II GSK 368/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia del. WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. C. E. Ż. i W. Spółki Jawnej w C. – O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 listopada 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1616/07 w sprawie ze skargi P. C. E. Ż. i W. Spółki Jawnej w C. – O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1616/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. C. E. Ż. i W. Sp. j. z siedzibą w C. – O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wyrok ten zapadł po ponownym rozpoznaniu sprawy z uwagi na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 905/06, którym uchylono poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2250/05, uchylający zaskarżoną decyzję . I Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. nałożył na P. C. E. Ż. i W. Sp. j. z siedzibą w C. – O. karę pieniężną w kwocie 8100 zł. Na karę tę składała się kwota 8000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji oraz kwota 100 zł za używanie tej samej wykresówki przez kilku kierowców. Jako podstawę nałożonej kary organ wskazał l.p. 1.11.11 ust. 3 (co do kary 100 zł) i l.p. 1.1.1 (co do kary 8000 zł) załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze. zm. dalej zwanej utd). Organ oparł się na ustaleniach dokonanych podczas przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2005 r. kontroli pojazdu należącego do spółki, a także ustalonym w trakcie postępowania administracyjnego fakcie, iż kontrolowanym pojazdem kierowały dwie osoby niebędące pracownikami spółki w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. C. E. Ż. i W. Sp. j., zaskarżając je w części dotyczącej nałożenia kary w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wskazała, że nie prowadzi usług transportowych na zewnątrz, lecz posiada tabor samochodowy, który służy jej tylko i wyłącznie dla potrzeb produkcyjnych i handlowych. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części. Organ II instancji stwierdził, że przewozem na potrzeby własne jest tylko taki przewóz, który spełnia warunki określone w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, czyli m.in. wykonywany jest przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Pojęcie "pracownika" na gruncie ustawy o transporcie drogowym należy interpretować zgodnie z definicją określoną w Kodeksie pracy. Skoro osoby kierujące w momencie kontroli pojazdem spółki nie były przez nią zatrudnione na umowę o pracę, to nie można stwierdzić, że spółka wykonywała przewóz drogowy na potrzeby własne, co zwalniałoby ją z obowiązku uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. spółka podtrzymała zarzuty przedstawione w odwołaniu dotyczące pojęcia pracownika w rozumieniu utd, a ponadto zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenie zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. Podniosła, że w takiej samej sprawie organ wydał w stosunku do niej decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r., którą umorzył postępowanie w sprawie nałożenia kary i stwierdził w uzasadnieniu tej decyzji, że transport wykonywany przez spółkę samochodem kierowanym przez kierowcę niebędącego pracownikiem spółki był przewozem na potrzeby własne. Skarżąca kwestionowała wydanie w takich samych sprawach, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, diametralnie różnych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2250/05, uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że nie została należycie wyjaśniona zmiana stanowiska organu w stosunku do spółki w sytuacji, gdy nie doszło do zmiany przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej zwany NSA) na skutek skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyrokiem z dnia 24 maja 2007r. uchylił powyższe orzeczenie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że przyczyną umorzenia postępowania dotyczącego nałożenia kary na spółkę decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. była zmiana przepisów prawa i uchylenie l.p. 1.1.9. załącznika do utd, który to przepis był podstawą nałożenia kary na spółkę, co uniemożliwiło nałożenie tej kary. NSA wskazał też, że warunki wymienione w art. 4 pkt 4 utd muszą być spełnione łącznie i nakazał wzięcie pod uwagę umów łączących spółkę z kierowcami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2007r., będąc związany na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 24 maja 2007 r., oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 4 pkt 4 utd przewóz na potrzeby własne, to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki wymienione w podpunktach a) – d) tego przepisu, w tym warunek, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników (art. 4 pkt 4 lit. a utd). Ustawa o transporcie drogowym (utd), używając terminu "pracownik" nie definiuje tego pojęcia specyficznie dla tej gałęzi