I SA/Rz 579/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2009 r. - postanawia – odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 września 2014 r. o sygnaturze I SA/Rz 579/14 w przedmiocie oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. UZASADNIENIE J.S. (dalej: skarżący) w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia złożył ponownie w dniu 16 grudnia 2014 r. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata, motywując go tak samo jak poprzednio tj. biedą i złym stanem zdrowia. Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z żoną, która jak zaznaczył jest bez pracy. Jedynym dochodem tego gospodarstwa według oświadczenia jest renta skarżącego w wysokości 1251,10 zł brutto. W rubryce nr 7 urzędowego formularza dotyczącej majątku skarżący wyszczególnił dom o pow. 123 m² i nieruchomość rolną o pow. 1,68 ha (V i VI klasy z przeznaczeniem na zalesienie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 grudnia 2014 r. złożony przez skarżącego J. S. jest kolejnym już wnioskiem (drugim) w przedmiocie prawa pomocy w tej samej sprawie. Poprzedni z dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. (sygn. I SA/Rz 579/14). Postanowienie to stało się prawomocne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. II FZ 1735/14 oddalił zażalenie skarżącego uznając, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Kolejny zatem wniosek skarżącego należało potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Dane i informacje zawarte w treści formularza PPF są zgodne z treścią uprzednio rozpoznanego wniosku. Treść obu wniosków, informacje o sytuacji materialnej i majątkowej, w tym użyte w nich sformułowania językowe są niemal identyczne. W takiej sytuacji zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie – a do takiej kategorii należy zaliczyć postanowienia w przedmiocie prawa pomocy- mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Należy podkreślić, że bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970 r. , sygn. II CZ 139/70, OSPiKA 1971, nr 10, poz. 178). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy", zgodnie z orzecznictwem i doktryną, należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane (por. T.Ereciński, w : T. Ereciński (red)., Komentarz..., Warszawa 1997, s. 514). W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy zmiana musiałaby być tego rodzaju, by przyznanie prawa pomocy stało się zasadne. Mogłoby się to stać tylko w przypadku zmiany polegającej na pogorszeniu się sytuacji materialnej strony, co wnioskodawca musiałby wykazać, zgodnie z regułami, jakimi rządzi się postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. W rozpoznawanej sprawie, skarżący nie wskazał na okoliczności, które mogłyby zostać ocenione w taki sposób, że uzasadniałyby wzruszenie prawomocnego postanowienia z dnia 18 września 2014 r. Z porównania wniosków złożonych na formularzach PPF , tj. wniosku z dnia 4 sierpnia 2014 r. (k. 21) i 16 grudnia 2014 r. (k. 81) wynika, że zarówno stan majątkowy, jak też wysokość dochodów skarżącego nie uległy zmianie. Różnica polega jedynie na tym, że obecnie skarżący zadeklarował, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z żoną (uprzednio była to jeszcze jedna osoba). Tego rodzaju różnicę należy ocenić jako pozostającą bez wpływu na ocenę, czy w sprawie doszło do zmiany okoliczności powodujących zmianę stanowiska, które Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w powoływanym już postanowieniu z dnia 18 września 2014 r. Argumentacja podnoszona przez skarżącego, a mająca przemawiać za przyznaniem mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nie uległa żadnej zmianie i w dalszym ciągu skarżący powołuje się na brak środków pieniężnych i zły stan zdrowia, pozostając jednocześnie biernym na wezwanie do złożenia takich dodatkowych dokumentów i wyjaśnień, na podstawie art. 255 P.p.s.a., które wyeliminowałyby wszelkie wątpliwości co faktycznej sytuacji materialnej wnioskodawcy i jego rodziny (k. 26). Niewątpliwie w interesie wnioskodawcy jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia takie wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w przepisach regulujących instytucję prawa pomocy (art. 243–263 P.p.s.a). Skarżący nie wykazał natomiast pełnej woli współpracy. Okoliczności podnoszone przez skarżącego w ostatnim wniosku o przyznanie prawa pomocy zostały wzięte pod uwagę poprzednio, a zatem nie doszło do zmiany sytuacji w sprawie, umożliwiającej uznanie, że obecnie skarżący wykazał się przesłankami z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W takiej sytuacji oczywistym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, związany ustaleniami poczynionymi w poprzednim postępowaniu, nie może uwzględnić wniosku skarżącego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 165 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.