II FZ 357/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 765/08 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 kwietnia 2008 r., nr (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Po 765/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek E. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 kwietnia 2008 r., w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że E. B. w skardze z dnia 15 maja 2008 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 kwietnia 2008 r. określającej zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie 37.844,00 zł. Wnioskodawca podał, że przeprowadza szereg remontów i inwestycji, stara się utrzymać miejsca pracy i stwarza nowe, podjął szereg decyzji finansowych i zobowiązaniowych związanych z rozwojem własnej firmy. Do tej pory spłacał zobowiązania, jednakże ze względu na trudną sytuację i niewypłacalność kilku kontrahentów firma stanęła na krawędzi opłacalności. W ocenie wnioskodawcy, spełniona została przesłanka ważnego interesu strony, gdyż wyegzekwowanie kwoty zaległego podatku wraz z odsetkami uniemożliwi uiszczenie spłat leasingowych i innych zobowiązań, co spowoduje zajęcie środków trwałych. Ponadto w takiej sytuacji wnioskodawca podniósł, iż będzie musiał ograniczyć zakres działania przedsiębiorstwa, zwolnić pracowników, co w konsekwencji doprowadzi do likwidacji firmy. Ponadto podkreślił, że przychód z prowadzenia działalności gospodarczej stanowi jedyne źródło utrzymania trzyosobowej rodziny. W tak przedstawionym we wniosku stanie faktycznym Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, że spełnia przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opisane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), bowiem nie przedstawiono aktualnej sytuacji skarżącego, w szczególności jakie osiąga aktualnie przychody z prowadzonej działalności gospodarczej i jakie ponosi koszty jej prowadzenia, ilu zatrudnia pracowników, czy posiada inne źródło dochodu, jakie są koszty utrzymania jego i rodziny. W zażaleniu E.B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazał, że Urząd Skarbowy w Ś. ustanowił hipotekę na jego domu, a w przypadku wszczęcia egzekucji może zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki, jakim będzie sprzedaż nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył i orzekł, co następuje: Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia. Wobec takiej oceny w punkcie wyjścia podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Taka redakcja przepisu oznacza, że aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać na okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek. W świetle zaprezentowanych powyżej wywodów podzielić należy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie wykazał – do czego obliguje go treść wspomnianego artykułu 61 § 3 p.p.s.a. – przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołała się na dokumenty, które miałyby się znajdować w aktach rozpoznawanej sprawy, a które Sąd I instancji mógłby dopuścić z urzędu w celu rozpatrzenia ich pod kątem przesłanek ochrony tymczasowej. To na stronie wnioskującej o przyznanie ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wskazania Sądowi dokumentów, z których strona chciałaby wywodzić określone fakty. Nie jest wystarczający sam wywód strony, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytaczanie ogólnikowych twierdzeń o możliwości zwalniania pracowników i likwidacji prowadzonej firmy. Twierdzenia strony powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi, szczególnie dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy i jego rodziny, a także stanu majątkowego firmy, czego strona wnioskująca o przyznanie ochrony tymczasowej nie uczyniła. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, ze Sąd w odniesieniu do wniosku strony miałby się domyślać jakie dowody strona chciałaby przedstawić, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokumenty, które strona mogła dołączyć do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zobrazowałyby pełną i rzeczywistą sytuację finansową i materialną wnioskodawcy, jego rodziny i prawdopodobieństwo likwidacji przedsiębiorstwa, które jest, jak twierdzi strona, jedynym źródłem dochodu trzyosobowej rodziny. Dodatkowo zaznaczyć należy, że wszelkie okoliczności zaprezentowane przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w postępowaniu zażaleniowym (odnośnie ustanowionej hipoteki na nieruchomości i ewentualnego postępowania egzekucyjnego) także nie zostały poparte dokumentami źródłowymi, które uwiarygodniłyby sytuację finansowo-majątkową wnioskodawcy, uprawniającą do skorzystania z ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, na podstawie art. 184 p.p.s.a w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.