II SA/Go 760/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Justyna Dyka-Tarnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych I. oddala skargę, II. zwraca ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz skarżącego R.K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu nienależnie uiszczonego wpisu. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania R.K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w sprawie uznania R.K. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.), art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 877 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). 2. Z tych decyzji oraz kompletu akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wystąpił do organu I instancji o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego R.D. w związku przyznaniem świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej A.G. na okres od [...] października 2019 r. do [...] września 2020 r. w kwocie 500 zł miesięcznie. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. organ I instancji przesłał do dłużnika wezwanie do zgłoszenia się w Urzędzie Miasta w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego. Wezwanie to, wystawione na R.D., nie zostało podjęte przez adresata. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. organ I instancji ponownie przesłał wezwanie do osobistego zgłoszenia się w Urzędzie Miasta w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego. Wezwanie to zostało odebrane przez adresata, jednakże R.K. nie stawił się w siedzibie organu w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia [...] października 2020 r. organ I instancji zwrócił się do Komornika Sądowego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że R.K. w okresie 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych wobec A.G., w kwocie nie niższej, niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Jak wynika z treści zaświadczenia komornika z dnia [...] października 2020 r. o dokonanych wpłatach egzekucja przeciwko dłużnikowi R.K. dotyczy egzekucji alimentów w kwocie 1200 zł miesięcznie na rzecz A.G., zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2018 r. Do dnia wystawienia zaświadczenia od dłużnika alimentacyjnego nie wyegzekwowano żadnych kwot, a łączna wysokość zaległości wynosi 47.314,29 zł (plus odsetki na dzień [...] października 2020 r. w kwocie 4. 415,20 zł). W dniu 3 listopada 2020 r. do Urzędu Miasta wpłynęła informacja Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz A.G. na dalszy okres od [...] października 2020 r. do [...] września 2021 r. w kwocie 500 zł miesięcznie. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. organ I instancji zawiadomił R.K. o wszczęciu postępowania w sprawie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. R.K. poinformował, że nie stawił się w Urzędzie Miasta z uwagi na ogólnie panująca pandemię COVID-19. W piśmie tym podał, że opiekuje się rodzicami w wieku 72 i 77 lat. Do pisma załączono dokumentację potwierdzającą niepełnosprawność i problemy zdrowotne rodziców. 3. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Prezydent Miasta orzekł o uznaniu R.K. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wskazując, że w sprawie zachodzą przesłanki uznania strony za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, przewidziane w art. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, bowiem dłużnik nie stawił się w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i nie złożył oświadczenia majątkowego. W sprawie nie zachodzi również przesłanka określona w art. 5 ust. 3a ustawy, zgodnie z treścią którego decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. 4. Od tej decyzji odwołanie wniósł R.K., wnosząc o uchylenie decyzji i zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia sprawy przed Sądem Rejonowym oraz zakończenia postępowania dyscyplinarnego przed Okręgową Radą Adwokacką. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że ciężko przeszedł COVID-19 i w związku z tym ustanowił profesjonalnego pełnomocnika w sprawie alimentacyjnej toczącej się przed Sądem Rejonowym. Okazało się jednak, że sprawa była nieprawidłowo prowadzona przez pełnomocnika, w związku z czym R.K. zawiadomił o tym rzecznika dyscyplinarnego i Okręgową Radę Adwokacką. Odwołujący zobowiązał się również do stawiennictwa w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego. 5. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium przedstawiło stan sprawy, podjęte przez organ czynności, treść decyzji organu I instancja oraz odwołania. Dalej przytoczyło treść przepisów art. 5 ust. 3, art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Kolegium podkreślając związany charakter wydanej decyzji wskazało, że od 2018 r. odwołujący się nie dokonał żadnej spłaty zadłużenia alimentacyjnego, a zatem w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wykluczająca możliwość wydania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Wskutek uchylania się odwołującego od płacenia alimentów osobie uprawnionej przyznane zostały świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Tym samym spełnione zostały wszystkie warunki zobowiązujące organ do wydania decyzji w przedmiocie uznania R.K. za dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu Kolegium podkreśliło, że od chwili wezwania do stawiennictwa w siedzibie organu (w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia majątkowego) do dnia wszczęcia postępowania w sprawie uznania strony za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych upłynęło ponad 6 miesięcy. W tym czasie odwołujący się nie wykazał żadnej inicjatywy zmierzającej do przedstawienia organowi