II SAB/Wa 97/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska Ewa Kwiecińska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 października 2010 r. o wydanie zaświadczeń 1. zobowiązuje Ministra Obrony Narodowej do rozpatrzenia wniosku A. P. w zakresie pkt. 3 wniosku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala UZASADNIENIE A. P., pismem z dnia 7 października 2010 r., wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o wydanie, na podstawie art. 217 § 1 i § 2 Kpa, zaświadczenia potwierdzającego: 1. pełnienie przez A. P. zawodowej służby wojskowej, 2. pełnienie przez A. P. zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym sędziego lub potwierdzającego zwolnienie z tego stanowiska; 3. prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej w postaci uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości pobieranej na ostatnio zajmowanym stanowisku. Przy piśmie z dnia 29 października 2010 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości doręczył A. P. zaświadczenie stwierdzające, że A. P. pełni zawodową służbę wojskową jako sędzia wojskowego sądu garnizonowego w stanie spoczynku. Jednocześnie organ poinformował A. P., że w pozostałym zakresie zgłoszone żądania zostały przesłane Prezesowi Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] , jako organowi właściwemu. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] , postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., przekazał wniosek A. P. do rozpoznania Ministrowi Obrony Narodowej. W uzasadnieniu Prezes WSO w [...] stwierdził, że skoro A. P. zajmował stanowisko etatowe sędziego sądu wojskowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] , który następnie z dniem 1 lipca został zniesiony, a po tym terminie rozformowany jako wojskowa jednostka etatowa, a oficer, tj. A. P. nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, wyznaczony na nowe stanowisko służbowe, to tylko Minister Obrony Narodowej jest władny decydować o kwestiach podniesionych we wniosku z dnia 7 października 2010 r. Przy piśmie z dnia 14 stycznia 2011 r. Zastępca Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości ponownie doręczył A. P. zaświadczenie stwierdzające, że A. P. pełnił zawodową służbę wojskową jako sędzia przeniesiony w stan spoczynku ze stanowiska sędzia sądu garnizonowego w zniesionym Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] . Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. A. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej, polegającą na zaniechaniu wydania zaświadczenia potwierdzającego prawo A. P. do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości pobieranej na ostatnio zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu skargi skarżący przypominał treść wniosku z dnia 7 października 2010 r. i wskazał, że wnosił o potraktowanie tego wniosku jako żądania wystawienia 3 zaświadczeń. Podniósł, że w odpowiedzi na wniosek otrzymał ze strony organu niewłaściwego w tej sprawie, tj. Ministerstwa Sprawiedliwości – Departamentu Sądów Wojskowych zaświadczenie z dnia [...] października 2010 r., w którym stwierdzono, że A. P. pełni zawodową służbę wojskową jako sędzia wojskowego sądu garnizonowego w stanie spoczynku. Skarżący podkreślił, że wszystkie dane niezbędne do wydania wnioskowanych zaświadczeń znajdują się w posiadaniu Ministerstwa Obrony Narodowej, jednak organ żądanych zaświadczeń nie wydał, jak również nie wydał postanowienia o odmowie ich wydania. W związku z tym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku zgodnie z żądaniem oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i wskazał, że w zakresie niewydania zaświadczenia potwierdzającego prawo do uposażenia, Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] , decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] , ustalił wysokość uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu – sędziemu w stanie spoczynku w 2010 r., a decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wysokość uposażenia należnego żołnierzowi zawodowemu – sędziemu w stanie spoczynku w 2011 r. Zatem skarżący otrzymał dokument żądanej treści. Pismem z dnia 21 marca 2011 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze i podkreślił, że organ nie wydał zaświadczenia potwierdzającego prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wskazał przy tym, że decyzje Prezesa WSG w [...] ustalają wysokość uposażenia należnego jako sędziemu w stanie spoczynku, a nie jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu czynną służbę wojskową. Minister Obrony Narodowej, pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r., odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 21 marca 2011 r., podniósł, że skarżący nie otrzymał zaświadczenia potwierdzającego prawo do uposażenia, bowiem prawo do uposażenia nie może być przedmiotem zaświadczenia i wskazał, że przedmiotem zaświadczenia może być ewentualnie wysokość uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Treść tego przepisu wyznacza zakres przedmiotowy skargi na bezczynność. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności. Wskazać przy tym należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwianiu sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Wskazać należy, że wydawanie zaświadczeń w postępowaniu administracyjnym uregulowane zostało w przepisach od art. 217 do art. 220 k.p.a. Przepisy te przewidują wydawanie zaświadczeń w dwóch przypadkach, po pierwsze - jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1), po drugie zaś - jeżeli dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) w uprzednio indywidualnych aktach prawnych. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika więc, że postępowanie to może się zakończyć w trojaki sposób, a mianowicie: 1. przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2. przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, 3. przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z dołączonych do sprawy II SAB/Wa 97/11 akt administracyjnych wynika, że organ, w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 7 października 2010 r., wydał w dniu [...] października 2010 r. oraz [...] stycznia 2011 r. zaświadczenia stwierdzające pełnienie przez A. P. zawodowej służby wojskowej jako sędzia przeniesiony w stan spoczynku ze stanowiska sędziego sądu garnizonowego w zniesionym Wojskowym Sądzie Garnizonowym w [...] . Stwierdzić zatem należy, że żądanie skarżącego w zakresie punktu 1 i 2 wniosku zostało rozpatrzone, a skoro tak to organ w tym zakresie nie był w bezczynności. To zaś powoduje, że nie można skutecznie zarzucać temu organowi bezczynności. Tym samym brak jest podstaw do zobowiązania organu do podejmowania jakichkolwiek działań w związku z wykazywaną bezczynnością, co czyni złożoną skargę bezzasadną. Odnośnie zarzutu skarżącego, że zaświadczenie z dnia [...] października 2010 r. otrzymał od organu niewłaściwego, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 5 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676) zwierzchni nadzór nad sądami wojskowymi w zakresie organizacji i działalności administracyjnej sprawuje Minister Sprawiedliwości, natomiast § 4 tego artykułu wskazuje, że zadania zwierzchniego nadzoru, o którym mowa w § 2 i § 3, wykonuje komórka organizacyjna Ministerstwa Sprawiedliwości w randze departamentu. Zatem stwierdzić należy, że skarżący zaświadczenie z dnia [...] października 2010 r., jak i z dnia [...] stycznia 2011 r. otrzymał od organu właściwego. Na podstawie przedłożonej dokumentacji aktowej, nie można natomiast stwierdzić, aby organ podjął jakiekolwiek działania, w postaci wydania bądź odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści, zmierzające do załatwienia punktu 3 wniosku z dnia 7 października 2010 r., w którym skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia potwierdzającego prawo do uposażenia z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej w postaci uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w wysokości pobieranej na ostatnio zajmowanym stanowisku. Żądanie skarżącego nie zostało zatem rozpatrzone w formie przewidzianej w art. 219 k.p.a. oraz w terminie wymienionym w art. 217 § 3 k.p.a., co oznacza, że organ pozostaje w bezczynności. Organ w piśmie z dnia 21 kwietnia 2011 r., skierowanym wyłącznie do Sądu, podjął próbę załatwienia punktu 3 wniosku z dnia 7 października 2010 r., podnosząc, że skarżący nie otrzymał zaświadczenia w tym zakresie, bowiem prawo do uposażenia nie może być przedmiotem zaświadczenia. Przedmiotem zaświadczenia może być ewentualnie wysokość uposażenia. W tym stanie rzeczy Minister Obrony Narodowej pozostaje w bezczynności co do realizacji pkt 3 wniosku skarżącego z dnia 7 października 2010 r., a co się z tym wiąże, skargę w tej części należy uznać za zasadną i zobowiązać organ do jego rozpatrzenia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku zostało wydane na podstawie art. 151 p.p.s.a.