I SA/Kr 1732/15

SENTENCJA |Sygn. akt I SA/Kr 1732/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Suchej Beskidzkiej, na uchwałę Rady Gminy Stryszawa, z dnia 29 października 2012 r. Nr XXI/150/12, w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli, nieruchomości położonych na obszarze Gminy Stryszawa, I. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie, odpadami komunalnymi" w zakresie obowiązku podania numeru telefonu w rubryce oznaczonej symbolem "D" zatytułowanej "Dane składającego, deklaracje " oraz w rubryce oznaczonej symbolem "E" zatytułowanej "Adres nieruchomości, na której powstają odpady komunalne"., II. stwierdza nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanego "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie, odpadami komunalnymi" w części dotyczącej rubryki oznaczonej symbolem "F" zatytułowanej "Oświadczenie i podpis składającego deklarację, / osoby reprezentującej składającego deklarację" w zakresie oświadczenia o świadomości osoby składającej deklarację o odpowiedzialności, karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym., w pozostałym zakresie skargę oddala., UZASADNIENIE Pismem datowanym na dzień 15 października 2015 r. Prokurator Rejonowy w Suchej Beskidzkiej wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy w Stryszawie z dnia 29 października 2012 r. nr XXI/150/12 w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości na obszarze Gminy Stryszawa, w zakresie §1 przedmiotowej uchwały, w której to składający deklarację został zobowiązany do wskazania numeru telefonu, a powinność ta została potwierdzona w części D - DANE SKŁADAJĄCEGO DEKLARACJĘ i części E - ADRES NIERUCHOMOŚCI, NA KTÓREJ POWSTAJĄ ODPADY KOMUNALNE załącznika stanowiącego deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i złożenia oświadczenia o świadomości odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, a powinność ta została wskazana w części F - OŚWIADCZENIE I PODPIS OSOBY SKŁADAJĄCEGO DEKLARACJE/OSOBY REPREZUNTUJĄCEJ SKŁADAJĄCEGO DEKLARACJĘ załącznika stanowiącego deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U. 2013, poz. 594) oraz art. 6n ust. 1-2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 2013, poz. 1399). Wskazując na powyższe i powołując się na przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał w pierwszej kolejności na art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze danej gminy. Takim aktem jest uchwała Rada Gminy w Stryszawie nr XXI/150/12 z dnia 29 października 2012 r., która podjęta została na podstawie art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie Prokuratora § 1 zaskarżonej uchwały zawiera wadę, wynikającą z przekroczenia delegacji ustawowej zawartej w art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Prokurator podniósł, że w deklaracji stanowiącej załącznik do zaskarżonej uchwały w części D, osoba wypełniająca deklaracje, wskazując adres siedziby/adres zamieszkania oraz w części E, wskazując adres nieruchomości, jest zobowiązana podać swój numer telefonu. W ocenie Prokuratora to wykracza poza dane niezbędne do prawidłowego obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Nadto nakaz podania tych danych stanowi naruszenie art. 6 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. 2014, poz. 1182). Kolejną wadą i przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest, zdaniem Prokuratora, zamieszczenie w części oznaczonej literą "F" zobowiązania osób składających deklarację do złożenia oświadczenia o treści: "jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym". Prokurator powołał w tym miejscu wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 24/15 oraz z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 5/15. W tym ostatnim Sąd stwierdził, że "zamieszczenie w [...] deklaracji oświadczenia o znajomości przepisów kodeksu karno-skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z prawdą nie miało podstawy prawnej w postaci wyraźnego przepisu upoważniającego radą gminy do tego typu uchwały; nie służyło również w żaden sposób prawidłowemu obliczaniu opłaty za gospodarowanie odpadami. Przepis art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidywał (i nie przewiduje) możliwości odebrania oświadczenia dotyczącego danych mających wpływ na wysokość należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pod rygorem odpowiedzialności karnej". Reasumując Prokurator wskazał, że celem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach było stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia danej gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty oraz sposobu jej składania. Ponieważ ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego jest wyczerpujące, niedopuszczalna jest wykładania rozszerzająca zastosowania tego przepisu co do kwestii, które nie zostały w nim wymienione. Końcowo, odnosząc się do faktu, że kwestionowana