II SA/Kr 754/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym *• sprawy ze skargi J. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie nakazania wykonania robót budowlanych oddala skargę UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – powiat grodzki decyzją z dnia 13 kwietnia 2012 r. nr [...] nakazał współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] [...] w K. wykonanie następujących robót budowlanych tj.: wykonaniu odprowadzenia wód opadowych do zbiornika retencyjnego na własnej działce [...] obr. [...] o średnicy 1m zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej opracowanej w dniu 22 kwietnia 2011 r. przez rzeczoznawcę budowlanego w celu doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przed 1995 r. związanych z realizacją obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organ ustalił termin wykonania robót budowalnych do dnia 31 maja 2012 r. Odpis powyższej decyzji doręczono J. S. (reprezentowanemu przez pełnomocnika S. R.) w dniu 18 kwietnia 2012 r. Pismem z dnia 21 lutego 2020 r. J. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Niniejsze odwołanie zostało przekazane Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 25 lutego 2020 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 134 w związku z art. 123 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania J. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 13 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 129 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. W niniejszej sprawie korespondencja z decyzją została doręczona stronie w dniu 18 kwietnia 2012 r. Zatem w przypadku J. S. ostateczny termin na wniesienie odwołania od decyzji PINB nr [...] upłynął w dniu 2 maja 2012 r. W ustawowym terminie nie zostało złożone odwołanie przez żadną ze stron postępowania, której skutecznie doręczono decyzję. Zatem stała się ona ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a. po upływie 14 dni od odbioru pisma przez ostatnią stronę, której korespondencja została skutecznie doręczona. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zachodzi okoliczność niedopuszczalności o charakterze przedmiotowym, bowiem brak jest rozstrzygnięcia, od którego przysługiwałoby stronom prawo do wniesienia odwołania. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. S. zarzucając naruszenie: 1/ art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ obowiązku ustalenia w oparciu o zebrany materiał dowodowy stanu faktycznego w sprawie w postaci odbiorcy przesyłki zawierającej decyzję PINB w K. z dnia 13 kwietnia 2012 r. oraz adresu pełnomocnika strony; 2/ art. 8 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne odstąpienie od praktyki wzywania mocodawcy i pełnomocnika do wskazania adresu pełnomocnika jeśli adres taki nie został organowi wskazany; 3/ art. 40 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że zaniechanie doręczenia decyzji PINB w K. z dnia 13 kwietnia 2012 r. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony stanowiło prawidłowe jej doręczenie; 4/ art. 129 § 2 poprzez przyjęcie, że upłynął termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 kwietnia 2012 r., gdy decyzja ta nie została doręczona skarżącemu zaś organ zaniechał obowiązku doręczenia jej ustanowionemu pełnomocnikowi. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując tylko argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kontrola legalności postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalność odwołania. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przywołany przepis nakłada na organ, do którego odwołanie (zażalenie) zostało złożone, obowiązek ustalenia w postępowaniu wstępnym, tj. poprzedzającym merytoryczne rozpoznanie sprawy, dopuszczalność odwołania oraz zachowanie terminu do jego wniesienia. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że wniesione odwołanie jest dopuszczalne oraz zachowany został termin do jego wniesienia, organ może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznego lecz jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie nie może zostać rozpoznane. Przedmiot badania Sądu ograniczał się zatem jedynie do skontrolowania legalności orzeczenia o niedopuszczalności odwołania. Pojęcie niedopuszczalności odwołania nie zostało zdefiniowane w przepisach postępowania administracyjnego, jednakże w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przesłanek o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe natomiast obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje bowiem od decyzji (postanowienia). Jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a jest aktem normatywnym, czynnością cywilnoprawną albo stanowi czynność materialno-techniczną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1053/06, z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 585/12 oraz z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 3669/18). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że faktem jest, że J. S. udzielił pełnomocnictwa S. R. do reprezentowania go w sprawie prowadzonej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K.. Dokument pełnomocnictwa zalega w aktach administracyjnych sprawy (k-331). W dokumencie tym jako jedyny adres wskazana jest ul [...], [...]. Następnie decyzją z dnia 13 kwietnia 2012 r. nr [...] PINB w K. nakazał współwłaścicielom nieruchomości przy ul. [...] [...] w K. wykonanie następujących robót budowlanych tj.: wykonaniu odprowadzenia wód opadowych do zbiornika retencyjnego na własnej działce [...] obr. [...] o średnicy 1m zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zaleceniami zawartymi w ekspertyzie technicznej opracowanej w dniu 22 kwietnia 2011 r. przez rzeczoznawcę budowlanego w celu doprowadzenia robót budowlanych wykonanych przed 1995 r. związanych z realizacją obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organ ustalił termin wykonania robót budowalnych do dnia 31 maja 2012 r. Odpis powyższej decyzji został doręczony J. S. reprezentowanemu przez S. R. na adres wskazany w pełnomocnictwie. Powyższa przesyłka została osobiście odebrana przez skarżącego w dniu 18 kwietnia 2012 r., co potwierdza własnoręczny podpis skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Tym samym za niezasadne należy uznać argumenty podniesione w skardze jakoby organ dokonał błędnego doręczenia, gdyż pod wskazanym adresem pełnomocnik skarżącego nigdy nie mieszkał. W tym miejscu podkreślić należy, że nie było rzeczą organu ewentualne poszukiwanie adresu pełnomocnika skarżącego, skoro z dokumentu pełnomocnictwa wynikał adres na który doręczono odpis decyzji. Bez wątpienia z art. 129 § 2 K.p.a. wynika, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, stanowi już o jego uchybieniu. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia wniosku o przywrócenie terminu (tak jak w niniejszej sprawie), organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. Dodać jeszcze trzeba, że termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie odwołania przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne. W niniejszej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skuteczne doręczenie odpisu decyzji nastąpiło w dniu 18 kwietnia 2012 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 maja 2012 r. Tymczasem skarżący pismem z dnia 21 lutego 2020 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Niniejsze odwołanie zostało przekazane Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 25 lutego 2020 r. Z porównania powyższych dat wynika, że odwołanie zostało wniesione po znacznym upływie terminu wskazanego w art. 129 § 2 K.p.a. Ponieść ponadto należy, że rację ma organ, że w razie nieskorzystania przez strony z odwołań w terminie wyznaczonym w art. 129 § 2 K.p.a., decyzja w myśl art. 16 § 1 staje się ostateczna, niezależnie od tego czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim stronom. Reasumując wskazać należy, że zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Art. 134 k.p.a. nie został naruszony. Okoliczności determinujące przesłankę wydanego postanowienia w postaci niedopuszczalności odwołania zostały należycie wyjaśnione, toteż nie zostały naruszone art. 7 ani art. 77 K.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.