IV Ka 1271/19

<div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia po rozpoznaniu sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span> </strong> oskarżonego o to, że</p> <p>I.  w okresie od 15 stycznia 2014 r. do 15 lipca 2014 r. we <span class="anon-block">W.</span>, będąc <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w likwidacji z/s we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> i ponosząc odpowiedzialność, jako kierownik jednostki za wykonanie obowiązków nałożonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawą o rachunkowości</a>, wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 53;art. 53 ust. 1)">art. 53 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust.1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> nie złożył we właściwym rejestrze sądowym tj. Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Fabrycznej VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego zatwierdzonego rocznego sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności jednostki za rok obrotowy od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r.</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 79;art. 79 pkt. 4)">art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> </strong> </p> <p>II.  w okresie od 15 stycznia 2015 r. do 15 lipca 2015 r. we <span class="anon-block">W.</span>, będąc <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w likwidacji z/s we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> i ponosząc odpowiedzialność, jako kierownik jednostki za wykonanie obowiązków nałożonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawą o rachunkowości</a>, wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 53;art. 53 ust. 1)">art. 53 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust.1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> nie złożył we właściwym rejestrze sądowym tj. Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Fabrycznej VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego zatwierdzonego rocznego sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności jednostki za rok obrotowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 79;art. 79 pkt. 4)">art.79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> </strong> </p> <p>III.  w okresie od 15 stycznia 2016 r. do 15 lipca 2016 r. we <span class="anon-block">W.</span>, będąc <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w likwidacji z/s we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> i ponosząc odpowiedzialność, jako kierownik jednostki za wykonanie obowiązków nałożonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawą o rachunkowości</a>, wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 53;art. 53 ust. 1)">art. 53 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust.1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> nie złożył we właściwym rejestrze sądowym tj. Sądzie Rejonowym dla Wrocławia – Fabrycznej VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego zatwierdzonego rocznego sprawozdania finansowego i sprawozdania z działalności jednostki za rok obrotowy od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 79;art. 79 pkt. 4)">art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> </strong> </p> <p>I.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 2)">art. 66 § 1 i 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 k.k.</a> postępowanie karne wobec o czyny opisane w punkcie I, II i III części wstępnej wyroku stanowiące przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 79;art. 79 pkt. 4)">art.79 pkt 4 ustawy o rachunkowości</a> warunkowo umarzył na okres próby wynoszący 1 (jeden) rok;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 6000 (sześciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 k.p.k.</a> zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w kwocie 100 zł, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 7)">art. 7 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> wymierzył mu opłatę w wysokości 100 złotych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2;art. 425 § 3)">425 § 1, 2 i 3 k.p.k.</a> wyrok ten zaskarżył w całości</span> obrońca oskarżonego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1, 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 1, 2 k.p.k.</a> ww. wyrokowi zarzucając:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> :</p> <dl> <dt>•</dt> <dd> <p>przez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i odmówieniu wiarygodności wyjaśnień świadków: <span class="anon-block">M. N. (1)</span>, <span class="anon-block">J. F.</span>, <span class="anon-block">B. D.</span> w przedmiocie braku możliwości złożenia przez oskarżonego sprawozdań finansowych, wywozu i dekompletacji dokumentacji finansowej Spółek, skutecznego złożenia rezygnacji z funkcji likwidatora w dacie 17 marca 2014 r., niepełnienia funkcji likwidatora po rzeczonej dacie,</p> </dd> <dt>•</dt> <dd> <p>bezkrytyczne przyjęcie za wiarygodne zeznań złożonych przez świadka <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> będącego ustanowionym syndykiem <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> — <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> odnośnie obowiązku złożenia sprawozdań finansowych, złożenia rezygnacji przez oskarżonego, procedury złożenia rezygnacji przez likwidatora, w sytuacji, gdy świadek był bezpośrednio zainteresowany skazaniem za opisane czyny oskarżonego, wszak zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawą o rachunkowości</a>, jako syndyk ustanowiony dla większościowego wspólnika pełnił niejako funkcję kierownika jednostki będąc odpowiedzialnym za złożenie owych sprawozdań.