II SAB/Wa 284/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Szefa Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] listopada 2009 r. od aktu mianowania postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. UZASADNIENIE M. C. pismem z dnia 25 lipca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] listopada 2009 r. od aktu mianowania. Skarżący wskazał, że w dniu [...] listopada 2010 r. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W. odwołanie od aktu mianowania z dnia [...] listopada 2009 r., skierowane do Szefa Służby Celnej. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Szef Służby Celnej przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 30 czerwca 2011 r. Następnie skarżący skierował do Ministra Finansów zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednak do dnia 25 lipca 2011 r. Szef Służby Celnej nadal nie rozpatrzył merytorycznie sprawy z odwołania i nie wydał decyzji w rozumieniu art. 138 § 1 kpa. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 3 sierpnia 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 20 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o umorzenie postępowania. Podkreślił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] rozpatrzył odwołanie strony i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie określenia korpusu. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. została doręczona skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z kolei stosownie do postanowień art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność, po jej wniesieniu do Sądu, powoduje bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, co z kolei obliguje Sąd do jego umorzenia. Skoro bowiem Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, to wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta została podjęta z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, bowiem w momencie orzekania organ już w bezczynności nie pozostaje. Taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Należy bowiem wskazać, że organ, któremu skarżący zarzucał bezczynność w przedmiocie rozpoznania sprawy w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości, wydał w dniu [...] sierpnia 2011 r. decyzję nr [...], mocą którego utrzymał w mocy zaskarżony akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. W tym przypadku Sąd nie ma już możliwości uwzględnienia przedmiotowej skargi na bezczynność i zobowiązania organu do rozpatrzenia sprawy, skoro w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja administracyjna rozpoznająca sprawę co do istoty. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.