I GZ 531/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 września 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1530/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 września 2013 r., III SA/Gl 1530/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku M. G., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jej wykonanie doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody. Dodał, że prowadzenie egzekucji spowoduje nieodwracalne skutki, nie tylko finansowe ale i rodzinne, gdyż utrata płynności finansowej w sposób lawinowy pozbawi go mieszkania, a tym samym możliwości egzystencji. W uzasadnieniu odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi mu znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wnioskującego ograniczyło się do sformułowania ogólnikowych twierdzeń. Sąd podkreślił, że w gestii strony leży sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powielając argumentację z wniosku, Skarżący wskazał dodatkowo, że egzekucja z jego nieznacznego wynagrodzenia z tytułu pracy będzie skutkowała brakiem możliwości utrzymania się, a wobec podejścia pracodawcy grozi nawet utratą tejże. Ponad to zajęcie wynagrodzenia wnioskodawcy pociągnie za sobą odmowę uzyskania kredytu na spłatę zobowiązań podatkowych, w przypadku gdyby na dalszym etapie postępowania utrzymano zaskarżoną decyzję (nakładającą na wnioskodawcę zobowiązanie podatkowe). W końcowej części zażalenia Skarżący podniósł, iż odmowa wstrzymania wykonania decyzji, w przypadku gdy została wydana ona z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, byłaby rażąco niesprawiedliwa. Na dowód swych twierdzeń Skarżący załączył do zażalenia zaświadczenie o otrzymanym wynagrodzeniu z miesiąc sierpień. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponad to wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskujący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie twierdzenia Skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tymczasem jak wskazano wnioskujący, poza zaświadczeniem o wysokości wynagrodzenia, nie dołączył takich dokumentów, co uniemożliwia obiektywną ocenę jego sytuacji majątkowej. Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej przez skarżącego w związku z zarzuconą przez Sąd pierwszej instancji ogólnikowością twierdzeń wniosku i niepoparciem ich żadnymi dowodami, podkreślić należy, iż egzekucyjne zajęcie rachunków bankowych zawsze prowadzi do ujemnych następstw, co powinno być uwzględnione przez Sąd bez żadnej dodatkowej argumentacji strony w tym względzie. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Stąd też nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, który z samego faktu toczącej się egzekucji z wynagrodzenia wnioskuje o podstawie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez Skarżącego argumenty i zaświadczenie o wynagrodzeniu za jeden miesiąc są zbyt ogólne, i nie świadczą o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również łączna kwota ciążących na Stronie zobowiązań podatkowych nie świadczy, sama w sobie, o tym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dysponując aktualnymi i konkretnymi danymi dotyczącymi wszystkich dochodów, posiadanego majątku oraz zadłużenia Naczelny Sąd Administracyjny nie może uznać, że stwierdzenie o możliwości utraty źródła utrzymania jest wystarczające do uznania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego trudno uznać, że egzekucja z jednego rachunku bankowego (a tylko na taką egzekucję wskazuje w zażaleniu skarżący) miałaby spowodować utratę źródła utrzymania, a co za tym idzie, aby były podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Obok podnoszonej już wyżej "odwracalności" wykonania świadczenia pieniężnego zwrócić uwagę też należy na to, że w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Wobec braku uzasadnienia wniosku przez uprawdopodobnienie obaw skarżącego dotyczących braku realnych możliwości utrzymania się nie jest możliwe uznanie podnoszonych w tym zakresie twierdzeń za wystarczające w świetle wymogów z art. 61 § 3 P.p.s.a. Dodatkowo podnoszonym przez stronę argumentem, który w jej ocenie przemawia za zasadnością jej żądania, jest wątpliwa zgodność z prawem podjętych w sprawie przez organy podatkowe działań. Tymczasem kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Postrzegana przez stronę niezgodność działań organów administracji publicznej z prawem – niezależnie od istniejącego zdaniem strony stopnia bądź "oczywistości" tej bezprawności – nie może przemawiać za zasadnością wniosków w postępowaniach wpadkowych. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego, a skoro wstrzymanie wykonania decyzji trzeba rozpatrywać w kategoriach wyjątku od zasady przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco, względy podnoszone przez stronę w omawianym zakresie nie mogą zostać uznane za istotne dla rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa, jak wspomniano wyżej, na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04), a obowiązkiem sądu jest w tej sytuacji ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Ogólnikowość złożonego w niniejszej sprawie zażalenia tym samym nie pozwala zweryfikować, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.