II SA/Wa 501/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2019 r.; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz skarżącego A. L. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Dyrektor Generalny Służby Więziennej na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 2) i art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.), w dniu [...] stycznia 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] listopada 2019 r. o odmowie udostępnienia A. L. informacji publicznej w postaci skanu protokołu pokontrolnego stanowiącego wynik kontroli przeprowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w sprawie [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji decyzji podał, że organ I instancji uzasadnił przyczyny, dla których odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej, jednocześnie przyznając, że żądana informacja należy do obszaru informacji publicznej, lecz jest informacją publiczną niepodlegającej udostępnieniu w związku z potrzebą ochrony ważnego interesu gospodarczego i ekonomicznego Skarbu Państwa (art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Organ pierwszej instancji podał również, że wnioskodawca działający jako przedsiębiorca pozostawał i pozostaje w sporze sądowym z Okręgowym Inspektoratem Służby Więziennej z siedzibą w [...] dotyczącym roszczeń związanych z inwestycją pt. "[...]", której przebieg był przedmiotem kontroli Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W ocenie organu odwoławczego istota odmowy udostępnienia informacji publicznej jest ochrona ważnego interesu gospodarczego Państwa, która jest nadrzędna w tym przypadku w stosunku do prawa wnioskodawcy do jej posiadania. A. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego. Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył następujące przepisy prawa procesowego i materialnego: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 plt 1 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe (wadliwe) zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy; art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne przyjęcie, że żądana informacja jest informacją niejawną; art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 31 ust. 3, art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że żądana informacja publiczna jest informacją niejawną w sytuacji gdy jest informacją o działalności organów władzy publicznej. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Dyrektor Generalny Służby Więziennej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że Sąd przede wszystkim wskazuje, że w przedmiotowej sprawie rozważenia wymaga kwestia czy znajduje w niej zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przepisy ustawy mogą odnosić się do żądania wniosku jeżeli spełnione zostaną dwie równocześnie występujące przesłanki: - żądana informacja jest informacją publiczną: - wnioskodawca nie wykorzystuje ustawy o dostępie do informacji publicznej do uzyskania potrzebnych mu do ochrony lub realizowania własnych indywidualnych interesów. Sąd stwierdza, że nie została spełniona druga z przesłanek niezbędnych do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta konkretyzuje jedno z podstawowych praw obywatela określone w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zarówno ustawa jak i samo prawo mają służyć obywatelom do zyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Umożliwia to monitorowanie takich działań i ewentualną społeczną reakcję na powstające nieprawidłowości. Ma to służyć budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, świadomego swoich praw i współdziałającego z organami władzy publicznej w celu realizowania zadań służących dobru wspólnemu. Dlatego też art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy interpretować mając na uwadze zarówno zakres podmiotowy jak i przedmiotowy. Przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Zakres podmiotowy ustawy dotyczy m.in. działania organów władzy publicznej co jest niewątpliwie ważne dla ogółu obywateli i ma walor "sprawy publicznej". Nie każdy jednak przejaw tej działalności staje się informacją publiczną. Aby mieścił się on w definicji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. musi dotyczyć sprawy ważnej dla ogółu lub szerszej grupy obywateli albo też gospodarowania mieniem publicznym. Nie są wobec tego "sprawą publiczną", a tym samym nie stanowią informacji publicznej informacje dotyczące konkretnego zindywidualizowanego postępowania toczącego się przed organem administracji (sądem), a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podmiot będący stroną takiego postępowania nie może uzyskiwać, niezbędnych do ochrony, czy też dochodzenia własnych interesów, informacji w drodze postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący jest stroną postępowania kontrolnego, a żądana informacje dotyczą tego postępowania. Skoro skarżący działa we własnej sprawie nie może w niej znaleźć zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego skoro żądana informacja nie stanowi informacji publicznej to organ winien poinformować o tym skarżącego pismem. Wydając decyzj administracyjne doszło do naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co obligowało Sąd do uchylenia skarżonej oraz decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.