a tylko odpis odpowiedzi na skargę z 28 kwietnia 2022 r. W treści pisma Skarżący podniósł, że o konieczności uzupełnienia skargi dowiedział się telefonicznie. W związku z tym wniósł o uznanie, że uzupełnienie skargi nastąpiło w terminie. Pismem z 23 czerwca 2022 r. Sąd pierwszej instancji wezwał Skarżącego do wskazania daty rozmowy telefonicznej, wspomnianej we wniosku o przywrócenie terminu oraz wskazania osoby lub instytucji, z którą tą rozmowę przeprowadził - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z 5 listopada 2022 r. wskazał, że nie jest w stanie podać daty rozmowy telefonicznej z pracownikiem WSA w Łodzi, bowiem korzystał z aparatu telefonicznego znajdującego się w zakładzie karnym i nie ma możliwości sprawdzenia daty i godziny tej rozmowy. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do oceny czy okoliczności wskazywane przez Skarżącego usprawiedliwiają uchybienie terminowi do uzupełnienia skargi i na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." odrzucił wniosek Strony. Pismem z 2 sierpnia 2022 r. Skarżący wniósł zażalenie, w którym wniósł o uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie w myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od daty ustania przyczyny uchybienia np. w przypadku choroby od jej zakończenia (por. postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., II GZ 20/11). Dla obliczenia terminu siedmiu dni, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. konieczne jest zatem ustalenie daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu, a więc chodzi o określenie momentu, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminu do dokonania czynności i od którego mogła czynność tą dokonać (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2012 r., II OZ 296/12). Stosownie zaś do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem tygodniowego terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. Natomiast wniosek jest niedopuszczalny, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności. Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu musi zawierać elementy, bez których jego merytoryczne rozpatrzenie staje się niemożliwe. Sąd w przypadku stwierdzenia braków formalnych takiego wniosku wzywa wnioskującego o uzupełnienie dostrzeżonych braków w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. i określa termin na ich uzupełnienie oraz rygor. Jednak otrzymana odpowiedź (k.24 akt sąd.) nie zawierała informacji odnośnie wskazania daty rozmowy telefonicznej, a także osoby lub instytucji, z którą rozmowę tą Skarżący przeprowadził. Wobec tego Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie można ustalić czy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi został złożony zgodne z dyspozycją art. 87 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji tego Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Dodatkowo należy wskazać, że w aktach sprawy (k.16 i k.17 akt sądowych) znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek skierowanych do Skarżącego zawierających odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, które zostały pokwitowane przez Skarżącego własnoręcznym podpisem. Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W formularzu potwierdzenia odbioru powinna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki. Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. W interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II FSK 2871/12). Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący w chwili odbioru zakwestionował zawartość korespondencji, którą otrzymał 10 maja 2022 r. Zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.