</p> </dd> </dl> <p>2.  obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 79;art. 79 pkt. 4)">art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> polegający na nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy stypizowany czyn może być dokonany jedynie umyślnie, tymczasem oskarżony jak i wszyscy świadkowie w uznanych za wiarygodne wyjaśnieniach potwierdzili, że <span class="anon-block">A. K.</span> był w uzasadnionym przeświadczeniu o tym, że nie jest uprawniony do złożenia sprawozdań, o czym informował syndyka, wobec czego nie zostały wypełnione znamiona tego przestępstwa. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1, 2</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego, co do wszystkich czynów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy częściowo zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola odwoławcza nie wykazała uchybień Sądu I instancji, które mogłyby skutkować wzruszeniem zaskarżonego wyroku, z powodów wskazywanych przez skarżącego. Rozpoznając jednak apelację zaskarżone orzeczenie należało jednak uchylić i umorzyć postępowanie z uwagi na odmienną ocenę szkodliwości społecznej przypisanych oskarżonemu czynów z przyczyn wskazanych w dalszej części uzasadnienia. Szczegółowa analiza akt postępowania wskazuje, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, gromadząc i ujawniając wszelki materiał dowodowy, dążąc do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy zostały oparte na całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który został oceniony z poszanowaniem reguł wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, co sprawiło, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne. Ponadto Sąd meriti swoje stanowisko w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami, o jakich mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> Wymowa dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie pozostawia wątpliwości również dla Sądu Odwoławczego, który w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, iż całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego daje wystarczające podstawy do uznania, iż wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzuconych mu czynów nie budzą wątpliwości. Odnosząc się do zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez przez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i odmówieniu wiarygodności wyjaśnień świadków: <span class="anon-block">M. N. (1)</span>, <span class="anon-block">J. F.</span>, <span class="anon-block">B. D.</span> w przedmiocie braku możliwości złożenia przez oskarżonego sprawozdań finansowych, wywozu i dekompletacji dokumentacji finansowej Spółek, skutecznego złożenia rezygnacji z funkcji likwidatora w dacie 17 marca 2014 r., niepełnienia funkcji likwidatora po rzeczonej dacie, a nadto do zarzutu bezkrytycznego przyjęcia za wiarygodne zeznań złożonych przez świadka <span class="anon-block">Ł. W. (1)</span> będącego ustanowionym syndykiem <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> — <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> odnośnie obowiązku złożenia sprawozdań finansowych, złożenia rezygnacji przez oskarżonego, procedury złożenia rezygnacji przez likwidatora, w sytuacji, gdy świadek był bezpośrednio zainteresowany skazaniem za opisane czyny oskarżonego, wszak zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawą o rachunkowości</a>, jako syndyk ustanowiony dla większościowego wspólnika pełnił niejako funkcję kierownika jednostki będąc odpowiedzialnym za złożenie owych sprawozdań stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Podkreślić, bowiem należy, iż możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu Orzekającego odmiennego poglądu nie wystarcza, by dokonanie to uznać za istotny błąd ustaleń, jeśli nie wykaże się przy tym, iż rozumowanie przeprowadzone przez Sąd sprzeczne jest z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego. Do tego, aby wykazać dokonanie błędu w ustaleniach faktycznych lub naruszenie przez Sąd meriti standardów swobodnej oceny i interpretacji dowodów nie wystarczy, bowiem subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia. Konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenia faktycznie niemające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo, że takiego ustalenia nie dokonano, choć z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynika, bądź wykazanie, że tok rozumowania Sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawami logiki czy z zasadami wiedzy (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 listopada 2018 r., II AKa 504/18). W przedmiotowej sprawie skarżący tego nie uczynił, a jak wynika z pisemnego uzasadnienia Sądu I Instancji w sposób wnikliwy kwestie te rozważył i odniósł się w nich w pisemnych motywach wyroku (na karcie 6-7). Nie powtarzając, zatem logicznej argumentacji Sądu Rejonowego należy jedynie stwierdzić, że zeznania <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> znajdują potwierdzenie w dokumentacji w tym prowadzonej z oskarżonym korespondencji, z której wynika, że <span class="anon-block">A. K.</span>, jako likwidator <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> wzywany do odbioru dokumentacji odebrał jedynie swoją prywatną dokumentację. Z relacji tych wynika także, że po złożeniu oświadczenia przez <span class="anon-block">A. K.</span> o tym, że nie czuje się <span class="anon-block">(...)