prawa i z tego powodu należało oprzeć się na legalnej definicji tego pojęcia. Wobec tego organy administracji zasadnie odwołały się do definicji tego pojęcia zawartej w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), gdzie w art. 2 określono, że pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zdaniem Sądu I instancji, zawarte między skarżącą spółką a kierowcami umowy z 9 maja 2004 r. i 6 sierpnia 2004 r. są umowami cywilnymi o wykonywanie konkretnych zadań przewozowych. Umowy te nie zawierają cech właściwych dla umowy o pracę, w szczególności nie wynika z nich cecha podległości wobec pracodawcy i stosowania się do jego poleceń. W ocenie Sądu I instancji, zatrudnienie obu kierowców na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nie umowy o pracę, prowadzi do uznania, że kontrolowany przewóz nie spełniał wszystkich wymogów z art. 4 pkt 4 utd, a więc nie był przewozem na potrzeby własne. W związku z tym zasadne było nałożenie na podstawie l.p. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym kary pieniężnej w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, że doszło do wydania różnych decyzji w takich samych sprawach, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym. W powołanej przez skarżącą decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...], orzekano w sprawie przewozów na potrzeby własne przez osobę niebędącą pracownikiem, ani przedsiębiorcą (l.p. 1.1.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym), a nie w sprawie wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji (l.p. 1.1.1 tego załącznika). Umorzenie postępowania w tamtej sprawie nie miało związku ze zmianą przez organ administracji wykładni, ani definicji transportu na potrzeby własne, lecz spowodowane było uchyleniem przepisu, na mocy którego orzeczono karę pieniężną. W związku z powyższym, nie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a., gdyż przywołana sytuacja odnosiła się do odrębnego naruszenia, niezwiązanego z przedmiotem aktualnego postępowania. W ocenie Sądu I instancji, organy administracji nie naruszyły także art. 7 i 22 Konstytucji RP, przepisów Kodeksu cywilnego w części dotyczącej zawierania umów, jak również przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym nie ma wymogu zatrudnienia pracownika na stanowisku kierowcy, a jedynie istnieje konieczność, aby kierujący pojazdem pozostawał w stosunku pracy z kontrolowanym przedsiębiorcą. Ponadto, zastosowanie definicji pracownika określonej w Kodeksie pracy w przedmiocie wykonywania przewozu na potrzeby własne odnosi się do wszystkich przedsiębiorców, a nie tylko wobec skarżącej spółki. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku i złożyła P. C. E. Ż. i W. Sp. j. z siedzibą w C. – O. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 lit. a) utd poprzez błędną jego interpretację, wyrażającą się w przyjęciu, iż skarżący nie wykonywał "niezarobkowego przewozu na potrzeby własne", albowiem pojazd samochodowy prowadzony był przez kierowcę, którego ze stroną łączyła umowa cywilnoprawna, a nie stosunek pracy, a zatem osoba ta nie była pracownikiem w rozumieniu powołanego przepisu i tym samym skarżący nie wykonywał przewozu na potrzeby własne, a także na błędnym przyjęciu, że w sprawie, wobec braku definicji pojęcia "pracownik" w ustawie o transporcie drogowym, zastosowanie ma definicja wyrażona w art. 2 Kodeksu pracy, podczas gdy prawidłowa wykładnia systemowa i funkcjonalna tego przepisu, z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady państwa prawa i swobody prowadzenia działalności gospodarczej, nakazuje szerszą interpretację, pozwalającą na przyjęcie, iż pojęcie "pracownik", o którym mowa w/w przepisie, dotyczy wszelkich osób świadczących na rzecz przedsiębiorców usługi szoferskie, na podstawie stosownych umów prawnych; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, że w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sposób dostateczny i precyzyjny wyjaśniono zmianę stanowiska organu w zakresie interpretacji pojęcia "przewozu na potrzeby własne" w sytuacji, gdy w identycznym stanie faktycznym i prawnym (co do pojęcia "przewozu na potrzeby własne" – art. 4 pkt 4 utd) w jednej decyzji uznaje się dany transport jako spełniający wymogi w/w definicji, zaś w innej (zaskarżonej), odmawia się tego przymiotu, a zatem zaskarżona decyzja w dalszym ciągu narusza art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka podniosła, że traktowanie w sposób bardzo restrykcyjny i zawężający pojęcia "pracownik" w oczywisty sposób narusza prawa tysięcy przedsiębiorców, jest sprzeczne z treścią pozostałych zapisów ustawowych oraz zasadą swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Interpretacja przyjęta przez organy administracji i Sąd I instancji wyłącza możliwość zatrudniania przedsiębiorców świadczących usługi szoferskie w ramach umowy cywilnoprawnej. Charakter