II SA/Gl 812/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi T. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/989/2022/4809 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/989/2022/4809, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (organ I instancji) z dnia 28 lutego 2022 r., nr [...], którą odmówiono T. U. (skarżąca) przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem.- P. U. Powyższe decyzje zapadły w opisanym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2021 r. (data wpływu 6 sierpnia 2021 r.) skarżąca wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem P. U. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nr SN [...] dnia 5 grudnia 2005 r. Niepełnosprawność męża istnieje od dnia 26 lipca 1977 r. tj. od jego 41-go roku życia. Organ I instancji ustalił, że od dnia 1 kwietnia 2019 r. skarżąca jest uprawniona do pobierania rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego i świadczenie to pobiera. Decyzją z dnia 9 grudnia 2921 r organ I instancji odmówił skarżącej przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia. SKO decyzją z dnia 9 grudnia 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej uchyliło w całości zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. SKO stwierdziło, że nie przeprowadzając postępowania dowodowego w zakresie czy w przypadku strony można uznać, że rezygnuje z podjęcia zatrudnienia ze względu na sprawowaną opiekę nad mężem oraz nie informując strony o uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji ZUS o wstrzymaniu wypłaty rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego organ I instancji naruszył przepis art. 7 i 8 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ przeprowadził postepowanie zgodnie ze wskazaniami SKO. W piśmie z dnia 27 grudnia 2021 r. poinformował skarżącą o możliwości zawieszenia pobieranego przez nią rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. W pisemnej odpowiedzi (data wpływu 24 styczeń 2022 r.) skarżąca oświadczyła, że jest gotowa do zawieszenia prawa do w/w świadczenia jedynie w przypadku gdy organy zapewnią szybkie przejście z systemu świadczeń emerytalno-rentowych do systemu świadczeń rodzinnych. Decyzją nr [...] z dnia 28 lutego 2022 r. organ I instancji odmówił skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r., gdyż skarżąca nie spełnia kilku warunków do nabycia wnioskowanego świadczenia określonych w art. 17 ust. 1b, art. 17 ust.5 pkt 1a oraz pkt 2 a u.s.r. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej nie zgodził się z powyższą decyzją i domagał się jej uchylenia oraz przyznania wnioskowanego świadczenia, jak również zarzucił naruszenie art. 17 ust.1b u.s.r.; błędne zastosowanie art. 17 ust. 5 pkt 2a u.s.r. SKO decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 lutego 2022 r. W uzasadnieniu zacytowało treść obowiązujących przepisów, w tym materialnoprawną podstawę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną, którą stanowi art. 17 u.s.r. Zanegowało stanowisko o wystąpieniu przeszkody opisanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., bowiem kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Podzieliło stanowisko zaprezentowane w tezach licznych wyroków, iż po wejściu w życie tego wyroku nie można odmówić przyznania przedmiotowego świadczenia ze względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki SKO stwierdziło, że organ I instancji błędnie zastosował art. 17 ust 1b u.s.r., gdyż nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Nie stanowi także przesłanki negatywnej do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pozostawanie przez osobę wymagającą opieki w związku małżeńskim (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a). W ocenie SKO w niniejszej sprawie pozostawanie w związku małżeńskim nie stanowi przeszkody do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Odnosząc się do przesłanki odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego przez organ I instancji prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem z powodu nie wystąpienia przez nią do ZUS o zawieszenie wypłaty rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego i nie dostarczenie decyzji o wstrzymaniu jego wypłaty SKO stwierdziło, że nie ma ona znaczenia w przedmiotowej sprawie. Dalej SKO wskazało, że strona musi sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędna w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośrednio związek przyczynowo-skutkowy. Pojęcie opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.s.r. utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednia troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoja niepełnosprawność. Opieka