VIII SA/Wa 450/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.M. na pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2008 r. Starosta R. wydał decyzję, znak: [...] w sprawie nałożenia na skarżącego P.M. obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. W dniu 8 lipca 2008 r. (data prezentaty organu) P.M. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W dniu [...] lipca 2008 r. pismem znak: [...] Starosta R. na podstawie art. 133 k.p.a. przekazał odwołanie skarżącego od powyższej decyzji do Wojewody [...]. Pismem z dnia 9 sierpnia 2008 r. skarżący P.M., za pośrednictwem Wojewody [...], złożył skargę na pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2007 r., znak[...] przekazujące odwołanie (potraktowane przez skarżącego jako decyzja). W uzasadnieniu skargi podał, iż pismo to nie zawiera uzasadnienia, informacji o środkach odwoławczych i zostało podpisane przez tą samą osobę, która podpisała decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. Ponadto wskazał , iż obie decyzje zarówno z dnia [...] czerwca 2008 r. jaki i z dnia [...] lipca 2008 r. są dla niego krzywdzące. W dniu [...] sierpnia 2008 r. Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...]sierpnia 2008 r., znak: [...], którą utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, gdyż została złożona na pismo z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zakres działania sądów administracyjnych na podstawie cytowanej ustawy został ukształtowany szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej wyznaczony przez art. 3 § 2 wskazanej ustawy. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty, jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismo Starosty R. z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...] przekazujące odwołanie skarżącego do organu odwoławczego, nie znajduje się w tym katalogu. Pismo to ma bowiem charakter informacyjny, nie jest decyzją administracyjną, ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy, co oznacza, iż nie mogło ono stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Nie posiada większości cech charakterystycznych dla decyzji, jakie zostały określone w art. 107 § 1 k.p.a. Należy też zauważyć, iż w orzecznictwie podkreśla się, że brak niektórych składników decyzji nie zezwala na zakwalifikowanie danego rozstrzygnięcia (pisma) jako decyzji administracyjnej ( tak: wyrok NSA z dnia 30 lipca 1982 r., I SA 547/82 oraz A. Wróbel, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Zakamycze, 2005). Na marginesie należy dodać, iż skarga P.M. została złożona na rozstrzygnięcie organu I instancji, co powoduje, iż również z tego powodu staje się ona niedopuszczalna. W wyniku wniesionego odwołania w niniejszej sprawie została wydana decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. przez Wojewodę [...], która może stać się przedmiotem kontroli sądu, w przypadku jej zaskarżenia. Na podstawie art. 52 § 1 w/w ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, iż stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, który służy skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.