swojej sytuacji majątkowej np. poprzez przesłanie oświadczenia majątkowego drogą pocztową. W ocenie Kolegium, ogłoszenie stanu pandemii COVID-19 nie może stanowić usprawiedliwienia dla całkowitej bierności dłużnika i braku jakiejkolwiek współpracy z organem. Z kolei kwestia współpracy odwołującego się z pełnomocnikiem ustanowionym w postępowaniu sądowym w sprawie o alimenty, jak również zamiar złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o alimenty zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego, nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie uznania strony za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, bowiem - jak wynika treści zaświadczenia Komornika Sądowego - postępowanie egzekucyjne przeciwko odwołującemu się w sprawie o alimenty toczy się już od 3 lat na podstawie wyroku Sądu Rejonowego, zaś kwota zaległości alimentacyjnych przekracza obecnie 47 tys. zł. Z tych względów Kolegium uznało, że wobec uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i niezłożenia oświadczenia majątkowego, organ I instancji prawidłowo wydał decyzję w przedmiocie uznania R.K. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Jednocześnie organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu - odwołujący się został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. 6. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu R.K. zaskarżył decyzję Kolegium w całości zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 k.p.a. ze względu na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - postępowanie powinno zostać wznowione z uwagi na następujące fakty: - nie mógł brać udziału z postępowaniu nie z własnej winy, a z winy przyczyn obiektywnych, którymi była kwarantanna a później choroba na COVID -19 o czym informował organ, - nie jest zgodne z prawdą, że nie podjął żadnych działań dążących do ustalenia innego terminu w załączniku pismo z dnia [...] stycznia 2021 r. (7 dni później ciężko chorowałem na COVID – 19, 7 tygodni w domu rehabilitacja do dziś dnia 9 zwolnień lekarskich po 14 dni każde), - nie jest prawdą, że nie złożył oświadczenia majątkowego w dniu [...] stycznia 2021 r. wraz z odpowiedzią zostało wysłane na adres organu oświadczenie majątkowe. - nie zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy nie z tego powodu by uniemożliwić tok postępowania, a dlatego, że jest zatrudniony (jak więc miał zarejestrować się jako osoba bezrobotna - złamałby prawo), - nie jest zgodne z prawdą, że nie wykazał żadnej inicjatywy zmierzającej do przedstawienia organowi swojej sytuacji majątkowej - w dniu [...] stycznia 2021 r. napisałem odpowiedź w której poprosił o wyznaczenie miejsca bezpiecznego na przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego (niestety nie otrzymałem żadnej odpowiedzi); 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że: - organ prowadzący nie wyjaśnił żadnego z przedstawionych za pośrednictwem poczty polskiej dowodów (około 47 stron dowodów, z uwagi na fakt nie stawienia się w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego podjął wszelkie starania do wyjawienia mojego majątku oraz sytuacji rodzinnej która uniemożliwiła mi uiszczanie alimentów. Usprawiedliwił się na każdą z okoliczności i na każdą z okoliczności dostarczył dowód jakim jest zaświadczenie lekarskie, skierowania do specjalistycznych przychodni, zwolnienia lekarskie, zaświadczenia rodziców o recie i emeryturze o tym, że nie mogą samodzielnie egzystować i potrzebują obydwoje osoby trzeciej); 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 i 2 oraz art. 81 k.p.a. przez nieumożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożności uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do tak zebranych, przez organ, dowodów, przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a. to jest odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy zastosowania artykułu 138 § 2 k.p.a.; 5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się do kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji, ze stanem na dzień wydania rozstrzygnięcia w pierwszej instancji, mimo że podstawa wydania tego/tej decyzji uległa zmianie, co organ odwoławczy powinien uwzględnić, realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, tj. uprawnienia strony do dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia jej sprawy, dwukrotnej oceny dowodów i dwukrotnego przeanalizowania wszystkich argumentów. W oparciu o te zarzuty wniósł o wznowienie decyzji w całości, ewentualnie "w razie, gdyby Sąd nie uwzględnił wniosku o wznowienie postępowania, z ostrożności procesowej" o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji. 7. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. 9. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy cytowanej wyżej ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zgodnie z jej preambułą wprowadzenie do porządku prawnego tego aktu normatywnego podyktowane było potrzebą zapewnienia dostarczania środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom oraz potrzebą wspierania osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów co z kolei należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Jej istotą jest więc zapewnienie, aby osoby zobowiązane do płacenia alimentów faktycznie swój obowiązek wypełniały. W związku z powyższym na podstawie art. 3 ust. 1 tej ustawy w przypadku bezskuteczności egzekucji osoba uprawniona do alimentów może złożyć do organu właściwego wierzyciela wniosek o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego. Do wniosku należy dołączyć zaświadczenie organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne o bezskuteczności egzekucji zawierające informację o stanie egzekucji, przyczynach jej bezskuteczności oraz o działaniach podejmowanych w celu wyegzekwowania zasądzonych alimentów. Z kolei organ właściwy wierzyciela występuje z wnioskiem do organu właściwego dłużnika o podjęcie działań wobec dłużnika alimentacyjnego w przypadku między innymi otrzymania wyżej wymienionego wniosku. Następnie na podstawie art. 4 ust. 1 tej ustawy organ właściwy dłużnika przeprowadza wywiad alimentacyjny, w celu ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej, odbiera od niego oświadczenie majątkowe oraz informuje dłużnika o przekazaniu do biura informacji gospodarczej informacji gospodarczej o zobowiązaniu lub zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego 10. W art. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zostały zawarte zasady dotyczące postępowania wobec dłużnika alimentacyjnego. W pierwszej kolejności organ właściwy dłużnika przekazuje organowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne informacje mające wpływ na skuteczność prowadzonej egzekucji, w szczególności zawarte w wywiadzie alimentacyjnym oraz oświadczeniu majątkowym dłużnika alimentacyjnego. Następnie, gdy dłużnik alimentacyjny nie może wywiązać się ze swoich zobowiązań z powodu braku zatrudnienia, organ właściwy dłużnika: 1) zobowiązuje dłużnika alimentacyjnego do zarejestrowania się jako bezrobotny albo jako poszukujący pracy w przypadku braku możliwości zarejestrowania się jako bezrobotny wraz ze wskazaniem nie dłuższego niż 30-dniowy terminu na wykonanie tego zobowiązania; 2) informuje właściwy powiatowy urząd pracy o potrzebie aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego. Jeżeli natomiast dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy w terminie wyznaczonym przez organ właściwy dłużnika, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych - organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec dłużnika alimentacyjnego, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. 11. Przenosząc wskazane w punktach 10 i 11 niniejszego uzasadnienia normatywy na grunt stanu faktycznego ustalonego w kontrolowanym przez sąd postępowaniu wskazać należy, że od 2018 r. skarżący nie dokonał żadnej spłaty zadłużenia alimentacyjnego, co oznacza jasno, że w ciągu ostatnich 6-ciu miesięcy (licząc od daty wydania przez organ II instancji decyzji) nie wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego. Jak wynika z treści zaświadczenia właściwego komornika o dokonanych wpłatach od dłużnika alimentacyjnego nie wyegzekwowano żadnych kwot, a łączna wysokość zaległości wynosi 47.314,29 zł z odsetkami w kwocie 4. 415,20 zł, co oznacza, że w sprawie nie wystąpiła przeszkoda, o której mowa w art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sprawy alimentacyjnej, jak i zastrzeżenia wysuwane wobec adwokata prowadzącego jego sprawę nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wskazać tu też należy, że kwestionowanie tytułu egzekucyjnego, jak i prowadzonej egzekucji nie może nastąpić w ramach niniejszego postępowania administracyjnego i służą temu inne środki prawne. Również w toku niniejszego postępowania nie są rozpatrywane spory między dłużnikiem alimentacyjnym a osobą zobowiązaną i jej przedstawicielem ustawowym (których głównie dotyczą dokumenty przedłożone ze skargą). Istotne jest natomiast to, że skoro na dzień wydania decyzji w obrocie prawnym pozostawał ważny tytuł egzekucyjny – wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] października 2018 r., te orzeczenie kształtuje obowiązek alimentacyjny, którego konsekwencją, wobec jego nierealizacji, jest wdrożona wobec skarżącego egzekucja i zadłużenie określone w zaświadczeniu komornika. 12. Organy również zasadnie uznały, że w sprawie zaistniała przesłanka, o której stanowi art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów bowiem skarżący uniemożliwił przeprowadzenie z nim wywiadu alimentacyjnego oraz – pomimo wezwania - nie złożył oświadczenia majątkowego. Wskazać tu należy, że pierwsze wezwanie organu I instancji (z dnia [...] listopada 2019 r.) zostało przesłane na poprzednie już nieaktualne nazwisko skarżącego), jednakże drugie (z dnia [...] czerwca 2020 r.) zostało już prawidłowo sporządzone i skutecznie doręczone stronie (skarżący odebrał je osobiście). Trafnie wskazują organy, że do dnia wszczęcia postępowania to jest [...] stycznia 2021 r. (odbiór zawiadomienia) skarżący nie podjął żadnej czynności, do której został wezwany. Podnoszone prze stronę okoliczności dotyczące jego choroby oraz opieki nad rodzicami dotyczą okresu późniejszego. Nadto, wbrew temu co twierdzi się w skardze, skarżący nie złożył żadnego oświadczenia o stanie majątkowym w formie pisemnej, przesłanej do organu. Nie stawił się i nie zadeklarował też obecności w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz w postępowaniu odwoławczym, mimo, że, jak to sam wskazuje w skardze, podjął zatrudnienie, co wskazuje na to, że był w pełni zdolny do dokonania tych czynności. Nie wykazują tego również dokumenty dołączone do skargi tyczące się okoliczności niemających istotnego związku z przedmiotem niniejszej sprawy. Z aktywności i treści pism kierowanych do organów wynika natomiast, że swoją aktywność skarżący skupiał na uniknięciu wykonania zobowiązań, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Należy zatem podzielić stanowisko organów, że skarżący uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego oraz uchylił się od złożenia oświadczenia majątkowego i tym samym została spełniona przesłanka określona w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. O zwrocie zbędnie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.