ta powinna być na tyle absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej samej. SKO wskazało, że do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem skarżąca dołączyła wyszczególnienie czynności wykonywanych podczas opieki nad mężem. Zdaniem SKO wszystkie czynności należą do czynności związanych z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego. Strona przygotowuje posiłki, sprząta, pierze, prasuje, robi zakupy nie tylko dla męża, to samo dotyczy opłacania rachunków związanych z zamieszkiwaniem we wspólnym mieszkaniu. SKO podkreśliło, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane z tego tylko powodu, że sprawowanie opieki nad osoba niepełnosprawną wywołuje pewne ograniczenia życiowe, trudności organizacyjne. Samo sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną nie jest przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. SKO stwierdziło że skarżąca jest w wieku poprodukcyjnym, pracę zakończyła (jak podaje) w 2018 r. czyli w wieku 61 lat, gdy osiągnęła wiek emerytalny, a nie zrezygnowała z zatrudnienia ze względu na pogarszający się stan zdrowia męża. Natomiast świadczenie pielęgnacyjne nie jest wynagrodzeniem za sprawowanie faktycznej opieki ale rekompensatą za utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Na zakończenie, SKO wskazało, że w analizowanym przypadku zachodzi również przesłanka negatywna wyrażona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.s.r., skarżąca jest bowiem uprawniona do rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego. W skardze z dnia 21 kwietnia 2022 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 lit. a) u.s.r. polegającą na pominięciu celów u.s.r.; art. 17 ust. 1 u.s.r. przez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wobec tych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi uczyniono decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, dalej: "u.s.r."). Stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.s.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie z art. 17 ust. 1b u.s.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Natomiast w myśl art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.s.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno - rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 26 lipca 2005 r., natomiast niepełnosprawność istnieje od 1997 r W realiach niniejszej sprawy organ I instancji, powołując się na regulację wynikającą z art. 17 ust. 1b u.s.r., odmówił wnioskowanego świadczenia, z uwagi na powstanie niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki po 25 roku życia. Ponadto, w jego ocenie, kolejną przesłanką do odmowy przyznania świadczenia jest okoliczność, że strona posiada prawo do emerytury. SKO nie podzieliło pierwszego z argumentów słusznie uznając, że stanowisko organu I instancji o braku możliwości przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia celem opieki nad niepełnosprawnym mężem z uwagi na to, że niepełnosprawność jej męża powstała, kiedy ten miał 41 lat, jest błędne. SKO stwierdziło, że organ I instancji błędnie zastosował art. 17 ust 1b u.s.r., gdyż nie uwzględnił wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną było to, czy – po pierwsze-osobie mającej ustalone prawo do uzupełniającego świadczenia rodzicielskiego może być przyznane świadczenie pielęgnacyjne; po wtóre - czy prawidłowa jest ocena charakteru sprawowanej przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym mężem pod kątem spełnienia ustawowej przesłanki warunkującej przyznanie jej uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad osobą niepełnosprawną oraz; po trzecie- czy istnieje związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, bądź tez nie podejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a stanem zdrowia jej męża. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a) u.s.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Z powyższego przepisu wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo do emerytury. W cytowanym przepisie ustawodawca jednoznacznie wykluczył z przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury. Uwzględniając jednak aktualną i utrwaloną praktykę orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że każdy ma prawo dokonać wyboru świadczenia, z którego chce skorzystać. W takim przypadku rezygnację z prawa do emerytury w postaci zawieszenia jej wypłaty należy uznać za wyłączenie stosowania ograniczenia zawartego w przywołanym powyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.s.r. Zdaniem Sądu, należy uznać, że osobie, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera uzupełniające świadczenie rodzicielskie, należy umożliwić