II OSK 1604/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia del. NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 741/06 w sprawie ze skargi E. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie , 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 741/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi E. S. i T. S., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn. przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie dla inwestorów R. i E. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zawiera ono poważne uchybienia w części, w jakiej organ pierwszej instancji dokonywał uzgodnienia decyzji w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wady te nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy, co powoduje, iż muszą rzutować na ocenę zgodności z prawem również jego decyzji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzję o warunkach zabudowy Prezydent Miasta Krakowa wydał po uzgodnieniu w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jednakże jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy pism organu prowadzącego postępowanie główne, do uzgodnienia wysłano wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie zaś projekt decyzji wraz z załącznikami do niej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, taki sposób prowadzenia postępowania stanowi naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 106 k.p.a. Nadto, obraza powyższych przepisów pozbawiła w istocie organy uzgadniające realnego wpływu na treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, co ocenić należy jako uchybienie mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W świetle zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) decyzje, obarczone takimi wadami nie mogły się ostać w obrocie prawnym. Natomiast za bezpodstawne uznał Sąd pierwszej instancji pozostałe zarzuty skarżących podnosząc, że wbrew twierdzeniom skarżących, w aktach sprawy znajduje się analiza architektoniczno-urbanistyczna, zawierająca charakterystykę terenu oraz opisująca funkcje istniejących rodzajów zabudowy w obszarze analizowanym. Sąd pierwszej instancji nie podzielił również zarzutu skarżących, że zaskarżona decyzja nie posiada dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nie stanowi również naruszenia prawa zaniechanie w niniejszej sprawie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczno-architektoniczna wskazuje – wbrew temu, co podnoszą skarżący – iż w analizowanym obszarze istnieje również zabudowa wielorodzinna. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył uczestnik postępowania – spółka "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że z treści art. 106 § 1 k.p.a., oraz art. 60 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynika, iż uzgodnieniu podlegać może jedynie projekt decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca spółka podnosi również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 91 § 2 i art. 67 § 2 i § 5 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi spółki z o.o. "[...]", jako następcy prawnego adresata decyzji o warunkach zabudowy, postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w sprawie, oraz poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi spółki zawiadomienia o rozprawie i w konsekwencji nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji w myśl art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 9 października 2008 r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli skarżący E. i T. S. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji w charakterze stron brali udział R. i E. K. Jak wynika z materiałów sprawy, na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] sierpnia 2006 r. zapadła w sprawie warunków zabudowy decyzja została przeniesiona na rzecz Spółki z o.o. "[...]". Tym samym Spółka ta, jako następca prawny E. i R. K., z mocy samego prawa (art. 33 § 1 p.p.s.a.) stała się uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego, wszczętego na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez E. i T. S. Mimo to, nie została zawiadomiona przez Sąd o miejscu i terminie rozprawy. Tym samym została pozbawiona możności obrony swych praw. Tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania stanowi przyczynę nieważności postępowania wskazaną w art. 183 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Stosownie bowiem do utrwalonego w tej mierze orzecznictwa sądowego, strona jest pozbawiona możności obrony swych praw, jeżeli wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku – por. wyr. SN z 10 maja 2000 r., III CKN 416/98, OSN 2000, nr 12, poz. 220. Zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania należało uznać za mający usprawiedliwione podstawy. W tym stanie rzeczy NSA ograniczył uzasadnienie wyroku wyłącznie do wyjaśnienia, jaka przyczyna spowodowała zajście nieważności postępowania pierwszoinstancyjnego i uznając skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy, stosownie do art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sąd odstąpił od orzeczenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 tego Prawa, mając na uwadze, iż do uchylenia zaskarżonego wyroku doszło w związku z błędem Sądu pierwszej instancji, a strona skarżąca nie miała na to żadnego wpływu.