II SA/Rz 1423/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, (zwany dalej: WITD) z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] nakładającą na W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Usługi Transportowe, W. C. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych) z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej "K.p.a.") oraz art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, lit. r i lit. y, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 zwanej dalej "u.t.d."), Ip. 1.4, Ip. 5. 1, Ip. 5. 2, Ip. 5. 3, Ip. 5.4, Ip. 5.6, Ip. 6.3.1, Ip. 6.3.6, Ip. 6.3.7 i Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1-4 i ust. 8, art. 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 - zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006"), art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 i ust. 5a Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 6, art. 8 oraz Załącznik III art. 11 ust. 1 i ust. 2 Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) (Dz. U. Nr 94, poz. 1087 - zwanej dalej "Umową AETR"). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniach 17-31 maja 2010 r. funkcjonariusze Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego [...] przeprowadzili w przedsiębiorstwie prowadzonym przez W. C. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, obejmującą okres od 1 października 2009 r. do 30 listopada 2009 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. ([...]) WITD nałożył na W. C. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Decyzja ta została uchylona a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania mocą decyzji GITD z dnia [...] września 2010 r. ([...]). Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) WITD nałożył na W. C. karę w wysokości 30 000 zł. Organ stwierdził naruszenia przepisów u.t.d. Łączna suma wszystkich kar wyniosła 59 250 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d., nałożył na wyżej wymienionego karę w wysokości 30.000 zł. Na skutek złożonego odwołania GITD na mocy decyzji z dnia [...] września 2011 r. ([...]), obniżył kary za poszczególne stwierdzone naruszenia i wskazał, że łączna suma kar powinna wynieść 39 750 zł, jednakże z uwagi na brzmienie art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. ograniczył ją do kwoty 30.000 zł. W tych okolicznościach uznał, że zaistniała podstawa do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Po rozpatrzeniu skargi W. C. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1158/11 uchylił decyzje organów I i II instancji. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie stanu faktycznego, który nie został wyjaśniony w sposób należyty, co czyni ją przedwczesną, a to oznacza, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik orzekania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WITD decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]) nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Wysokość kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych i opisanych naruszeń wyniosła 40 250 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. wskazujący, że suma kar nie może przekroczyć 15 000 zł, kara została obniżona do wyznaczonej przepisami wysokości. Ta decyzja została w administracyjnym toku instancji uchylona na mocy decyzji GITD z dnia [...] marca 2013 r. ([...]) a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę WITD decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] nałożył na W. C. – prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe W. C. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Wysokość kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych i opisanych naruszeń wyniosła 22 650 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. została ograniczona do 15 000 zł. Organ wskazał, że ww. kara została nałożona za następujące stwierdzone naruszenia, tj.: 1) niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych (800 zł), 2) nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu (800 zł), 3) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku (9 700 zł), 4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku (3 300 zł), 5) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (1 250 zł), 6) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (1 600 zł), 7) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni (3 250 zł), 8) brak w wykresówkach właściwych wpisów (1 950 zł). Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. C. wnosząc o jej uchylenie, jako wydanej z "rażącymi błędami merytorycznymi i proceduralnymi". Zarzucił błędne nałożenie kary pieniężnej z Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż przepis w tym brzmieniu nie obowiązywał w okresie objętym kontrolą przedsiębiorstwa. Nadto organ nie podał powodów dla których uznał, że doszło do nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, gdyż w uzasadnieniu użyto zwrotu "niepotrzebnie" zamiast "nieuzasadnione" a nie przywołano dowodów, z których wynikałoby, że użycie kilku wykresówek było faktycznie nieuzasadnione. Odnośnie naruszeń dotyczących czasu pracy, wskazał, że organ I instancji nie określił w uzasadnieniu decyzji trasy przewozów w trakcie których popełniono naruszenia. Nie wykazał czy przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006 czy też umowy AETR. Z uwagi na istniejące odmienności w zakresie regulacji norm czasu pracy przez ww. akty prawne powyższe zaniechanie naruszyło art. 77 K.p.a. Odwołujący zakwestionował także kompetencje organu I instancji (o nazwie jak wskazano w decyzji) do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15 000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie zaś do art. 92a ust. 6 u.t.d wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo opisał każde z naruszeń, wskazując na konkretne zdarzenia oraz przypadki i powołał przepisy odnoszące się do poszczególnych naruszeń. Odnośnie naruszenia niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie tj. faktu wykorzystywania w działalności gospodarczej kolejnego pojazdu o nr rejestracyjnym [...], z tytułu naruszenia określonego w Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę 800 złotych. Organ wyjaśnił, że obecnie kara ta jest w miejsce dotychczasowej – 8 000 zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, określonego w Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzono karę 6 350 złotych, w miejsce 9 700 zł. Wyjaśniono, że na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: 1. S. K. w dniu 13.