przewozu wykonywanego przez kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę niczym nie różni się od przewozu wykonywanego przez kierowców – przedsiębiorców, wykonujących swą pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej. Interpretacja art. 4 pkt 4 utd dokonana przez Sąd I instancji jest oderwana od współczesnych realiów gospodarczych oraz intencji ustawodawcy, który zwalnia z obowiązku posiadania licencji takich przedsiębiorców, którzy z wykonywanego transportu nie czynią źródła dochodu. "Niezarobkowość" przewozu oznacza sytuację, w której przedsiębiorca nie uzyskuje dochodu z tytułu świadczenia usług transportowych. Gdyby ustawodawca chciał zawęzić pojęcie "pracownik" tylko do osoby zatrudnionej na podstawie stosunku pracy, znalazłoby to wyraz w zapisach ustawowych. Ponadto, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji błędnie przyjął, że organ odwoławczy wyjaśnił stronie, dlaczego dokonał zmiany swojego stanowiska w zakresie konstrukcji definicji "przewozu na potrzeby własne" zawartej w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił tylko podstawę prawną decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r., której to podstawy skarżący nie kwestionował. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie tej skargi oraz o orzeczenie o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Podniósł, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji szczegółowo przestawił stan faktyczny i prawny będący podstawą rozstrzygnięcia, a zamieszczone tam wywody organ podziela. Organ wskazał, że gdy chodzi o kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę ich pracodawca musi przestrzegać przepisów Kodeksu pracy oraz ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004r. (Dz. U. Nr 92, poz. 879). III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy kasacyjne, w których należy przywołać konkretne przepisy prawa, które naruszył Sąd I instancji oraz określić sposób naruszenia tych przepisów. Rozpoznawana skarga została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. i spełnia wymagania ustawowe. Kasator zarzucił: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 lit. a) utd poprzez błędną jego interpretację w oparciu o przepisy Kodeksu pracy, 2/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i przyjęcie, że w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sposób dostateczny i precyzyjny wyjaśniono zmianę stanowiska organu w zakresie interpretacji pojęcia "przewozu na potrzeby własne". Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Na wstępie przypomnieć należy, że zaskarżony wyrok wydany został w sytuacji związania Sądu I instancji, na podstawie art. 190 p.p.s.a., wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z dnia 24 maja 2007 r. Wyrokiem tym NSA uchylił wyrok WSA uchylający decyzję z powodu naruszenia przez organ art. 8 kpa i 107 § 3 k.p.a. NSA wskazał wówczas, że przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. była zmiana przepisów prawa i uchylenie przepisu zamieszczonego w l.p. 1.1.9. załącznika do utd, które to uchylenie uniemożliwiło nałożenie kary na spółkę. W wiążącej ocenie prawnej NSA wyjaśnił, że nietrafnie Sąd I instancji, rozpoznając sprawę po raz pierwszy, uznał, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r., na której strona opiera obecnie swoje zarzuty, organ zajmował się interpretacją art. 4 pkt 4 utd, a następnie w skarżonej decyzji w niezmienionym stanie prawnym dokonał interpretacji odmiennej, nie uzasadniając zmiany stanowiska. NSA wskazał też, że warunki wymienione w art. 4 pkt 4 utd muszą być spełnione łącznie i nakazał wzięcie pod uwagę umów łączących spółkę z kierowcami. Do wskazań zawartych w wyroku NSA, Sąd I instancji, rozpoznając sprawę po raz drugi, zastosował się. Przystępując do badania trafności zarzutów kasacji najpierw należało rozważyć zasadność zarzutu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja była błędnie (niekompletnie) uzasadniona i naruszała art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., bowiem nie wyjaśniała, dlaczego organ zmienił interpretację przepisów dotyczących przewozu na potrzeby własne i pojęcia pracownika. Kasator wskazał, że organ, a potem Sąd, nie ustosunkowany się do jego zarzutu, iż organ zmienił stanowisko w zakresie definicji przewozu na potrzeby własne, bez zmiany stanu prawnego. W ocenie NSA zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, iż pogląd wyrażony w pierwszym wyroku WSA, że skarżona decyzja naruszała art. 107 § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. był już przedmiotem kontroli dokonanej przez NSA, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 maja 2007 r. wyjaśnił, że nie jest on trafny. NSA uchylił wyrok WSA, uchylający decyzję z powodu naruszenia art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] czerwca 2004 r. wydana w innej sprawie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej i wskazał, co powinien rozważyć Sąd I instancji rozpatrując sprawę ponownie. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. ta ocena prawna i wskazania wiązały Sąd I instancji orzekający powtórnie w sprawie niniejszej Z okoliczności, że Sąd I instancji zastosował się do wiążących go wskazań zawartych w wyroku NSA nie można temu Sądowi czynić zarzutu. NSA wskazał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2004 r., do której odwołuje się skarżący, została wydana w innym postępowaniu i w innym stanie prawnym. Wobec treści wyroku NSA z dnia 24 maja 2007 r. WSA nie mógł ponownie rozważać kwestii związanych z decyzją z [...] czerwca 2004 r. bowiem, w wiążącej ocenie NSA decyzja ta, wydana w innym stanie prawnym, nie miała znaczenia w sprawie niniejszej. Zatem WSA nie naruszył prawa procesowego oddalając skargę (art. 151 p.p.s.a.), bowiem zarzuty procesowe stawiane skarżonej decyzji były już wcześniej uznane przez NSA za nieuzasadnione. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 utd. Sąd I instancji trafnie przyjął, że zgodnie z powołanym przepisem, przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd po drogach publicznych z pasażerami lub bez, z ładunkiem lub bez niego, przeznaczony do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Omawiany przejazd, aby mógł być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne, musi spełniać warunki wymienione w art. 4 pkt 4 lit. a) - lit. d) utd. Przypomnieć też należy, że NSA w wiążącej wykładni art. 4 pkt 4 utd oczywiście trafnie wyjaśnił, że warunki wymienione pod literami a-d muszą być spełnione łącznie. W art. 4 pkt 4 lit. a) utd wymieniony jest warunek, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Niespełnienie tego jednego warunku powoduje, że przejazd nie może być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne, zatem stosownie do art. 4 pkt 3 utd., jest transportem drogowym, zaś do wykonywania transportu drogowego niezbędna jest licencja transportowa. Składający skargę kasacyjną zarzuca organowi błędną wykładnię powołanego przepisu i kwestionuje przyjęte przez organ rozumienie użytego w nim pojęcia "pracownik", jako oznaczającego osobę zatrudnioną wyłącznie na podstawie umowy o pracę. Na wstępie stwierdzić należy, że utd nie definiuje pojęcia "pracownik". Tym samym należy przyjąć znaczenie określone w Kodeksie pracy, tj. w akcie prawnym regulującym kwestie pracy i zatrudnienia. Nie jest trafne stanowisko kasatora, że gdyby ustawodawca chciał zwęzić pojęcie "pracownik" i wyłączyć z jego zakresu osoby wykonujące pracę na podstawie umów cywilnoprawnych, to uczyniłby to w utd. Jest dokładnie na odwrót: gdyby ustawodawca chciał nadać pojęciu "pracownik" inny sens, niż w akcie podstawowym definiującym to pojęcie, tj. w Kodeksie pracy, to wprowadziłby do utd własną definicję tego pojęcia, na użytek omawianej ustawy (utd), czego jednak nie uczynił. Zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy pracownikiem jest tylko osoba zatrudniona w oparciu o umowę o pracę. W tym miejscu wskazać należy, że regulacja art. 22 Kodeksu pracy nie ma znaczenia prawnego dla interpretacji pojęcia pracownika użytego w utd. Regulacja z art. 22 Kodeksu pracy ma bowiem wyłącznie znaczenie prawne dla ochrony jednostki (pracownika) przez ograniczenie możliwości obchodzenia regulacji Kodeksu pracy (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1503/06, wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 65/08). Trafnie zatem Sąd I instancji dokonał wykładni pojęcia "pracownik", użytego w art. 4 pkt 4 lit. a) utd i trafnie uznał, że pracownikiem w rozumieniu tego przepisu jest tylko osoba zatrudniona przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę. Każda inna forma zatrudnienia jest niezgodna z wymogiem ustalonym art. 4 pkt 4 lit. a) utd. Wskazać przy tym należy, że zatrudnienie na podstawie innych umów niż umowa o pracę jest oczywiście dopuszczalne i ustawa (utd) nie narzuca przedsiębiorcom formy zatrudnienia kierowców. Utd stanowi jedynie, że jeżeli przewóz ma być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne, to musi być wykonywany przez własnych pracowników. W sytuacji zatem, kiedy kierowca wykonywał swoje zadanie prowadzenia samochodu spółki w oparciu o umowę cywilnoprawną (o świadczenie usług) warunek prowadzenia samochodu przez pracownika przedsiębiorcy nie był spełniony. Kontrolowany przewóz niespełniający warunku z art. 4 pkt 4 lit. a) utd nie był przewozem na potrzeby własne i musiał zostać uznany w myśl art. 4 pkt 3 utd za transport drogowy. Reasumując, należy uznać, że zastosowana przez Sąd I instancji, wykładnia art. 4 pkt 4 lit. a) utd i dokonana na jej podstawie ocena prawna decyzji, są prawidłowe, a omawiany zarzut kasacji nie jest usprawiedliwiony. W tym stanie rzeczy kasacja nie miała usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.