uchwała Rady Gminy Stryszawie została podjęta w 2012 roku, a więc trzy lata przed wniesieniem niniejszej skargi, Prokurator wskazał, iż brak jest obecnie ograniczenia czasowego co do możliwości stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. Wynika to wprost z treści art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 53 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Stryszawa wyjaśniła, że w deklaracji stanowiącej załącznik do przedmiotowej uchwały znajduje się rubryka służąca wpisaniu numeru telefonu kontaktowego do osoby składającej deklarację. Organ wyjaśnił, że podanie telefonu kontaktowego jest w pełni dobrowolne, znacznie ułatwia kontakt z petentem, co jest również w jego interesie. Dane o numerach nie są przechowywane w odrębnej bazie, używa się ich jedynie dla celów związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi przez zainteresowanych. Zatem podawanie numeru telefonu w deklaracji stanowi część fakultatywną, którą składający deklarację dobrowolnie może wypełnić i co jest zgodne z obowiązującą linią orzeczniczą. Organ wskazał w tym miejscu na wyroki WSA w Krakowie: z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 673/14; z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 802/14; z dnia 10 września 2014r. sygn. akt I SA/Kr 656/14; z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 24/15, z dnia 28.04.2015 r. sygn. akt I SA/Kr 498/15. Jeśli zaś chodzi o kwestionowane oświadczenia o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, organ przyznał, że w ustawie brak jest bezpośredniej delegacji do odebrania takiego oświadczenia. Zwrócono natomiast uwagę, że w doktrynie podnosi się, iż niekiedy konieczne jest przytoczenie w uchwale Rady Gminy innych zapisów, jeżeli dzięki takiemu zabiegowi akt prawa miejscowego stanie się czytelny i zrozumiały. Rada Gminy Stryszawy uważa, że w tym przypadku właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia. Wprowadzenie takiego oświadczenia w załączniku do zaskarżonej uchwały miało na celu spełnienie waloru edukacyjnego, jak również informacyjnego, dzięki czemu akt prawa miejscowego stał się bardziej zrozumiały dla jego przeciętnego odbiorcy. Takie działania Rady Gminy uzasadniają, zdaniem organu, względy praktyczne, gdyż funkcją prawa nie jest jedynie regulowanie, ale również informowanie o ewentualnych konsekwencjach jego nieprzestrzegania. Podsumowując, stwierdzono, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, w związku z czym nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonych zapisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art.119 pkt. 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W realiach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie złożyła w odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Dobczycach. Po doręczeniu odpowiedzi na skargę Prokuratorowi ten nie sprzeciwił się w terminie 14 dni rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części. Należy wskazać, że nawet ewentualne uchylenie uchwały nie czyni sądowej kontroli bezprzedmiotową. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być zastosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. Tak, więc uchylenie zaskarżonej uchwały przez organ, który ją podjął, przed wydaniem wyroku nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tą uchwałę. Uchylenia uchwały nie można utożsamiać z uwzględnieniem skargi. Skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia, są dalej idące niż uchylenie uchwały - wywierające skutki od daty uchylenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II OSK 1776/06, Lex Omega nr 327767). Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przechodząc do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej uchwały należy zauważyć, że konstytucyjna konstrukcja aktów prawa miejscowego przewiduje wymóg ich wydawania na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego i w granicach w tym upoważnieniu zakreślonych (art. 94 Konstytucji RP). Ogólną podstawę prawną do stanowienia gminnych aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym stanowi art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy, przy czym w myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat należy do wyłącznej właściwości rady gminy, lecz tylko w granicach określonych w odrębnych ustawach. Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 6n ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012r., poz. 391 ze zm.), który w dacie jej podjęcia stanowił, że Rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji (ust. 1). Rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (ust. 2). Ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione. Takie stanowisko zaprezentowano m.in. w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1053/15, z dnia 8 września 2015 r. sygn. I SA/Kr 1203/15 i sygn. I SA/Kr 1205/15, 27 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 973/15, 22 lipca 2015 sygn. akt I SA/Kr 415/15, z dnia 29 czerwca 2015r. sygn. I SA/Kr 653/15, sygn. akt I SA/Kr 652/15 oraz sygn. akt I SA/Kr 758/15, z dnia 13 lipca 2014 sygn. akt I SA/Kr 900/15 - wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12, Lex Omega nr 1291950; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 527/06, Lex Omega nr 296945; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 59/07, Lex Omega 349285. Oznacza to, że w podejmowanym, na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że nałożenie w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały zatytułowanym "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" w rubryce oznaczonej symbolem "D" zatytułowanej "Dane składającego deklaracje" oraz w rubryce oznaczonej symbolem "E" zatytułowanej "Adres nieruchomości, na której powstają odpady komunalne" obowiązku podania numeru telefonu przez osoby składającej deklaracje nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej do ich zamieszczenia. Należy bowiem zauważyć, że ani przepisy przywołane w samej zaskarżonej uchwale jako jej podstawa prawna, ani żaden inny przepis prawa nie upoważniają rady gminy do zobowiązania osoby składającej deklarację na potrzeby ustalenia opłat za gospodarowanie odpadami do obowiązku podawania takich informacji. Nade wszystko stwierdzić jednakże należy, że podanie powyższych danych nie stanowi informacji niezbędnych do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powyższe dane mogłyby być co najwyżej zamieszczone w deklaracji jako jej część fakultatywna, którą składający deklarację mógłby dobrowolnie wypełnić. Wymaganie podania numeru telefonu nie zostało jednakże sformułowane w deklaracji jako alternatywa do ewentualnego wypełnienia przez deklarującego, lecz jako jego obowiązek. Zauważyć przy tym należy, że pomimo powszechności korzystania ze społeczeństwa z usług telefonicznych nie istnieje prawny nakaz by z nich korzystać. Część (choć może dotyczyć to niewielkiej ilości osób w gminie) składających deklarację może nie posiadać telefonu i w sytuacji zamieszczenia w deklaracji takiej pozycji, osoby te nie miały by możliwości prawidłowego (pełnego) jej wypełnienia. Odnosząc się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że podanie numeru telefonu nie zostało określone w Deklaracji jako fakultatywne. Przy rubryce przeznaczonej na wpisanie numeru telefonu nie ma bowiem adnotacji świadczącej o tym, że jej wypełnienie jest dobrowolne. Powołane przez organ w odpowiedzi na skargę orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podobnie jak w niniejszej sprawie, dotyczą sytuacji, w których podanie numeru telefonu nie zostało określone jako fakultatywne. Brak dobrowolności był powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonych uchwał w części zawierającej obowiązek podania numeru telefonu. Zauważyć należy, że przedmiotowe dane osobowe tylko wówczas powinny być gromadzone, gdyby były one niezbędne celem ich przetwarzania w związku z realizacją uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa lub gdyby były one niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Dz.U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.). Sąd nie dopatrzył się jednak takiej niezbędności lub konieczności w rozumieniu art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych w odniesieniu do ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W dalszej kolejności wskazać należy, że nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej także zamieszczenie w Deklaracji, w rubryce oznaczonej symbolem "F" zatytułowanej "Oświadczenie i podpis składającego deklarację/osoby reprezentującej składającego deklarację" oświadczenia o świadomości osoby składającej deklarację o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Wskazać należy, że normy zawarte w art. 6n ust. 1-2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie stwarzają jakichkolwiek podstaw do wprowadzenia do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości, klauzuli, zgodnie z którą podmiot podpisujący deklarację oświadczałby, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Kwestionowana klauzula nie stanowi bowiem objaśnienia dotyczącego sposobu wypełnienia deklaracji. Podkreślić należy, że warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest wskazanie na przepis rangi ustawowej, który przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Innymi słowy, jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty, rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań). Takiego rygoru ustawodawca nie wskazał w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odnośnie zaś zamieszczenia w deklaracji innych pouczeń należy mieć na uwadze, że upoważnienie ustawowe dopuszcza tylko jedno, a mianowicie że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wprowadzenie do deklaracji kwestionowanego