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 49 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewozy w tygodniowym okresie rozliczeniowym podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 550 złotych. 2. S. W. w dniu 25.10.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 30 godzin i 48 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 3050 złotych. 3. W. Ś. w dniu 07.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 6 godzin i 48 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 650 złotych. 4. W. Ś. w dniu 13.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym odpoczynek tygodniowy o 9 godzin i 42 minuty w stosunku do normy 36-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 950 złotych. 5. W. Ś. dnia 17.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 27 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 550 złotych. 6. J. P. w dniu 16.10.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 3 godziny i 27 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 350 złotych. 7. J. P. w dniu 21.10.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku. Skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 2 godziny i 37 minut, w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 250 złotych. Odnośnie zaś kary pieniężnej za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przez kierowcę J. P. o 3 godziny i 56 minut w stosunku do normy 45 godzinnej w okresie rozliczeniowym przypadającym między godziną 07:52 dnia 22.10.2009 r., a godziną 07:52 dnia 28.10.2009 r. Organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna w tym zakresie jest niezasadna i winna zostać uchylona. Uzasadniając karę pieniężną za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, ti.: naruszenie określone w Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy za które wymierzono karę pieniężną w wysokości 3 300 zł organ wyjaśnił, że na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: 1. S. K. w dniach 9 i 10.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 37 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan taktyczny winna wynieść 300 złotych; 2. S. K. w dniach 11 i 12.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 12 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych; 3. S. W. w dniach 13 i 14.11.2009 r. oraz 14 i 15.11.2009 r., skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 7 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Fakt popełnienia naruszenia nie budzi wątpliwości natomiast znowelizowane po dniu 01.01.2012 r. przepisy u.t.d. sankcjonują wyłącznie skrócenie czasu dziennego odpoczynku o czas powyżej 15 minut. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Organ uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny jest niezasadna i winna zostać uchylona; 4. W. Ś. w dniach 07.11.2009 r. i 07/08.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 5 godzin i 7 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 1100 złotych; 5. W. Ś. w dniach 18.11.2009 r. i 18/19.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 4 godziny i 36 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 900 złotych; 6. J. P. w dniach 21/22.10.2009 r. i 22/23.10.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 8 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. 7. J. P. w dniach 23/24.11.2009 r. i 24/25.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej Wykresówka opisana za dnia 23/24.11.2009 r. zawiera na rewersie adnotację o wykonaniu podjazdu lecz ww. okoliczność nie stanowi podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561 /2006 w związku z czym organ uznał, że nie można uwolnić przedsiębiorcy od odpowiedzialności w tym zakresie. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. GITD odnosząc się do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. naruszenia określonego w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy wskazał, że należało wymierzyć karę pieniężną w wysokości 1250 zł. Ustalono bowiem, że kierowca S. K. w dniu 13.10.2009 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 23 minuty, a w dniu 20.10.2009 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 54 minuty. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegały karze odpowiednio w wysokości 150 złotych, 350 złotych. Natomiast W. Ś. w dniu 07.11.2009 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 48 minut. Wykresówka opisana za dni 07/08.11.2009 r. na rewersie zawiera wyłącznie adnotację o fakcie popełnienia naruszenia bez wskazania okoliczności, będącej powodem złamania przepisów prawa, w związku z czym zasadnie nie została uwzględniona przez organ I instancji. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 750 złotych. Za kolejne naruszenie tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - naruszenie określone w Ip. 5. 1 załącznika nr 3 do ustawy nałożono karę pieniężną w wysokości 1 600 zł. Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca W. Ś. w dniach 07 i 08.11.2009 r. prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 35 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 5 godzin i 35 minut w stosunku do normy 10 godzinnej jednocześnie nie odebrał w ww. czasie nieprzerwanego odpoczynku trwającego minimum 7 godzin. Wykresówka opisana za dni 07/08.11.2009r. na rewersie zawiera wyłącznie adnotację o fakcie popełnienia naruszenia bez wskazania okoliczności, będącej powodem złamania przepisów prawa, w związku z czym zasadnie nie została uwzględniona przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego pomyłka organu I instancji przy określaniu dokładnych godzin prowadzenia pojazdu nie wpływa na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 1100 złotych. Nadto ustalono, że W. Ś. w dniach 18 i 19.11.2009 r. prowadził pojazd łącznie przez 12 godzin i 51 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 51 minut w stosunku do normy 10 godzinnej. Jednocześnie nie odebrał w ww. czasie nieprzerwanego odpoczynku trwającego minimum 7 godzin. Również i w tym przypadku, zdaniem GITD drobna pomyłka organu I instancji przy określaniu dokładnych godzin prowadzenia pojazdu oraz przy określaniu dokładnej godziny odebranej przerwy nie wpływa na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegało karze 500 złotych. Za przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni tj. naruszenie określone w Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy nałożono karę pieniężną w wysokości 3. 250 zł Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: - S. W. opisanych w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 19.10.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 02.11.2009 r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 91 godzin i 50 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 1 godzinę i 50 minut w stosunku do normy 90-godzinnej. Przewozy podlegały przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegało karze 100 złotych; - W. Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 26.10.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 09.11.2009r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 94 godziny i 6 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 4 godziny i 6 minut w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 250 złotych; - W. Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 02.11.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 16.11.2009 r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 111 godzin i 57 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 21 godzin i 32 minuty w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 2800 złotych; - W. Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 09.11.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 23.11.2009 r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 93 godziny i 20 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowy m o 3 godziny i 20 minut w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 100 złotych. Natomiast za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, które to naruszenie określono w Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy wymierzona została o karę 800 zł. Organ wyjaśnił, że analiza wykresówek kierowcy W. Ś. opisanych za dni 07.11.2009 r. i 07./08.11.2009 r. wykazała, że kierowca w dniu 07.11.2009 r. o godzinie 07 : 55 włożył wykresówkę do tachografu, którą wyjął o godzinie 20 : 05 dnia 07.11.2009 r. a następnie o godzinie 20 : 10 tego dnia włożył na jej miejsce kolejną, którą użytkował do godziny 04 : 00 dnia 08.11.2009 r. Analiza wykresówek kierowcy W. Ś. opisanych za dni 18.11.2009 r. i 18./19.11.2009 r. wykazała, że kierowca w dniu 18.11.2009r. o godzinie 07 : 45 włożył wykresówkę do tachografu, którą wyjął o godzinie 10 : 42 dnia 18.11.2009 r. dnia a następnie o godzinie 15 : 05 tego dnia włożył na jej miejsce kolejną, którą użytkował do godziny 03 : 30 dnia 19.11.2009 r. Za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - imienia lub nazwiska kierowcy, tj. za naruszenie określone w Ip. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 950 zł. Organ odwoławczy zauważył, że żadna z okazanych przez przedsiębiorcę wykresówek kierowcy S. W. użytkowanych w okresie od dnia 19.10.2009 r. do dnia 30.11.2009 r. w łącznej liczbie 39 sztuk nie zawiera przepisowego wpisu imienia kierowcy. Jako słuszne organ II instancji ocenił umorzenie postępowania w zakresie naruszeń polegających na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień; określone w Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy oraz okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każda wykresówkę Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy. Jak wyjaśnił GITD łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ odwoławczy uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wyniosła 19 200 zł. Z uwagi na brzmienie ograniczenie wynikające z brzmienia art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. (ograniczenie maksymalnej kwoty kar pieniężnych), zasadnym było utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych organ odwoławczy zważył, że nie są one trafne i nie mogą zostać uwzględnione. W zakresie zagadnienia tras przewozów drogowych w trakcie których doszło do wystąpienia naruszeń, organ podał, że analiza wykresówek wykazała, że istotnie część przewozów podlegała przepisom rozporządzenia nr 561/2006 a część przepisom Umowy AETR, co zostało wskazane przez organ odwoławczy przy opisie konkretnego stanu faktycznego. Uchybienie dokonane przez organ I instancji nie wpływa jednak na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy poddał analizie trasy przewozów - z uwzględnieniem miejscowości wpisanych przez kierowców na wykresówkach. W przypadkach, w których do przewozów należało zastosować przepisy Umowy AETR, dokonano subsumpcji stanu faktycznego do przepisów tej Umowy i w zależności od wyniku uchylono kwotę kary pieniężnej za dany przypadek w całości bądź określono kwotę kary zgodnie z rozmiarem naruszenia (tj. skrócenia odpoczynku, przekroczenia czasu jazdy) wg. norm AETR. W. