V U 353/19

Sądy powszechne2019-12-11

Sygnatura

V U 353/19

Data orzeczenia

2019-12-11

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Regina Stępień (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U.2018.1270 ze zm.)

Treść orzeczenia

Sygn. akt V U 353/19 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 11 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie: Przewodniczący: sędzia Regina Stępień Protokolant: star. sekr. sądowy Ewelina Trzeciak po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. w Legnicy sprawy z wniosku M. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o wysokość emerytury na skutek odwołania M. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 5 kwietnia 2019 r. znak (...) I.  oddala odwołanie, II.  zasądza od wnioskodawcy M. P. na rzecz strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Regina Stępień Sygn. Akt V U 353/19 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> M. P. w dniu 14 marca 2019r. złożył wniosek, w którym domagał się przeliczenia jego emerytury, („skorygowania”) decyzji o przeliczeniu emerytury z 11 października 2017r. według najkorzystniejszego wariantu oraz przeliczenie aktualnego świadczenia zgodnie z art. 110 ustawy o emeryturach i rentach z FUS według nowej kwoty bazowej. Do wniosku nie dołączył żadnych nowych dokumentów. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L., rozpoznając ten wniosek, decyzją 5 kwietnia 2019r. z 5 kwietnia 2019r. odmówił mu prawa do przeliczenia emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż brak jest podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury bowiem wnioskodawca nie przedstawił żadnych nowych dowodów, ani nowych okoliczności, które na mocy art. 114 ust. 1 ww ustawy miałyby wpływ na wysokość emerytury. Dodał, iż ostatnio przyjęta podstawa wymiaru do obliczenia emerytury wnioskodawca została ustalona z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia od 1983r. do 2009r. , gdzie wwpw wyniósł 294, 82 % i jest najkorzystniejszym wskaźnikiem. Zaś w wyniku kolejnego przeliczenia, uwzględniającego zarobki uzyskane w części lub w całości po nabyciu uprawnień do emerytury, wwpw wyniósłby 294, 78 %. Wobec czego brak jest podstaw do przeliczenia. W odwołaniu od tej decyzji M. P. domagał się jej zmiany w oparciu o art. 110 ustawy emerytalnej. Wskazywał, iż w decyzji z 2017r. organ rentowy przyjął niekorzystny dla niego sposób wyliczenia wwpw na 294, 82 %. Co w konsekwencji uniemożliwiło i nadal uniemożliwia przeliczenie wysokości jego świadczenia. W jego ocenie organ rentowy winien w decyzji z 2017r. przyjąć wwpw w wysokości 250, 66 %. Podkreślił, iż nie był świadomy skutków przyjęcia tego, w jego przekonaniu błędnego, wskaźnika przez ZUS i nie odwoływał się od decyzji z 2017r. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie, argumentując jak w skarżonej decyzji.  Sąd ustalił: M. P. od 1 kwietnia 2005r. uprawniony jest do emerytury górniczej przyznanej decyzją z 26 kwietnia 2005r. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto wynagrodzenie, które stanowiło podstawę wymiaru składek z 10 kolejnych lat kalendarzowych (1989r. do 1998r.) , wwpw wyniósł 289, 80 zł. Ubezpieczony pozostawał w zatrudnieniu do 15 stycznia 2010r. W dniu 28 lipca 2015r. złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia w oparciu o art. 110a ustawy emerytalnej. Decyzją z 16 listopada 2015r. przeliczono mu wysokość emerytury na podstawie art. 110a ustawy emerytalnej. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia (1988-1992, 1994-2004 i 2006-2009), wwpw wyniósł 250, 10 %. W dniu 25 września 2017r. wnioskodawca złożył ponowny wniosek o ustalenie wysokości jego świadczenia poprzez przeliczenie na podstawie art. 110 ustawy emerytalnej , podstawy wymiaru od nowej kwoty bazowej. Rozpatrując ten wniosek, organ rentowy decyzją z 11 października 2017r. przeliczył jego emeryturę, zgodnie z tym wnioskiem, przyjmując do podstawy wymiaru przeciętna podstawę wymiaru skaldek z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu ubezpieczenia (1983-1990, 1993-2000, 2002-2004 i 2009r.), wwpw wyniósł 294, 82 % W dniu 28 marca 2018r. wnioskodawca złożył kolejny wniosek o przeliczenie emerytury na podstawie art. 110 ustawy emerytalnej, przy czym nie złożył żadnych nowych dokumentów, które miałyby wpływ na wysokość jego świadczenia. Decyzją z 11 maja 2018r. odmówiono mu przeliczenia emerytury na podstawie art., 114 ustawy emerytalnej. W dniu 14 marca 2019r. złożył kolejny wniosek o przeliczenie jego emerytury. Skarżoną decyzją z 5 kwietnia 2019r. odmówiono mu prawa do tego przeliczenia. /bezsporne, a nadto akta emerytalne/. Sąd zważył: Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 110 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998ro emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2018.1270 ze zm.) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, (…), jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenie emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego. Poprzednio ustalony wwpw wyniósł 294, 82 % (decyzją z 11 października 2018r.). Ob Zaś w wyniku kolejnego przeliczenia, uwzględniającego zarobki uzyskane w części lub w całości po nabyciu uprawnień do emerytury, wwpw wyniósłby 294, 78 %. Wobec czego brak jest podstaw do przeliczenia. Brak jest podstawy do ustalenia, jak tego domaga się wnioskodawca, innego wwpw, przyjętego w październiku 2017r., co miałoby zagwarantować mu w przyszłości możliwość kolejnych przeliczeń w oparciu o art. 110 ust. 1 (czy też 111) ustawy emerytalnej. Zasada przyjmowania najkorzystniejszego wariantu ustalenia wysokości świadczenia nie oznacza, że wwpw musi zostać wyliczony w jak najniższej wysokości, tak aby spełnić w minimalnym zakresie warunek posiadania wyższego niż poprzednio wwpw. Sposób ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zawiera art. 15 ust. 1 , zgodnie z którym podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lata kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek, z uwzględnieniem ust. 6, który stanowi, iż na wniosek ubezpieczonego podstawę e wymiaru może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru skaldek (…) w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybrane z całego okresu ubezpieczenia. Wybranie najkorzystniejszego wariantu dotyczy wyboru jednego z tych sposobów Ustalając wwpw w październiku 2017r. organ rentowy prawidłowo zastosował reguły dotyczące zasad przeliczanie świadczeń i ustalania podstawy ich wymiaru. Wyliczenia zostały oparte na dołączonych do wniosków ubezpieczonego zaświadczeniach o wysokości uzyskiwanych dochodów. Z powyższych względów organ rentowy zasadnie –zaskarżoną decyzją– odmówił wnioskodawcy prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury w oparciu o cyt. wyżej przepisy. Dlatego też odwołanie M. P. podlegało oddaleniu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477  14 § 1 k.p.c.</a> sędzia Regina Stępień </div>