dokonanie wyboru jednego z tych świadczeń, przez rezygnację z pobierania świadczenia w niższej kwocie. Konieczne jest zatem, aby przed rozstrzygnięciem o prawie do wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, prawo do świadczenia niższego zostało w odpowiedniej procedurze uchylone, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie stanowi materiał konieczny do rozpoznania wniosku. W ocenie Sądu, skarżąca została prawidłowo poinformowana o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie uzupełniającego świadczenia uzupełniającego i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jego wypłaty, co spowoduje eliminację negatywnej przesłanki wyłączającej nabycie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.s.r. Tymczasem, mimo prawidłowego pouczenia i wyczerpującej informacji o konieczności zawieszenia emerytury, skarżąca złożyła oświadczenie, że jest w stanie zawiesić wypłatę emerytury na poczet przyznani pielęgnacyjnego, jednak dopiero kiedy będzie świadoma , że jest to jedyna negatywna przesłanka (por. odpowiedź na wezwanie doręczone do organu I instancji w dniu 14 września 2022 r., k. 22 akt administracyjnych. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.s.r. Odnosząc się do zakresu sprawowanej prze skarżącą opieki Sąd wskazuje, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji "sprawowania opieki". W orzecznictwie wskazuje się, że aby można było mówić o opiece, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.s.r., musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby. Przepis art. 17 ust. 1 u.s.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. np. wyrok NSA z 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1146/20 i wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11). Świadczenie pielęgnacyjne ma bowiem być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2729/16). Świadczenie pielęgnacyjne powinno przysługiwać osobom, które nawet w niepełnym wymiarze nie mogą w jakikolwiek sposób zarobkować z uwagi na intensywność sprawowanej opieki i zależność egzystencji osoby niepełnosprawnej od obecności opiekuna. Dlatego musi istnieć bezpośredni związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowo - skutkowy nie istnieje. Zatem organ administracji ma obowiązek, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ustalić czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Opieka będąca przesłanką prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powinna mieć charakter szczególny, wymagający znacznego, stałego i niebudzącego wątpliwości zaangażowania, co powinno wynikać z okoliczności obiektywnych. "Stałość" opieki warunkującej świadczenie pielęgnacyjne musi być tego rodzaju, że ma być nieprzerwana i dlatego wykluczająca nawet częściowe zarobkowanie. Tymczasem skarżąca wyszczególniając czynności wykonywane podczas opieki nad mężem (informacja z dnia 4 sierpnia 2021 r.) wymieniła: "przygotowanie ubrań, ubieranie - kiedy potrzeba; przygotowanie i podawanie posiłków — co dzień; sprzątanie, pranie, prasowanie — 6 razy w tygodniu; wizyty lekarskie — kiedy termin; opłacanie rachunków — kiedy trzeba; robienie zakupów, realizacja recept — 6 dni w tygodniu; załatwianie spraw urzędowych — kiedy trzeba; wyjścia na spacery —2 x dziennie; czuwanie podczas snu —2 x dziennie." W piśmie, które wpłynęło do organu pierwszej instancji dnia 24 stycznia 2022 r. skarżąca dodała jeszcze pomoc przy wykonywaniu czynności higienicznych i codziennie mierzenie poziomu cukru. Wobec powyższego, w ocenie Sądu SKO zasadnie uznało, że wszystkie wymienione czynności należą do czynności związanych z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego. Sąd zauważa, że świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.s.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Sąd uznał także za uzasadnione stanowisko SKO, że nie ma związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki nad mężem, gdyż rodzaj bądź/i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Skarżąca nie zrezygnowała również z zatrudnienia ze względu na pogarszający się stan zdrowia męża, gdyż zgodnie z oświadczeniem skarżącej przeszła ona na emeryturę w 2018 r. czyli w wieku 61 lat, gdy osiągnęła wiek emerytalny. Natomiast niepełnosprawność męża istnieje od dnia 26 lipca 1977 r., a ustalony znaczny stopień niepełnosprawności od dnia 26 lipca 2005 r. Zauważyć przyjdzie, że ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a stopniem faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2859/20 i z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 275/21). W konsekwencji dokonania prawidłowej wykładni przepisów prawa skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.