</span>, syndyk informował go, że jest nieskuteczne oraz zwracał się do niego o zwołanie zgromadzenia wspólników pouczając, że oświadczenie winno zostać złożone wszystkim wspólnikom, a na takim zgromadzeniu likwidator powinien również przedstawić sprawozdanie ze swojej działalności, informację o sytuacji spółki, bilanse, jeżeli były sporządzane. Należy tez dodać, że obrońca kwestionując ocenę zeznań tego świadka tak naprawdę kwestionuje ocenę prawną dokonaną przez Sąd tego, czy oskarżony skutecznie złożył rezygnację z funkcji likwidatora i czy miał obowiązek złożenia sprawozdań. Odnosząc się do oceny zeznań świadków <span class="anon-block">M. N. (2)</span> oraz <span class="anon-block">B. D.</span> należy wskazać, ze wbrew zarzutowi obrońcy Sąd uznał je za przekonujące w zakresie, w jakim korespondowały z relacjami przedstawionymi przez <span class="anon-block">Ł. W. (2)</span> oraz zakresie, w jakim były zgodne z przedłożonymi dokumentami, w tym danymi z Krajowego Rejestru Sądowego. Z relacji <span class="anon-block">B. D.</span> wynikało, że dokumenty księgowe spółki były przechowywane w jej siedzibie do czasu zabrania ich przez syndyka. Okoliczności te potwierdził w swojej relacji świadek <span class="anon-block">M. N. (2)</span>. Podobnie, jako przekonujące Sąd I instancji ocenił zeznania świadka <span class="anon-block">J. F.</span>, która od początku 2013rr. nie miała kontaktu z zarządem spółki. Tym samym jej wiedza odnośnie realizowania obowiązku sprawozdawczego przez spółkę w latach następnych była ograniczona i nie miała ona również wiedzy na temat miejsca przechowywania dokumentacji finansowej spółki. Stąd niezrozumiałym jest stawianie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. przy ocenie zeznań tych świadków. Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 79;art. 79 pkt. 4)">art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a> polegający na nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy stypizowany czyn może być dokonany jedynie umyślnie, a oskarżony <span class="anon-block">A. K.</span> był w uzasadnionym przeświadczeniu o tym, że nie jest uprawniony do złożenia sprawozdań, wobec czego nie zostały wypełnione znamiona tego przestępstwa, należy stwierdzić, że zarzut tak sformułowany jest także niezasadny. Sąd Okręgowy podziela, bowiem w tym zakresie ocenę prawną dokonaną przez Sąd I Instancji na karcie 180 uzasadnienia, że na oskarżonym jak likwidatorze ciążył obowiązek złożenia sprawozdań oraz że złożone przez niego oświadczenie o rezygnacji było prawnie nieskuteczne. Jednocześnie oskarżony o sposobie złożenia rezygnacji i obowiązkach był pouczany przez syndyka. W konsekwencji miał świadomość swoich obowiązków a jednocześnie nie podejmował żadnych działań w kierunku wywiązania się ze swojego obowiązku, godząc się na popełnienie czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a>.</p> <p>Kierunek wywiedzionej apelacji, (co do winy), obligował Sąd Okręgowy, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447 § 1 k.p.k.</a>, do całościowej oceny zaskarżonego wyroku, a zatem koniecznym było przeanalizowanie stopnia szkodliwości społecznej przypisanych oskarżonemu czynów. W konsekwencji uwzględniając złożoną przez oskarżonego w marcu 2014r. nieskuteczną rezygnację z funkcji likwidatora oraz fakt, że syndyk masy upadłościowej jak wynika z pisma na karcie 96 dopiero w lutym 2016 r. zorientował się, że dysponuje dokumentami <span class="anon-block"> spółki (...)</span> i wówczas poinformował o tym oskarżonego wzywając do jej odbioru, ( przy czym syndyk wskazał, że nie jest w stanie ocenić czy zabezpieczona dokumentacja pozwalała na sporządzenie sprawozdań finansowych) Sąd Okręgowy ocenił, że stopień szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu polegających na niezłożeniu wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a> we właściwym rejestrze sądowym zatwierdzonych rocznych sprawozdań finansowych i sprawozdań z działalności jednostki za tata 2013, 2014 i 2015r jest znikomy. Dokonując takiej oceny Sąd miał także na uwadze, że w literaturze zwraca się uwagę, że „wspólnym dobrem chronionym przepisami karnymi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a> jest interes uczestników obrotu gospodarczego w uzyskiwaniu na podstawie ksiąg rachunkowych i sprawozdań finansowych podmiotów gospodarczych obrazu ich sytuacji majątkowej i gospodarczej, zgodnej z rzeczywistym stanem. Na ich podstawie są podejmowane decyzje optymalnej alokacji kapitału i bywa oszacowywane ryzyko podejmowanych decyzji gospodarczych. W tym sensie ochrona przepisu karnego rozciąga się na interesy majątkowe podmiotów, które podejmują decyzje na podstawie informacji zawartej w sprawozdaniu finansowym.” <span class="anon-block">O. W.</span>, Przepisy karne <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 ()">ustawy o rachunkowości</a>. Wielość dóbr chronionych przez przepisy karne u. rach. Lex 2012. W konsekwencji biorąc pod uwagę, że spółka, której oskarżony był <span class="anon-block">(...)</span> nie prowadziła w tym czasie tj. w okresie objętym zarzutami działalności gospodarczej tj. nie został naruszony interes innych uczestników obrotu gospodarczego przez niezłożenie sprawozdań przez oskarżonego, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 3)">art. 17par.1 pkt 3 kpk</a>. postępowanie umorzył. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku Sąd Okręgowy oparł na brzmieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632 a;art. 632 a § 1)">art. 632 a § 1 k.p.k.</a>.uwzględniając, że oskarżony ma stałe źródło dochodu oraz, że zachodzi wyjątkowa sytuacja pomimo umorzenia postępowania, że oskarżony powinien ponieść koszty postępowania w sprawie w całości.</p> </div>