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: Usługi Transportowe, W. C., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji WITD oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości 450 zł. Kwestionowanej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie ważkich okoliczności sprawy w postaci tras przewozu na których zarejestrowane zostały dokonane przez kierowców naruszenia norm socjalnych, - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez hipotetyczne określenie naruszeń w uzasadnieniu decyzji oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione w zakresie tras przewozów i odwołanie się w tym zakresie do przypuszczeń, - naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez podniesienie do rangi faktów, okoliczności które nigdy nie miały miejsca oraz poprzez całkowicie niezrozumiałe zredagowanie uzasadnienia pozostającego w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia, - naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego poprzez utrwalenie stanu niezgodnego z prawem w zakresie właściwości rzeczowej organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że kontrolowana firma wykonuje zarówno przewozy wewnątrzunijne, jak i przewozy wykraczające poza granice Unii Europejskiej. Do pierwszego rodzaju tych przewozów stosuje się normy rozporządzenia nr 561/2006, do drugiego natomiast normy Umowy AETR. Z decyzji nie można wywnioskować tras przejazdu, na których powstały poszczególne naruszenia i tym samym nie da się określić, czy stan faktyczny winien zostać odniesiony do rozporządzenia 561/2006, czy też do Umowy AETR. Niewłaściwie określono trasy przewozu i dokonano wadliwej subsumpcji stanu faktycznego do jednego z dwóch regulujących materię aktów prawnych. Nie jest możliwe odtworzenie na podstawie zapisów na wykresówkach trasy, na jakiej wykonywany był przewóz, bowiem kierowca wpisuje na wykresówce miejsce rozpoczęcie pracy oraz miejsce jej zakończenia - a nie miejsce załadunku przewożonego towaru i miejsce jego rozładunku. Zdaniem skarżącego takie uchybienie "dyskwalifikuje" całe postępowanie. Dla prawidłowej oceny trasy przewozu na której powstało każde ze stwierdzonych naruszeń, niezbędna jest analiza dokumentacji przewozowej (listów przewozowych, manifestów, frachtów itp.), z których można miarodajnie ustalić trasę, na jakiej przewóz z danym ładunkiem był wykonywany. Organy obu instancji takiej analizy zaniechały. Zdaniem skarżącego uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie wypełnia normy z art. 107 § 3 K.p.a., a brak wskazania organu wydającego rozstrzygnięcie narusza art. 107 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1031/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd uwzględniając skargę podniósł, że sprawa nałożenia kary pieniężnej na W. C. była już przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1158/11 uchylił decyzje organów obu instancji. W tamtej sprawie Sąd stanął na stanowisku, że wykazane przez organ odwoławczy uchybienia, co do wysokości naliczonych kar, pomimo że pozostaje to bez wpływu na karę ostateczną ze względu na przekroczenie jej górnej granicy i konieczność ograniczenia do wysokości wskazanej w u.t.d., musi prowadzić do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd ten podkreślił również, że wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja badana pozostaje w zgodzie z prawem. Wskazując na bezwzględnie obowiązujący charakter art. 153 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prowadząc ponownie postępowanie powinien uwzględnić w całości stanowisko WSA w Rzeszowie wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1158/11, czego aktualnie nie uczynił, czym naruszył ww. art. 153 P.p.s.a., co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej w sprawie orzekał Naczelny Sad Administracyjny, który wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1067/14 uchylił wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2013 r. a sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji zawartym w uzasadnieniu wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną, że organ odwoławczy naruszył art. 153 P.p.s.a., gdyż w ustalonym stanie faktycznym nie wydał decyzji o charakterze merytoryczno- reformacyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji stwierdzając w ramach przeprowadzonej kontroli uchybienie przepisów postępowania, nietrafnie uzasadnił ich zaistnienie, wpływ na wynik sprawy oraz konieczność wyeliminowania tych nieprawidłowości przy ponownym rozpoznaniu sprawy. NSA podkreślił, że wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z uchybieniami stwierdzonymi w wyniku jednej kontroli na drodze lub w przedsiębiorstwie zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. Zatem sprawa jest jedna, a naruszeń prawa badanych w toku tej sprawy może być wiele. W wyniku rozpoznania sprawy nałożona zostaje jedna kara pieniężna, którą wylicza się, co do zasady, poprzez zsumowanie kar jednostkowych za poszczególne naruszenia. Ta jedna kara pieniężna nie wynika z prostego zsumowania kar za poszczególne naruszenia, jej górna granica jest zawsze ograniczona do kwoty określonej w ustawie. Oznacza to, że niezależnie od ilości uchybień oraz wysokości kar za poszczególne uchybienia, kara orzeczona w wyniku jednej kontroli ma określoną górną granicę i nie może przekroczyć kwoty określonej w ustawie. NSA zauważył także, że wniesienie odwołania od decyzji o nałożeniu kary, powoduje kontrolę instancyjną całej sprawy i konieczność orzeczenia o całej decyzji organu I instancji, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 albo art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Ocena skutków ewentualnego naruszenia przez organ odwoławczy wymienionych przepisów musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku Sądu