oświadczenia oznacza zatem przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nie znajduje zatem żadnego umocowania w przepisach prawa zamieszczenie w przedmiotowej Deklaracji oświadczenia składanego przez osobę składającą deklarację o świadomości odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Na marginesie należy zauważyć, iż podstawy prawnej dla wprowadzenia wskazanej klauzuli w odniesieniu do odpowiedzialności karnej brak także w innych regulacjach analizowanej ustawy, jak również w art. 233 § 1 k.k., stanowiącym, że odpowiedzialności karnej podlega ten, kto składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. W tym zakresie należy stwierdzić, że warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest by przepis ustawy, na podstawie której oświadczenie jest składane, przewidywał możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Wyraźnie wynika to z art. 233 § 6 k.k., stosownie do którego przepisy § 1-3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Penalizacja określonych zdarzeń prawnych może bowiem nastąpić wyłącznie wprost przepisami rangi ustawowej. Uzupełniająco należy zauważyć, iż podobnie brak jest podstaw, aby w formularzu deklaracji zamieszczać pouczenie o odpowiedzialności karnoskarbowej, czy też odbierać oświadczenie od osoby składającej deklarację odnośnie znajomości przepisów ją regulujących. Stosownie do art. 56 § 1 k.k.s. podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Zarówno ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i k.k.s. nie przewidują, by klauzula z pouczeniem o odpowiedzialności na podstawie tego przepisu mogła znaleźć się w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dodatkowo zaznaczyć należy, że właściciele nieruchomości zobowiązani do składania deklaracji nie posiadają statusu podatnika, w rozumieniu art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją powyższego jest brak podstaw do nakładania na właścicieli nieruchomości sankcji karnych skarbowych w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z art. 6 m ust. 1 ustawy o utrzymaniu porządku czystości w gminach (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 451/13, Lex Omega nr 1662595). Stwierdzić należy, że kwestionowane elementy uchwały zostały podjęte bez podstawy prawnej, a zatem taka wada ma charakter istotny. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym każda uchwała zawierająca istotne naruszenia prawa (jest sprzeczna z prawem w stopniu istotnym) jest nieważna, przy czym nieważność może dotyczyć całości lub części uchwały. Istotne naruszenie prawa dotyczy w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 2 ust. 2 i art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i objęcie wymogiem zamieszczenia oświadczeń, które nie są niezbędne do wykonania tej uchwały. Podsumowując należy stwierdzić, że Rada Gminy w Stryszawie w sposób wadliwy zrealizowała kompetencję zawartą w art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. z przekroczeniem delegacji ustawowej, a tym samym w sposób istotny naruszyła prawo. Z uwagi na przedstawione powyżej rozważania, Sąd w pkt I i II wyroku, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w omówionej wyżej części jako naruszającą w chwili jej wydania art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odnosząc się do pkt III zapadłego wyroku, w którym Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. w zakresie w jakim Prokurator domagał się stwierdzenia nieważności § 1 przedmiotowej uchwały, należy podkreślić, iż § 1 badanej uchwały stanowi: cyt. "Ustala się zwór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na obszarze Gminy Stryszawa w brzmieniu określonym załącznikiem nr 1 do niniejszej uchwały". Przytoczona treść § 1 wskazanej uchwały wskazuje, iż uchwała w tym zakresie nie jest sprzeczna z prawem, czego nie można było już powiedzieć o zakwestionowanych przez Sąd elementach wzoru deklaracji. Załącznik nr 1 zaskarżonej uchwały jest wprawdzie integralną jej częścią, lecz jego forma oraz treść wynika z niego samego bez potrzeby odwoływania się do zasadniczej treści badanej uchwały. Tym samym forma, treść czy też wykładnia zastosowanych w nim zapisów nie jest determinowana dyspozycją przepisów części zasadniczej uchwały. Stwierdzenie nieważności § 1 wskazanej uchwały prowadziłoby automatycznie do wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem "ex tunc" całego załącznika nr 1 jakim jest przedmiotowa deklaracja, pomimo faktu, iż w pozostałym zakresie nie narusza ona prawa. Przytoczony § 1 zaskarżonej uchwały nie nakłada sam w sobie zakwestionowanych obowiązków na osobę wypełniającą deklarację, czynią to dopiero szczegółowe regulacje załącznika nr 1 kontrolowanej uchwały tj. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na obszarze Gminy Stryszawa Z tego też względu skarga Prokuratora w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu