I SA/Gl 744/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r., nr [...] w sprawie określenia K. G. należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...]zł. Powodem określenia należnego podatku były nieprawidłowości stwierdzone w prowadzonej przez K. G. firmie A. Na podstawie ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonego postępowania, popartych dowodami przekazanymi przez organy ścigania, organ I instancji wykazał, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej o łączną kwotę [...] zł, stanowiącą wartość złomu, którego zakup udokumentowano fakturami wystawionymi przez różne podmioty. W dniu 26 czerwca 2014 r. podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, złożył skargę na powyższą decyzję. Pełnomocnik skarżącego zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego niezastosowanie pomimo poniesienia przez podatnika kosztów uzyskania przychodu; - obrazę przepisów postępowania, a w szczególności: art. 130, art. 121 i art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art. 120, art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organy podatkowe, ustalając stan faktyczny sprawy, błędnie przyjęły, że faktury wystawione przez wskazane w decyzji podmioty były dokumentami nierzetelnymi i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Nadto zdaniem pełnomocnika skarżącego organ I instancji podlegał wyłączeniu z mocy prawa. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dniu 10 grudnia 2014 r. odbyła się rozprawa, na którą stawił się skarżący wraz z pełnomocnikiem oraz pełnomocnik organu. Nadto odnotować należy, że w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 284/14 zarejestrowano skargę K. G. i T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, określającą należne zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...]zł. Z kolei w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 285/14 r. przedmiotem skargi K. G. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], dotycząca zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Zaskarżone w ostatnio wymienionych sprawach decyzje rozstrzygają kwestie opodatkowania dochodów skarżącego za wcześniejsze lata podatkowe. Wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 września 2014 r. oddalono skargi wniesione w tych sprawach. Wyroki te zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt: I OZ 45/05, niepubl. oraz z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić nadto należy, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08, publ. Lex nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że istotą problemu niniejszej sprawie jest kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych spornymi fakturami. Kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 284/14 i I SA/Gl 285/14. Wyrokami z dnia 23 września 2014 r. tutejszy Sąd oddalił skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. i 2007 r. Przedmiotem sądowej kontroli we wskazanych ostatnio sprawach była prawidłowość opodatkowania dochodów skarżącego za wcześniejsze lata podatkowe. Podnieść przy tym należy, że skarga w niniejszej sprawie oparta jest na tych samych zarzutach co skargi w rozstrzygniętych ww. sprawach, w tym w kwestii wyłączenia. Sprawy te są w zbliżone w zakresie ustaleń faktycznych oraz podstawy prawnej z niniejszą sprawą. Ponieważ wyroki tutejszego Sądu z dnia 23 września 2014 r. zaskarżone zostały przez stronę skarżącą skargami kasacyjnymi Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Zdaniem Sądu, z uwagi na tożsamość problemu prawnego wyłaniającego się w sprawach i wobec wniesienia przez stronę skarżącą skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego w ww. sprawach celowym jest zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie do czasu zakończenia postępowań kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.