kontrolującego legalność zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu art. 145 P.p.s.a. Ocena ta nie może nastąpić bez wcześniejszej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w świetle obowiązujących przepisów materialnoprawnych dotyczących poszczególnych naruszeń. NSA podkreślił, że w uzasadnieniu ponownie wydanego wyroku muszą się również znaleźć rozważania odnoszące się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego przedsiębiorcę, który zarzuca organowi poczynienie niewyczerpujących ustaleń faktycznych. Należy bowiem skontrolować czy stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenia przepisów u.t.d. znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a konsekwencji, czy wymierzone przez GITD kary jednostkowe za poszczególne naruszenia są prawidłowe. Dopiero wówczas należy dokonać oceny skutków wydania przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny, mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęciu aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."). Sąd, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto zwrócić trzeba uwagę, że aktualne rozpoznanie sprawy jest związane z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 16.06.2015 r., sygn. II GSK 1067/14) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Rz 1031/13 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 153 i art. 190 P.p.s.a. rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sądu pierwszej instancji - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku wskazał przede wszystkim, że Sąd I instancji w pierwszej kolejności musi dokonać kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w świetle obowiązujących przepisów materialnoprawnych dotyczących poszczególnych naruszeń. Nadto w uzasadnieniu ponownie wydanego wyroku winny znaleźć się rozważania odnoszące się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego przedsiębiorcę, zarzucającego poczynienie niewyczerpujących ustaleń faktycznych. Zarzuty skargi w znacznej mierze koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej przepisów o postępowaniu administracyjnym, ogólnych zasad postępowania administracyjnego, braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, "hipotetycznego określenia naruszeń i niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione", naruszenie ogólnych zasad postępowania. W tym miejscu należy przypomnieć, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak już wyżej wyjaśniono, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W – wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak podjęcia działań celem wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jak również nieprzeprowadzenie niezbędnych w tym względzie dowodów. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi bowiem do wniosku, że dawał on organom podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą zdarzenia podlegające penalizacji, czyli przesłanki określone w przepisach powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. W postępowaniu przeprowadzonym w sposób określony w przepisach art. 75 i nast. K.p.a., wyjaśniono istotne okoliczności sprawy (zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 K.p.a.), co pozwoliło na ocenę zebranego materiału dowodowego zgodną z regułami art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Udokumentowany materiał dowodowy sprawy niniejszej nie daje nadto żadnych podstaw do uznania, że naruszony został przepis art. 107 § 3 K.p.a. Stronie skarżącej zapewniono czynny udział w każdym stadium postępowania (poczynając od zawiadomienia jej o zamiarze wszczęcia kontroli i zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie naruszeń opisanych w załączniku do protokołu kontroli, prawidłowo doręczonych, a także zawiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego z informacją o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań). Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji spełnia rygory określone w art. 107 § 3 K.p.a., opisując szczegółowo stwierdzone naruszenia z odniesieniem się do właściwych przepisów prawa, a także do składanych przez stronę skarżącą wyjaśnień. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w przedsiębiorstwie prowadzonym przez W. C. w dniach 17-31 maja 2010 r. funkcjonariusze Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym, obejmującą okres od 1 października 2009 r. do 30 listopada 2009 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. Wysokość kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych i opisanych naruszeń wyniosła 22 650 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. została ograniczona do 15 000 zł. Organ stwierdził następujące naruszenia: 1) niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych (800 zł), 2) nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu (800 zł), 3) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku (9 700 zł), 4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku (3 300 zł), 5) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (1 250 zł), 6) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (1 600 zł), 7) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni (3 250 zł), 8) brak w wykresówkach właściwych wpisów (1 950 zł). Natomiast organ odwoławczy, kontrolowaną obecnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji, wskazując jednakże, że łączna kwota kar za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ odwoławczy uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wyniosła 19 200 zł. Jednakże z uwagi na ograniczenie wynikające z brzmienia art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d., zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Sąd uznał, że stwierdzone przez organ naruszenia strony skarżącej zostały prawidłowo sklasyfikowane, prawidłowo określona została podstawa prawna nałożonych kar i ich wysokość. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (ust. 3 pkt 1 cyt. przepisu). Zastosowanie tej normy prawnej w sprawie niniejszej, ze względu na liczbę zatrudnionych kierowców i wysokość graniczną sumy kar pieniężnych, było prawidłowe i tym samym nie naruszyło prawa. Zaskarżoną decyzją na skarżącą Spółkę została nałożona kara pieniężna z tytułu naruszeń wyszczególnionych w tej decyzji i każde z tych naruszeń zostało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisane, z wyjaśnieniem podstawy prawnej uzasadniającej sankcjonowanie poszczególnych naruszeń, znajdując zarazem wsparcie w zebranym materiale dowodowym (dokumentach kontroli przedsiębiorcy, protokole kontroli). Odnośnie naruszenia niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie tj. faktu wykorzystywania w działalności gospodarczej kolejnego pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Obowiązek zgłaszania wszelkich zmian przez przewoźnika, wynika z art. 14 u.t.d. Organ wskazał, że obecnie stanowi ono naruszenie o jakim mowa w Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy (w stanie prawny obowiązującym przed 2012 r. stanowiło naruszenie o jakim mowa w lp. 1.2 załącznika). Za to naruszenie wymierzono karę 800 złotych, w miejsce dotychczasowej – 8 000 zł. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, określonego w Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, iż wymierzono karę 6 350 złotych, w miejsce 9 700 zł. Powołując się na art. 8 ust. 1 i 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 3, ust. 4, ust. 6 Umowy europejskiej AETR, wyjaśnił, że na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: 1. S. K. w dniu 13.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 49 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewozy w tygodniowym okresie rozliczeniowym podlegały przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 550 złotych. 2. S. W. w dniu 25.10.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 30 godzin i 48 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 3050 złotych. 3. W. Ś. w dniu 07.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 6 godzin i 48 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 650 złotych. 4. W. Ś. w dniu 13.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym odpoczynek tygodniowy o 9 godzin i 42 minuty w stosunku do normy 36-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 950 złotych. 5. W. Ś. dnia 17.11.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 27 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 550 złotych. 6. J. P. w dniu 16.10.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 3 godziny i 27 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 350 złotych. 7. J. P. w dniu 21.10.2009 r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku. Skrócił wymagany odpoczynek tygodniowy o 2 godziny i 37 minut, w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 250 złotych. Odnośnie zaś kary pieniężnej za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przez kierowcę J. P. o 3 godziny i 56 minut w stosunku do normy 45 godzinnej w okresie rozliczeniowym przypadającym między godziną 07:52 dnia 22.10.2009 r., a godziną 07:52 dnia 28.10.2009 r. Organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna w tym zakresie jest niezasadna i uchylił ją. Odnośnie kolejnego z naruszeń polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, tj.: naruszenie określone w Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy, za które wymierzono karę pieniężną w wysokości 3 200 zł organ wskazując na art. 8 ust. 1-4 i ust. 8 rozporządzenia nr 561/2006 i art. 8 ust. 1 Umowy AETR wyjaśnił, że na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: 1. S. K. w dniach 9 i 10.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 37 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan taktyczny winna wynieść 300 złotych; 2. S. K. w dniach 11 i 12.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 12 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych; 3. S. W. w dniach 13 i 14.11.2009 r. oraz 14 i 15.11.2009 r., skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 7 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Fakt popełnienia naruszenia nie budzi wątpliwości natomiast znowelizowane po dniu 01.01.2012 r. przepisy u.t.d. sankcjonują wyłącznie skrócenie czasu dziennego odpoczynku o czas powyżej 15 minut. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Organ uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny jest niezasadna i winna zostać uchylona; 4. W. Ś. w dniach 07.11.2009 r. i 07/08.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 5 godzin i 7 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 1100 złotych; 5. W. Ś. w dniach 18.11.2009 r. i 18/19.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 4 godziny i 36 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 900 złotych; 6. J. P. w dniach 21/22.10.2009 r. i 22/23.10.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 8 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. 7. J. P. w dniach 23/24.11.2009 r. i 24/25.11.2009 r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej Wykresówka opisana za dnia 23/24.11.2009 r. zawiera na rewersie adnotację o wykonaniu podjazdu lecz ww. okoliczność nie stanowi podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561 /2006 w związku z czym organ uznał, że nie można zwolnić przedsiębiorcy od odpowiedzialności w tym zakresie. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do kolejnego naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. naruszenia określonego w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy wskazał, że należało wymierzyć karę pieniężną w wysokości 1250 zł. Powołując się na art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 i art. 7 Umowy AETR wskazał, że w toku postępowania ustalono, że kierowca S. K. w dniu 13.10.2009 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 23 minuty, a w dniu 20.10.2009 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 54 minuty. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegały karze odpowiednio w wysokości 150 złotych i 350 złotych. Natomiast W. Ś. w dniu 07.11.2009 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 48 minut. Wykresówka opisana za dni 07/08.11.2009 r. na rewersie zawiera wyłącznie adnotację o fakcie popełnienia naruszenia bez wskazania okoliczności, będącej powodem złamania przepisów prawa, w związku z czym zasadnie nie została uwzględniona przez organ I instancji. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 750 złotych. Za kolejne naruszenie tj. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - naruszenie określone w Ip. 5. 1 załącznika nr 3 do ustawy organ nałożył karę pieniężną w wysokości 1 600 zł. Powołując się na art. 6 rozporządzenia nr 561/2006 i art. 6 ust. 1 Umowy AETR wskazał, że na postawie wykresówek ustalono, że kierowca W. Ś. w dniach 07 i 08.11.2009 r. prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 35 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 5 godzin i 35 minut w stosunku do normy 10 godzinnej jednocześnie nie odebrał w ww. czasie nieprzerwanego odpoczynku trwającego minimum 7 godzin. Wykresówka opisana za dni 07/08.11.2009r. na rewersie zawiera wyłącznie adnotację o fakcie popełnienia naruszenia bez wskazania okoliczności, będącej powodem złamania przepisów prawa, w związku z czym zasadnie nie została uwzględniona przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego pomyłka organu I instancji przy określaniu dokładnych godzin prowadzenia pojazdu pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 1100 złotych. Nadto ustalono, że W. Ś. w dniach 18 i 19.11.2009 r. prowadził pojazd łącznie przez 12 godzin i 51 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 51 minut w stosunku do normy 10 godzinnej. Jednocześnie nie odebrał w ww. czasie nieprzerwanego odpoczynku trwającego minimum 7 godzin. Również i w tym przypadku, zdaniem GITD pomyłka organu I instancji przy określaniu dokładnych godzin prowadzenia pojazdu oraz przy określaniu dokładnej godziny odebranej przerwy nie wpływała na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegało karze 500 złotych. Za kolejne naruszenie, tj. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni - naruszenie określone w Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy nałożono karę pieniężną w wysokości 3 250 zł, wskazując jako podstawę art. 6 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 i art. 6 ust. 2 Umowy AETR. Organ podał, że na podstawie wykresówek ustalono, że kierowca: - S. W. opisanych w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 19.10.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 02.11.2009 r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 91 godzin i 50 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 1 godzinę i 50 minut w stosunku do normy 90-godzinnej. Przewozy podlegały przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegało karze 100 złotych; - W. Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 26.10.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 09.11.2009r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 94 godziny i 6 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 4 godziny i 6 minut w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 250 złotych; - W. Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 02.11.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 16.11.2009 r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 111 godzin i 57 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 21 godzin i 32 minuty w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 2800 złotych; - W. Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 09.11.2009 r. a godziną 24 : 00 dnia 23.11.2009 r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 93 godziny i 20 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowy m o 3 godziny i 20 minut w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 100 złotych. Natomiast za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, które to naruszenie określono w Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy wymierzona została kara - 800 zł. Organ jako podstawę wskazał art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i art. 11 ust. 2 Załącznika III Umowy AETR. Wyjaśnił, że analiza wykresówek kierowcy W. Ś. opisanych za dni 07.11.2009 r. i 07./08.11.2009 r. wykazała, że kierowca w dniu 07.11.2009 r. o godzinie 07 : 55 włożył wykresówkę do tachografu, którą wyjął o godzinie 20 : 05 dnia 07.11.2009 r. a następnie o godzinie 20 : 10 tego dnia włożył na jej miejsce kolejną, którą użytkował do godziny 04 : 00 dnia 08.11.2009 r. Analiza wykresówek kierowcy W. Ś. opisanych za dni 18.11.2009 r. i 18./19.11.2009 r. wykazała, że kierowca w dniu 18.11.2009r. o godzinie 07 : 45 włożył wykresówkę do tachografu, którą wyjął o godzinie 10 : 42 dnia 18.11.2009 r. dnia a następnie o godzinie 15 : 05 tego dnia włożył na jej miejsce kolejną, którą użytkował do godziny 03 : 30 dnia 19.11.2009 r. Kolejne naruszenie - brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - imienia lub nazwiska kierowcy, ti. za naruszenie określone w Ip. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 1 950 zł. Organ odwoławczy wskazał na art. 15 ust. 5 lit a Rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 i zauważył, że żadna z okazanych przez przedsiębiorcę wykresówek kierowcy S. W. użytkowanych w okresie od dnia 19.10.2009 r. do dnia 30.11.2009 r. w łącznej liczbie 39 sztuk nie zawiera przepisowego wpisu imienia kierowcy. Natomiast jako słuszne organ odwoławczy ocenił umorzenie postępowania w zakresie naruszeń polegających na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień; określone w Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy oraz okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każda wykresówkę Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy. Powyższe ustalenia organu odwoławczego nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu, zostały oparte na danych zawartych w wykresówkach poddanych badaniom. Wymaga podkreślenia, że podważanie informacji uzyskanych z takiego źródła wymagałoby dostarczenia kontrdowodu, wskazującego jednoznacznie na wadliwość zapisów odnośnie czasu jazdy, odpoczynku, pracy innej niż jazda, przebytej drogi, prędkości pojazdu oraz rejestracji różnych aktywności kierowcy, poprzez wykazanie na przykład niewłaściwego działania urządzenia rejestrującego (tachografu). Analiza materiału zebranego w sprawie niniejszej nie daje podstaw do kwestionowania ustaleń organu odwoławczego, które znajdują wsparcie w danych odczytanych z urządzeń rejestrujących. Słusznie także w ocenie Sądu GITD wyjaśnił, że łączna suma kar za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ odwoławczy uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wyniosła 19 200 zł. Z uwagi na ograniczenie wynikające z brzmienia art. 92a ust. 3 pkt 1 u.t.d. (ograniczenie maksymalnej kwoty kar pieniężnych – 15 000 zł), organ odwoławczy prawidłowo utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Jak wskazano w powołanym wyżej wyroku NSA z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1067/14 wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z uchybieniami stwierdzonymi w wyniku jednej kontroli w przedsiębiorstwie zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. Sprawa jest jedna, a naruszeń prawa badanych w toku tej sprawy może być wiele. W wyniku rozpoznania sprawy nałożona zostaje jedna kara pieniężna, którą wylicza się, co do zasady, poprzez zsumowanie kar jednostkowych za poszczególne naruszenia. Przy czym górna granica tej kary jest zawsze ograniczona do kwoty określonej w ustawie. Oznacza to, że niezależnie od ilości uchybień oraz wysokości kar za poszczególne uchybienia, kara orzeczona w wyniku jednej kontroli ma określoną górną granicę i nie może przekroczyć kwoty określonej w ustawie. Taka też sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć także należy, że organ odwoławczy prawidłowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Szczegółowo i klarownie wyjaśnił stronie sposób dokonania oceny poszczególnych naruszeń. Odnośnie tras przewozów od których uzależnione było stosowanie przepisów rozporządzenia nr 561/2006 lub Umowy AETR organ wyjaśnił, że przy opisie konkretnego stanu faktycznego, przy poszczególnych naruszeniach, wskazał, pod które przepisy poszczególny przewóz podlegał. Jak wyjaśnił organ dokonał on analizy poszczególnych tras przewozów, z uwzględnieniem miejscowości wpisanych przez kierowców na wykresówkach. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że decyzje związane z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym mają szczególny charakter. Są to bowiem decyzje wydawane w ramach uznania związanego, co oznacza, że w razie stwierdzenia określonego przewinienia organ wymierza karę pieniężną określoną w sposób sztywny stosownie do zaistniałego przewinienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10.03.2008 r., VI SA/Wa 67/08). Prawidłowo także organ uznał, że nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 92b u.t.d. Zawarta w tym przepisie regulacja prowadzi do wniosku, iż dla zwolnienia się z odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (czyli zwolnienie od kary pieniężnej), podmiot wykonujący przewóz winien zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy kierowców oraz prawidłowe zasady wynagradzania. Przy czym to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że ze swojej strony uczynił wszystko, czego można od niego wymagać organizując właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz stosując prawidłowe zasady wynagradzania. Jako niezasadny Sad uznał podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. polegający na niewskazaniu organu wydającego rozstrzygnięcie w I instancji. Wyjaśnić należy skarżącemu, że zgodnie z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. W rozpoznawanej sprawie, organem tym był Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego o niemożności ustalenia organu, który wydał decyzję w I instancji oraz o niejednoznacznym wskazaniu nazwy organu. Stosownie do art. 107 § 1 K.p.a. jednym z niezbędnych elementów decyzji jest oznaczenie organu administracji publicznej, który ją wydał. W orzecznictwie przyjmuje się, że oznaczenie organu polega na podaniu pełnej nazwy organu i jego siedziby (adresu). Przy czym powołany wyżej przepis nie precyzuje w jaki sposób technicznie ma to oznaczenie nastąpić. W okolicznościach sprawy z sentencji decyzji organu I instancji wynika, że została ona wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Potwierdza to także podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji, który dodatkowo został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą organ administracji publicznej, tj. pieczęcią Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Jak już wyżej wskazano art. 107 § 1 K.p.a. wskazuje na konieczność oznaczenia organu, tj. jednoznaczne wskazanie nazwy organu orzekającego i jego adres. Elementy te decyzja organu I instancji zawiera. Reasumując, w ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo uznały, że zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie kary administracyjnej na skarżącego przedsiębiorcę, w związku z naruszeniem prawa, stwierdzonym w czasie przeprowadzonej kontroli w jej przedsiębiorstwie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.