II SA/Gd 471/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić wniosek skarżącej W. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 września 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 471/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę W. T. na opisane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Skarżąca odebrała osobiście przesyłkę sądową zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi, w dniu 20 września 2012 r. (vide: potwierdzenie odbioru k. 19). W dniu 18 października 2012 r. (data stempla pocztowego na kopercie) W. T. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wniosek uzasadnia faktem błędnego zaadresowania korespondencji bezpośrednio do sądu zamiast do organu administracji. Sytuacja ta zaistniała w związku ze złym stanem zdrowia psychicznego spowodowanego zażywaniem silnych leków uspokajających, spotęgowana również złym stanem zdrowia rodziców powstałych w wyniku przebytych wylewów. Miało to znaczący wpływ na błędne zaadresowanie skargi. Jak twierdzi, dopiero od 11 października 2012 r. jej stan zdrowia uległ znacznej poprawie, co skutkowało zmniejszeniem zażywanych leków i powrotem do normalnego funkcjonowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić. Stosownie do treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej ustawą, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 2 i 4). Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w siedmiodniowym terminie liczonym od daty ustania przyczyny uchybienia jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, jeszcze przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Zgodnie bowiem z treścią art. 88 ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalne byłoby zatem merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 ustawy. W niniejszej sprawie, zdaniem sądu, wniosek skarżącej wniesiony został po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy. O uchybieniu terminu do złożenia skargi skarżąca dowiedziała się z treści postanowienia o odrzucenia skargi, doręczonego jej w dniu 20 września 2012 r., od tej zatem daty należało liczyć termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Tymczasem przedmiotowy wniosek złożono zamiast do dnia 27 września 2012 r. dopiero w dniu 18 października 2012 r., niewykazując przy tym zachowania terminu z art. 87 § 1 ustawy. Wyjaśnia się, że ogólnikowo przywołany i niepotwierdzony żadnymi dowodami zły stan psychiczny skarżącej, który jakoby miał ustać w dniu 11 października 2012 r. nie stanowi o zachowaniu terminu siedmiodniowego, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy. Wskazana data jest całkowicie dowolna, nie została bowiem uprawdopodobniona w taki sposób, by można byłoby przyjąć zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Tak więc zdaniem sądu termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 27 września 2012 r. Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożono dopiero w dniu 18 października 2012 r., a więc po znacznym i nieuzasadnionym upływie terminu siedmiu dni liczonych od daty otrzymania odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, wniosek ten należało uznać za spóźniony. Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, że nie było celowym wzywanie skarżącej do usuwania braków formalnych pisma podlegającego odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.